IV SA/Wa 3285/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Renata Nawrot, sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (spr.), Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2016 r. sprawy ze skargi O. G. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia wizy Schengen oddala skargę Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga O. G. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej znak [...] z [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie unieważnienia wizy Schengen. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: W dniu [...] czerwca 2015 r. do kontroli granicznej na kierunku wyjazdowym z Polski w przejściu granicznym w [...] zgłosił się obywatel [...], O. G. (dalej: skarżący, cudzoziemiec), urodzony [...] września 1985 r., legitymujący się paszportem seria i nr [...], wydanym przez władze [...] w dniu [...] grudnia 2014 r., ważnym do dnia [...] grudnia 2024 r. wraz z zamieszczoną w nim wielokrotną wizą Schengen nr [...] ważną od 15 czerwca 2015 r. do 14 czerwca 2016 r., wydaną w dniu [...] czerwca 2015 r. przez Konsula [...] w [...] na okres pobytu 90 dni w celu turystycznym. W trakcie kontroli Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] (dalej: KPSG, organ I instancji) ustalił, że: "co najmniej jedno państwo członkowskie uważa, że obecność skarżącego stanowi zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego, zdrowia publicznego w myśl art. 2 pkt 19 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 (kodeks graniczny Schengen) lub stosunków międzynarodowych co najmniej jednego państwa członkowskiego." W związku z powyższym, decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. KPSG, działając na podstawie art. 34 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 1 lit. a tiret (vi) oraz art. 34 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (Dz. Urz. UE L243 z dnia 15 września 2009 r., s.1, zwanego dalej: kodeksem wizowym) i zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 3 oraz art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1650 ze zm., zwana dalej: ustawą o cudzoziemcach), unieważnił cudzoziemcowi wizę Schengen. W odwołaniu złożonym na powołaną decyzję skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania organu I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 34 ust. 1 oraz art. 32 ust. 1 kodeksu wizowego, polegające na unieważnieniu wizy, pomimo iż została ona uzyskana zgodnie z przepisami prawa, od czasu jej wydania nie zmienił się status skarżącego ani okoliczności wpływające na prawo do otrzymania wizy, a co za tym idzie nie było przesłanek upoważniających organ do jej unieważnienia; 2. art. 107 § 1 i § 3, art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., zwanej dalej: k.p.a.), polegające na niepodjęciu wszelkich kroków prawnych niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, niewskazaniu przez organ wydający zaskarżoną decyzję dowodów, na których się oparł, jak też tych, którym odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a nadto polegające na niesporządzeniu uzasadnienia prawnego i faktycznego, pomimo że nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 107 § 4 i § 5 k.p.a. oraz w art. 6 ustawy o cudzoziemcach. Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie decyzją znak [...] z [...] sierpnia 2015 r. Komendant Główny Straży Granicznej (dalej: KGSG, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 93 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, po przedstawieniu stanu sprawy, podał, iż organ I instancji unieważnił posiadaną przez skarżącego wizę, ponieważ czynności dokonane podczas kontroli granicznej wykazały, że w chwili ubiegania się o jej wydanie cudzoziemiec nie spełniał warunków określonych w art. 32 ust. 1 lit. a tiret (vi) kodeksu wizowego, a tym samym spełniona została przesłanka do unieważnienia wizy określona w art. 34 ust. 1 kodeksu wizowego. W myśl przepisu art. 34 ust. 1 kodeksu wizowego, wizę unieważnia się, jeżeli okaże się, że w chwili wydawania wizy warunki uprawniające do jej otrzymania nie były spełnione, zwłaszcza jeżeli istnieją poważne powody, by przypuszczać, że wizę uzyskano w sposób nieuczciwy. Zgodnie z art. 32 ust. 1 lit. a tiret (vi) kodeksu wizowego, odmawia się wydania wizy, jeżeli osoba ubiegająca się o wizę jest uważana za osobę, której obecność stanowi zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego, zdrowia publicznego w myśl art. 2 pkt 19 kodeksu granicznego Schengen lub dla stosunków międzynarodowych któregokolwiek z państw członkowskich, zwłaszcza jeżeli w krajowych bazach danych należących do państw członkowskich jest na temat osoby ubiegającej się o wizę wpis, który z wymienionych względów nakazywałby odmówić pozwolenia na wjazd. W trakcie kontroli granicznej na kierunku wyjazdowym z RP stwierdzono, że dane osobowe skarżącego figurują w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany (rejestr krajowy) w związku ze skazaniem prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe na karę grzywny lub karę pozbawienia wolności. Fakt figurowania danych cudzoziemca we wskazanym wykazie na podstawie prawomocnego wyroku sądu oznacza, że naruszył on obowiązujący na terytorium RP porządek prawny, a tym samym i porządek publiczny. KGSG, odnosząc się do argumentów odwołania, podał, iż w niniejszej sprawie została wyczerpana przesłanka do unieważnienia wizy Schengen określona w art. 34 ust. 1 kodeksu wizowego, bowiem w chwili wydawania wizy cudzoziemiec nie spełniał warunków do jej uzyskania, ponieważ jego dane osobowe figurowały w krajowej bazie danych, o której mowa w art. 32 ust. 1 lit. a tiret (vi) kodeksu wizowego, do celów odmowy wjazdu w związku ze skazaniem prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub skarbowe na karę grzywny lub pozbawienia wolności. Zaznaczył, iż konstrukcja art. 34 ust. 1 kodeksu wizowego w związku z dyspozycją zawartą w art. 32 ust. 1 lit a tiret (vi) kodeksu wizowego jest podstawą do obligatoryjnego wydania decyzji o unieważnieniu wizy. Nie uznał także zarzutu w zakresie nieuwzględnienia słusznego interesu strony i interesu społecznego w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji podając, że wynikająca z art. 7 k.p.a. zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, uwzględniając słuszny interes strony, doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie ww. zasady nie może bowiem powadzić do naruszenia przepisów prawa proceduralnego. Pogląd taki opiera się na założeniu, że zasada powyższa ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego. Za bezpodstawne organ odwoławczy uznał twierdzenie, że pozytywne zweryfikowanie wniosku wizowego i nabycie prawa do otrzymania wizy i przekroczenia granicy nie daje w tym przypadku podstaw do jakiejkolwiek modyfikacji nabytych praw. Cudzoziemiec podczas wjazdu, pobytu i wyjazdu z terytorium RP podlega bowiem odrębnej weryfikacji. Przepisy zarówno kodeksu wizowego, jak i ustawy o cudzoziemcach przewidują możliwość unieważnienia bądź cofnięcia wydanej już wizy. Kwestią zasadniczą jest bowiem fakt, że w chwili wydawania wizy cudzoziemiec nie spełniał warunków do jej uzyskania. Zarzut naruszenia art. 7 i art. 8 k.p.a. KGSG ocenił jako bezzasadny. Przywołane przepisy w sposób oczywisty wskazują, że w tym postępowaniu sam fakt stwierdzenia, że w chwili wydania przez władze [...] wizy cudzoziemcowi istniał dotyczący go obowiązujący wpis w rejestrze krajowym (wykazie) do celów odmowy wjazdu z uwagi na naruszenie porządku publicznego (i prawnego), stanowi samoistną i wystarczającą przesłankę do wydania decyzji o unieważnieniu wizy. Strona otrzymała pisemne zawiadomienie o wszczęciu postępowania. Została dodatkowo pouczona pisemnie, w języku [...] o przysługujących jej prawach, w tym możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Umożliwiono jej również zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem w sprawie przed wydaniem decyzji. Postępowanie przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 k.p.a. Materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. Organ dokonał oceny całokształtu materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 80 k.p.a. i wbrew twierdzeniu skarżącego wyjaśnił i rozpatrzył wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Odnosząc się do zarzutu braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy podał, że na podstawie art. 34 ust. 6 kodeksu wizowego, decyzję w sprawie unieważnienia wizy oraz powody takiej decyzji przedstawia się na standardowym formularzu określonym w załączniku VI kodeksu. Formularz nie podlega modyfikacji w zakresie powodów wydania decyzji (nie przewiduje możliwości wskazania jednej, konkretnej przesłanki wymienionej w art. 32 ust. 1 lit. a tiret (vi) kodeksu wizowego. Ponadto, tak wydana decyzja czyni zadość wymogom określonym w art. 107 k.p.a., ponieważ zawiera oznaczenie organu administracji publicznej, datę jej wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. W skardze do sądu administracyjnego pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 34 ust. 1 oraz art. 32 ust. 1 lit. a tiret (vi) kodeksu wizowego, polegające na niezasadnym uznaniu, że w chwili wydania skarżącemu wizy nie zachodziły warunki do jej uzyskania, co upoważnia organ administracji do unieważnienia wizy w sytuacji, gdy przedmiotowa wiza została uzyskana zgodnie z przepisami prawa i w czasie, kiedy skarżący ubiegał się o wydanie wizy, pomimo umieszczenia wpisu w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany. Organ, wydający wizę Schengen, Konsul [...], po przeanalizowaniu sytuacji dotyczącej skarżącego nie uznał skarżącego za osobę, której obecność stanowi zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego, zdrowia publicznego; 2. art. 7 i art. 77 k.p.a. polegające na niepodjęciu wszelkich kroków prawnych niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Uzasadniając złożony środek zaskarżenia skarżący podał, że w przedmiotowej sprawie organ wydający zaskarżoną decyzję w uzasadnieniu dotyczącym podstaw unieważnienia wizy powołał się na przesłankę "niespełnienia warunków do otrzymania wizy". Prawidłowa wykładnia powołanego art. 32 ust. 1 lit. a tiret (vi) kodeksu wizowego powinna prowadzić do wniosku, że warunkiem odmowy wydania wizy jest ustalenie, że obecność danej osoby stanowi zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego, zdrowia publicznego. Umieszczenie danej osoby w krajowym wykazie osób niepożądanych, o czym mowa w dalszej części przepisu, nie stanowi natomiast samoistnej przesłanki odmowy wydania wizy. Kryterium umieszczenia danej osoby w krajowym wykazie osób, którym należałoby odmówić wydania wizy, ma charakter jedynie posiłkowy, a nie samoistny. Może stać się co najwyżej dopełnieniem, potwierdzeniem przesłanki głównej o uznaniu danej osoby za stwarzającą zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa. Umieszczenie danej osoby w wykazie, o którym mowa w w/w normie prawnej, nie zwalnia organu od poczynienia ustaleń w zakresie wskazanym w zdaniu pierwszym omawianego przepisu. Zdaniem skarżącego, okoliczność, że jego dane zostały umieszczone w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany, nie może powodować unieważnienia wizy, skoro istniała ona w chwili wydania wizy i nie została uznana przez organ wydający wizę za przeszkodę. Wobec faktu, że od chwili oceny zasadności wydania wizy przez Konsula [...] do czasu unieważnienia wizy przez organ I instancji nie zmieniły się okoliczności dotyczące osoby skarżącego wpływające na jego prawo do uzyskania wizy, powołanie się na istnienie wpisu w ww. wykazie nie może stanowić przesłanki unieważnienia wizy. Zdaniem skarżącego, prawidłowa wykładania art. 32 ust 1 lit. a tiret (vi) kodeksu wizowego prowadzi do wniosku, że przesłanka związana z istnieniem wpisu danej osoby w krajowych bazach danych uprawniających do odmowy wjazdu ma jedynie charakter pomocniczy, a nie samoistny. Możliwa jest bowiem sytuacja, w której - pomimo umieszczenia danej osoby w wykazie krajowym - po przeanalizowaniu stanu faktycznego okaże się, że osoba ta nie stanowi zagrożenia dla porządku czy bezpieczeństwa. Sytuacja taka zachodzi w przedmiotowej sprawie. Konsul [...], wydający wizę Schengen, pomimo istnienia wpisu dotyczącego cudzoziemca w wykazie krajowym, po przeanalizowaniu sprawy uznał, iż aplikujący o wizę nie stanowi zagrożenia dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego czy też zdrowia publicznego. Konsekwencją powyższych ustaleń było wydanie przedmiotowej wizy. Wobec faktu, że w okresie od rozpoznania wniosku o wydanie wizy do czasu jej unieważnienia nie zmieniły się okoliczności determinujące prawo do jej otrzymania, organ administracji, który w istocie kontroluje prawo przekroczenia granicy, nie może podważać decyzji organu wydającego wizę, nie przeprowadzając jakichkolwiek ustaleń faktycznych i powołując się jedynie na wpis, który przecież istniał w chwili wydania wizy. W ocenie skarżącego, brak jest więc podstaw uzasadniających unieważnienie wizy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację prezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Mając na uwadze powyższe kryteria oceny Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na nietrafność jej zarzutów. Sąd orzekający w pełni podziela argumentację organu odwoławczego, zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, obejmującą ustalenie stanu faktycznego oraz prawnego w przedmiotowej sprawie, obszernie i dokładnie przedstawiającą motywy spornego rozstrzygnięcia. Podstawą unieważnienia przez organ I instancji wizy Schengen, wydanej skarżącemu przez Konsula [...], było ustalenie przez KPSG na przejściu granicznym w [...], że jego dane osobowe figurują w wykazie cudzoziemców, których pobyt jest niepożądany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący został umieszczony w rejestrze krajowym w oparciu o prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział Karny z dnia [...] listopada 2014 r. wydany w sprawie o sygnaturze [...], skazujący cudzoziemca na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres 2 lat za popełnienie przestępstwa z art. 272 kodeksu karnego (dalej: k.k.), art. 273 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. (odpowiedź na skargę k.5). Okoliczność umieszczenia danych skarżącego w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany, nie jest przez niego w przedmiotowym postępowaniu kwestionowana. Zdaniem Sądu, w pełni uzasadnione jest stanowisko organów administracji orzekających w tej sprawie, że skarżący na terenie RP naruszył porządek prawny, a co za tym idzie porządek publiczny, jeśli dopuścił się przestępstw umyślnych przeciwko wiarygodności dokumentów (art. 272 k.k. – wyłudzenie poświadczenia nieprawdy, art. 273 k.k. – użycie sfałszowanego dokumentu, art. 270 k.k. – podrobienie dokumentu i użycie go za autentyczny). Należy powtórzyć za organem odwoławczym, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym ochrona porządku publicznego jest nierozerwalnie związana z ochroną porządku prawnego (przestrzeganie przepisów prawa). Naruszeniem bezpieczeństwa i porządku publicznego jest postępowanie sprzeczne z powszechnie obowiązującymi normami prawa, którego skutkiem jest skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu karnego, stwierdzającym winę oskarżonego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 czerwca 2014 r., IV SA/wa 841/14, wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 października 2014 r., V SA/Wa 1440/14, publ. cbois). Z treści art. 32 ust. 1 a tiret (vi) kodeksu wizowego wynika, że odmawia się wizy tej osobie, której obecność stanowi zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego, zdrowia publicznego lub dla stosunków międzynarodowych któregokolwiek z państw członkowskich, zwłaszcza jeżeli w krajowych bazach danych należących do państw członkowskich jest na temat osoby ubiegającej się o wizę wpis, który z wymienionych względów nakazywałby odmówić pozwolenia na wjazd. Wizę Schengen unieważnia w drodze decyzji: konsul, komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej (art. 92 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach). Zatem okoliczność, że skarżący otrzymał wizę od Konsula [...] nie stanowi przeszkody do unieważnienia tej wizy przez KPSG (organ innego państwa członkowskiego), jeśli okazało się, że w chwili wydawania wizy warunki uprawniające do jej otrzymania nie były spełnione. Skarżący nie kwestionował w skardze faktu, że w dacie udzielania mu wizy na terenie [...] w dniu [...] czerwca 2015 r. jego dane osobowe figurowały w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terenie RP jest niepożądany. Niewątpliwie, przy istnieniu takiego zapisu w wykazie jednego z państw członkowskich oraz w okolicznościach wydania wizy Schengen zachodzą przesłanki do jej unieważnienia na podstawie art. 34 ust. 1 kodeksu wizowego (wizę unieważnia się, jeżeli okaże się, że w chwili wydawania wizy warunki uprawniające do jej otrzymania nie były spełnione). Zdaniem Sądu, organy orzekające w tej sprawie prawidłowo zinterpretowały ww. przepisy kodeksu wizowego. Cudzoziemiec podczas wjazdu, pobytu i wyjazdu z terytorium RP podlega odrębnej weryfikacji na każdym etapie. Organ I instancji w tej sprawie prawidłowo unieważnił przedmiotową wizę Schengen, ponieważ na etapie jej wydawania brak było prawidłowej weryfikacji przesłanek do pozytywnego załatwienia wniosku skarżącego w tym zakresie. Cudzoziemiec nie otrzymał od Konsula [...] wizy o ograniczonej ważności terytorialnej (z wyłączeniem RP). Gdyby otrzymał tego rodzaju wizę, mógłby na jej podstawie swobodnie przemieszczać się po pozostałym obszarze Schengen. Odnosząc się do zarzutów skargi naruszenia przez organy administracji przepisów prawa procesowego, tj.: art. 7 i art. 77 k.p.a., Sąd stwierdza, że nie zostały one w żadnym zakresie naruszone. Organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie (art. 77 § 1 k.p.a.), a stojąc na straży praworządności dokładnie wyjaśniły stan faktyczny, który podporządkowały pod właściwe przepisy prawne (art. 7 k.p.a.). Dyrektywa proceduralna wywodząca się z art. 7 k.p.a., dotycząca tzw. słusznego interesu obywatela, którym mają się kierować organy administracji w toku postępowania, w przypadku wydawania decyzji o charakterze związanym doznaje istotnego ograniczenia. Przepisy prawa materialnego, mające zastosowanie w tej sprawie, tj. art. 34 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 1 a tiret (vi) kodeksu wizowego, determinują treść zaskarżonej decyzji. Nie ma tu więc miejsca na uznanie administracyjne organu, a więc zasada załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, na którą powołuje się skarżący, nie może powodować naruszenia przepisów prawa materialnego w przedmiotowej sprawie, w której organ wydaje decyzję związaną. Stanowisko w tym zakresie jest już ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2002 r., II SA 3126/00, Lex nr 81779, wyrok NSA z dnia 6 lipca 2006 r., II OSK 297/06, publ. cbois, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, tom I, G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Zakamycze 2005, s. 130-131). Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.