IV SA/Wa 336/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie Karolina Kisielewicz-Malec po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego P. M. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy postanawia: 1. przyznać radcy prawnemu P. M. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 164, 60 zł. (słownie: sto sześćdziesiąt cztery złote 60/100) tytułem zwrotu kosztów udzielonej pomocy prawnej, na którą składa się opłata w wysokości 120 zł. za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, stawka podatku od towarów i usług - 27,60 zł, oraz zwrot wydatków w wysokości 17 zł 2. oddalić wniosek w zakresie zwrotu kosztów korespondencji. Wnioskiem z dnia 23 listopada 2015 r. radca prawny P. M. reprezentująca skarżącą E. S. wystąpiła o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, polegającej na sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z 18 września 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 336/15. Jednocześnie pełnomocnik złożyła wniosek o zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków w wysokości 20 zł., które obejmowały koszty korespondencji do skarżącej oraz do Dziekana OIRP w [...] oraz o zwrot 17 zł. poniesionych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego r. pr T. S. Oświadczyła również, że koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały zapłacone ani w całości ani w części. Stwierdzono, co następuje: Stosownie do art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) ustanowionemu w ramach instytucji prawa pomocy radcy prawnemu przysługuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te określa rozporządzenie z 2002 r. Zgodnie z § 15 tego rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. W myśl zaś § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej pełnomocnikowi, który prowadził sprawę przed wydaniem wyroku, przysługuje wynagrodzenie w wysokości 120 zł. Ustalona w powyższy sposób opłata podlega podwyższeniu zgodnie z § 2 pkt 3 tego rozporządzenia o stawkę podatku od towarów i usług, czyli o 23% ustalonej kwoty wynagrodzenia (27,60 zł). W odniesieniu natomiast do wniosku o zwrot wydatków tytułem kosztów korespondencji w łącznej wysokości 20 zł., przypomnieć należy, że zgodnie z przywołanym wyżej art. 250 § 1 p.p.s.a. wyznaczony pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie w zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Użyte w tym przepisie pojęcie niezbędnych wydatków nie zostało bliżej przez ustawodawcę sprecyzowane. Niemniej nie powinno budzić wątpliwości, że niezbędnym wydatkiem jest tylko taki wydatek, którego konieczność poniesienia związana jest z ochroną w toku postępowania sądowego interesu prawnego mocodawcy. W zaistniałej sytuacji należy odwołać się do zawartego w art. 205 p.p.s.a. katalogu niezbędnych kosztów postępowania. Co prawda przepis ten znajduje zastosowanie jedynie w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji (art. 200 p.p.s.a.), a także w razie umorzenia postępowania (art. 201 § 1 i 2 p.p.s.a.), jednak wydaje się, że z uwagi na rozróżnienie w treści tego przepisu wynagrodzenia i wydatków profesjonalnego pełnomocnika, jako dwóch odrębnych elementów składających się na koszty jego udziału w postępowaniu, celowym jest posłużenie się na potrzeby niniejszej sprawy orzecznictwem, które zapadło na gruncie tego przepisu. Zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W orzecznictwie sądowym przyjęto, że do niezbędnych kosztów postępowania można zaliczyć jedynie wydatek, który nie jest wynagrodzeniem, ani nie stanowi elementu kosztów sądowych (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II FSK 1197/05, Lex 317361). Podkreśla się również, że zakres wydatków profesjonalnego pełnomocnika nie może być rozszerzany na wydatki drobne i zwykle występujące przy okazji prowadzenia procesu sądowego, jak wydatki na korespondencję (por. postanowienie WSA w Opolu z 28 września 2005 r., sygn. akt I SA/Op 73/05). Skoro bowiem sporządzanie i wnoszenie przez pełnomocnika pism procesowych w imieniu strony dokonywane jest w ramach pełnomocnictwa do prowadzenia danej sprawy, to wynagrodzenie, które jest mu należne za prowadzenie tej sprawy, obejmuje również wynagrodzenie za czynności polegające na sporządzaniu i składaniu pism procesowych (por. postanowienie WSA w Lublinie z 10 marca 2005 r., sygn. akt I SA/Lu 611/04, Lex nr 154458). W tej sytuacji koszty związane z prowadzeniem korespondencji, jako wykraczające poza zakres niezbędnych kosztów postępowania nie mogły podlegać zwrotowi (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2015 r., sygn. akt I OZ 1531/15). W świetle powyższego stwierdzić trzeba, że wniosek pełnomocnika o zwrot kosztów korespondencji jest nieuzasadniony. W ocenie referendarza, przyznane wynagrodzenie za reprezentowanie skarżącej obejmuje również wydatki na korespondencję związaną z prowadzeniem sprawy. Ponieważ wnioskodawczyni udokumentowała poniesienie wydatku w postaci uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa substytucyjnego, należy zwrócić jej kwotę 17 zł. Z przedstawionych względów, na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało orzec jak w postanowieniu.