IV SA/Wa 3385/17

Dnia 9 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sękowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Kaja Angerman Sędzia WSA Anna Falkiewicz – Kluj po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 9 października 2018 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Burmistrza Gminy M. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] października 2017 r., [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej - oddala skargę - [...] listopada 2011 r. Burmistrz Gminy [...], po rozpatrzeniu wniosku z [...] kwietnia 2011 r. wydał decyzję nr [...] ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji transformatorowej, linii kablowej średniego napięcia, linii kablowej niskiego napięcia oraz zestawu złączowo – pomiarowego na działkach nr [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...][...] oraz działkach nr [...] , [...] , [...][...] Obręb P.. Wojewoda [...] postanowieniem z [...] listopada 2015 r., znak: [...], nałożył na Burmistrza Gminy [...] karę pieniężną w wysokości [...] zł za wydanie decyzji z [...] listopada 2011 r. z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pismem z [...] grudnia 2015 r. Burmistrz Gminy [...] złożył zażalenie na postanowienie Wojewody [...], wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie ww. postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Minister Infrastruktury i Budownictwa postanowieniem z [...] października 2017 r., znak: [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy poprzez wymierzenie Burmistrzowi Gminy [...] kary pieniężnej w wysokości [...] zł za 120 dni zwłoki w wydaniu ww. decyzji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że 65-dniowy termin, wskazany w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozpoczął bieg w dniu [...] kwietnia 2011 r., tj. w dniu w którym do Urzędu Miejskiego w [...] wpłynął wniosek inwestora o wszczęcie postępowania w sprawie. Termin ten zakończył swój bieg w dniu wydania decyzji lokalizacyjnej, tj. w dniu [...] listopada 2011 r. Minister podkreślił, że do okresu 65 dni, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Oznacza to, że nie wlicza się terminów wynikających z konieczności dokonywania uzgodnień, tj. w niniejszej sprawie okresu 22 dni. Organ wskazał także, że w sytuacji, gdy ostatni dzień wyznaczonego terminu na wydanie decyzji lokalizacyjnej przypadnie na dzień wolny od pracy, wówczas przy wymierzaniu przedmiotowej kary uwzględnieniu nie podlega tenże dzień wolny od pracy. Powołując się na regulację zawartą w art. 57 § 4 Kpa, ustawę z 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy oraz uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 czerwca 2011 r., sygn. akt I OPS 1/11, wskazał, że niedziele i soboty to dni ustawowo wolne od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 Kpa. W rozpatrywanej sprawie koniec 65-dniowego terminu, przypadł na dzień [...] czerwca 2011 r., tj. na sobotę. Dlatego też 65-dniowy termin upłynął w poniedziałek [...] czerwca 2011 r. W związku z powyższym, wyłączeniu z biegu ustawowego terminu podlegają 2 dni wynikające z art. 57 § 4 Kpa. Powyższe zaś oznacza, że decyzja Burmistrza Gminy [...] została wydana z 120-dniową zwłoką, a nie jak ustalił organ wojewódzki - z 122-dniową zwłoką. Stąd też, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 Kpa, uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody [...] wymierzające karę pieniężną w wysokości [...] zł i orzekł o wymierzeniu kary pieniężnej w kwocie [...] zł za 120 dni zwłoki w wydaniu przedmiotowej decyzji. W ocenie Ministra na aprobatę nie zasługuje stanowisko Burmistrza Gminy [...], iż termin do zawiadomienia stron, w formie obwieszczenia, o wydanym postanowieniu uzgodnieniowym podlega odliczeniu od terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako termin przewidziany w przepisach prawa do dokonania określonej czynności, o którym mowa w art. 51 ust. 2c tejże ustawy. W aktach przedmiotowej sprawy znajduje się obwieszczenie Burmistrza Gminy [...] z [...] lipca 2011 r. informujące o uzgodnieniu projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przez Marszałka Województwa [...]. Nadto Minister wyjaśnił, że na organie prowadzącym postępowanie główne nie ciąży obowiązek zapewnienia stronom tego postępowania czynnego udziału w postępowaniu uzgodnieniowym, a w konsekwencji organ ten nie ma obowiązku zawiadamiać stron na piśmie czy to w drodze obwieszczenia o postanowieniu podjętym w odrębnym postępowaniu przez organ współdziałający. Stąd też podjęcie przez Burmistrza Gminy [...] w postępowaniu lokalizacyjnym działań polegających na informowaniu stron tego postępowania o zajęciu stanowiska przez organ uzgadniający, nie jest okolicznością wyłączającą odpowiedzialność Skarżącego za wynikłą zwłokę w wydaniu decyzji. Minister odniósł się także do twierdzeń zawartych w zażaleniu, iż okres od dnia [...] czerwca 2011 r. do dnia [...] listopada 2011 r., tj. 141 dni, należy uznać za okres opóźnienia z winy strony, bowiem – jak wyjaśnił Skarżący – w tym okresie organ oczekiwał na modyfikację wniosku przez inwestora. Świadczyć ma o tym zdaniem Strony notatka służbowa z [...] lipca 2011 r. zawierająca informację, że inwestor drogą telefoniczną powiadomił organ o zamiarze dokonania modyfikacji wniosku i wystąpił jednocześnie o "wstrzymanie wydania decyzji". Minister wyjaśnił, że z przywołanej notatki wynika, że w tym samym dniu, inwestor telefonicznie zwrócił się do organu gminnego z prośbą o wstrzymanie wydania decyzji lokalizacyjnej, "ponieważ będzie zmiana wniosku w wyniku uzgodnień z energetyką - rozszerzenie wniosku o dodatkowe działki - linia kablowa". Omawiana notatka służbowa stwierdza również, że w dniu [...] września 2011 r. inspektor prowadzący przedmiotowe postępowanie lokalizacyjne w wyniku rozmowy telefonicznej z inwestorem potwierdził chęć zmiany pierwotnego wniosku. Treść notatki wskazuje również, że w dniu [...] września 2011 r. do Urzędu Miejskiego w [...] wpłynął nowy wniosek, obejmujący "tylko ten dodatkowy teren, w zawiązku z czym po uzgodnieniach z wnioskodawcą i urbanistą stwierdzono, że decyzję należy wydać osobno na każdą część inwestycji - zgodnie ze złożonymi wnioskami". Jednakże – jak słusznie wskazał Wojewoda [...] – w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada pisemności, wyrażona w art. 14 Kpa. Sprawy mogą być załatwiane ustnie, gdy przemawia za tym interes strony, a przepis prawa nie stoi temu na przeszkodzie, zaś w sprawach niecierpiących zwłoki wezwania organ może dokonać telefonicznie albo przy użyciu innych środków łączności (art. 55 § 1 Kpa). Mając na uwadze, iż w przedmiotowej notatce służbowej z dnia [...] lipca 2011 r. zawarto informację, że ze względu na planowaną zmianę wniosku inwestor wniósł o wstrzymanie wydania decyzji, należy zauważyć, iż w aktach niniejszej sprawy brak jest jakiekolwiek dowodu świadczącego o tym, aby inwestor skorzystał z przysługującego mu uprawnienia, o którym mowa w art. 98 § 1 Kpa, tj. aby wniósł o zawieszenie postępowania lokalizacyjnego do czasu dokonania zmiany kształtu inwestycji. Także z akt sprawy nie wynika, aby inwestor wnosił o zawieszenie omawianego postępowania w trybie art. 98 § 1 Kpa. Tym samym brak jest jakichkolwiek podstaw, aby twierdzić, iż w niniejszej sprawie doszło do jego skutecznego prawnie zawieszenia. Zdaniem organu, usprawiedliwieniem dla powstrzymania się od podejmowania czynności nie może być wyrażona przez inwestora wola modyfikacji wniosku. Taka wola, szczególnie wyrażona ustnie, nie jest wiążąca dla organu i nie stanowi podstawy do powstrzymania się od podejmowania czynności służących załatwieniu wniosku. Z akt postępowania przeprowadzonego przez Skarżącego bezsprzecznie wynika, iż w okresie pomiędzy telefoniczną prośbą inwestora o "wstrzymanie wydania decyzji", tj. dniem [...] lipca 2011 r., a wydaniem decyzji lokalizacyjnej w dniu [...] listopada 2011 r., organ gminny wykazał się całkowitą biernością w prowadzeniu postępowania. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia przez Wojewodę [...] art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Minister zauważył, że organ I instancji prawidłowo zebrał materiał dowodowy, a w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przedstawił Skarżącemu motywy podjętego rozstrzygnięcia. Ponadto Wojewoda [...] ustosunkował się do wyjaśnień Burmistrza Gminy [...] zawartych w piśmie z dnia [...] października 2015 r. oraz z dnia [...] listopada 2015 r., i wyjaśnił dlaczego okoliczności wskazane przez Skarżącego nie mogą być odliczone od ustawowego 65-dniowego terminu. Z powyższych względów Minister nie podzielił argumentu Skarżącego, jakoby Wojewoda [...] naruszył art. 7, art. 75, art. 77 i art. 80 Kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy i nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie sygnalizowanym przez Skarżącego, tj. w zakresie wpływu zachowania strony postępowania w przedmiocie wydania decyzji lokalizacyjnej na czas trwania tego postępowania oraz błędne wnioskowanie w oparciu o już zgromadzony materiał dowodowy, a mianowicie organ nie ustalił okresów opóźnienia postępowania niezawinionych przez Burmistrza Gminy [...], a spowodowanych zachowaniem strony. W skardze na powyższe postanowienie skarżący wniósł o uchylenie postanowienia organów I i II instancji i przekazanie sprawy do rozpoznania Wojewodzie [...], zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: I. naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: 1. art. 51 ust. 2, 2b i 2c ustawy z o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że Burmistrz Gminy [...] dopuścił się zwłoki w wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, co podlega karze w łącznej kwocie [...] zł, wobec nie uwzględnienia okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, a wynikających z faktu zawnioskowania w dniu [...] lipca 2011 r. przez stronę postępowania o wstrzymanie się z wydaniem decyzji ze względu na planowaną zmianę wniosku, a następnie – po złożeniu nowego wniosku – o nierozstrzyganie pierwszego z wniosków do czasu pozytywnego uzgodnienia drugiego z nich i rozpoznania sprawy w jego zakresie. Niezależnie od powyższych argumentów Skarżący podniósł również, że powołane przepisy są co do zasady zbieżne z treścią art. 35 ust. 6-8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290, dalej "Prawo budowlane"), co powoduje, iż w procesie wykładni art. 51 ust. 2, 2b i 2c u.p.z.p. należy systemowo i celowościowo posiłkować się tymi przepisami, jak też orzecznictwem sądowoadministracyjnym oraz tezami doktryny, które powstały na gruncie Prawa budowlanego. Potwierdza to również, zdaniem Skarżącego, uzasadnienie do projektu ustawy z 7 maja 2010 r., o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 106, poz. 675), która w art. 70 pkt 5 nadała aktualne brzmienie przepisowi art. 51 u.p.z.p., zaś w uzasadnieniu do projektu tej ustawy zawarto stwierdzenie, iż "w pkt 5 na wzór rozwiązania przyjętego w ustawie - Prawo budowlane". Skarżący powołał również Druk Sejmowy nr 768 z 17 lipca 2008 r. - Rządowy projekt ustawy o udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i wywodził, że przeprowadzając wykładnię art. 51 ust. 2, 2b i 2c u.p.z.p. uznać należy brak możliwości zastosowania sankcji za przekroczenie terminu, w sytuacji gdy organ rozważał czy dane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Powyższe zaś prowadzi do wniosku, że na kanwie niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, iż Skarżący nie powinien zostać ukarany; II. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, 1) art. 14 § 2 kpa w zw. z 75 kpa w zw. z art. 77 kpa poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż załatwienie sprawy ustnie nie może zostać potwierdzone przez notatki urzędowe sporządzone przez pracownika Skarżącej, potwierdzone pisemnym oświadczeniem strony, stwierdzającym aprobatę strony co do podjętych ustaleń i treści zawartych w notatkach, gdyż notatki nie mogą stanowić dowodu w postępowaniu administracyjnym, podczas gdy prawidłowa wykładnia powołanych przepisów nakazuje w sytuacji ustnego załatwienia sprawy każdorazowo badać interes strony i jeżeli jest on odpowiednio zabezpieczony, należy uznać, iż Skarżący poprzez sporządzenie notatek służbowych, potwierdzających czynności załatwiane w uzgodnieniu ze stroną, czemu wyraz daje jej pisemne oświadczenie, w wystarczający sposób utrwalił motywy takiego załatwienia sprawy, zaś dowody w ten sposób zgromadzone w materiale niniejszego postępowania winny stanowić dowód w postępowaniu administracyjnym; 2) art. 7, art. 75 i 77 oraz art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie sygnalizowanym przez skarżącego, tj. w zakresie wpływu zachowania strony postępowania w przedmiocie wydania decyzji lokalizacyjnej na czas trwania tego postępowania oraz błędne wnioskowanie w oparciu o już zgromadzony materiał dowodowy, a mianowicie organ nie ustalił okresów opóźnienia postępowania niezawinionych przez Burmistrza Gminy [...], a spowodowanych zachowaniem strony. W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu była prawidłowość zastosowania wobec Skarżącego przepisu art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2018, poz. 1945 t.j.). Zgodnie z powołanym przepisem, w przypadku niewydania przez właściwy organ decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Do terminu, o którym mowa w cytowanym przepisie nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 51 ust. 2c ustawy). W ocenie Sądu organ II instancji Minister Infrastruktury i Budownictwa trafnie uznał iż Burmistrz Gminy [...] pozostawał w nieuzasadnionej zwłoce z wydaniem decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego łącznie przez okres 120 dni, co musiało skutkować wymierzeniem Wójtowi kary w kwocie [...] zł. Zarzuty skargi nie zasługują w tej sytuacji na uwzględnienie. Istota problemu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do właściwego określenia ilości dni, które powinny zostać odliczone od 65 dniowego terminu na podstawie art. 51 ust. 2c upzp. Zdaniem Sądu ocena kwestii spornej dokonana w zaskarżonym postanowieniu jest prawidłowa, przez co nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie Burmistrza Gminy [...], iż do terminu 65 dni przewidzianego ustawą na wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego należy doliczyć okresy opóźnień spowodowanych z winy strony, a wynikających z faktu zawnioskowania [...] lipca 2011 r. przez stronę o wstrzymanie decyzji ze względu na planowaną zmianę wniosku. W oparciu o akta sprawy, organ prawidłowo ustalił, że usprawiedliwieniem dla powstrzymania się od podejmowania czynności nie może być wyrażona przez inwestora wola modyfikacji wniosku. Taka wola, szczególnie wyrażona ustnie, nie jest wiążąca dla organu i nie stanowi podstawy do powstrzymania się od podejmowania czynności służących załatwieniu wniosku (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 1182/16). Sąd w pełni podziela argumentację podniesioną w tym zakresie przez organ odwoławczy. W związku z powyższym zasadnie Minister uznał za słusznie stwierdzenie organu I instancji, iż sporządzona notatka służbowa nie stanowi podstawy do odliczenia od terminu biegu postępowania okresu od dnia [...] lipca 2011 r., tj. od dnia przeprowadzenia rozmowy telefonicznej z inwestorem, do dnia [...] listopada 2011 r., tj. do dnia wydania decyzji lokalizacyjnej. Nie można bowiem przyjąć, że w tym okresie Burmistrz Gminy [...] został faktycznie pozbawiony możliwości działania z przyczyn od niego niezależnych. Z akt postępowania przeprowadzonego przez Skarżącego bezsprzecznie wynika, iż w okresie pomiędzy telefoniczną prośbą inwestora o "wstrzymanie wydania decyzji", tj. dniem [...] lipca 2011 r., a wydaniem decyzji lokalizacyjnej w dniu [...] listopada 2011 r., organ gminny wykazał się całkowitą biernością w prowadzeniu postępowania. Brak podjęcia przez Skarżącego jakichkolwiek działań należy potraktować jako zaniedbanie ze strony organu. Karę wymierza się zaś organowi, który pozostaje w zwłoce, a pojęcie "zwłoki" zakłada istnienie przyczyn związanych z zaniedbaniami organu, które wywołały zaniechanie przez organ rozpatrywania wniosku w terminie bez usprawiedliwienia (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1765/10; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 3038/16). Sąd bowiem podziela stanowisko, że w przypadku dokonania takiej modyfikacji wniosku, która wymagałaby powtórzenia przez organ czynności zmierzających do załatwienia sprawy, takich jak: przygotowanie kolejnego projektu decyzji, powtórne zawiadomienie stron o prowadzonym postępowaniu czy też ponowne zredagowanie i wysłanie pism zawierających prośbę o uzgodnienie projektu decyzji, jako mające istotny wpływ na ostateczną datę wydania decyzji, należałoby uznać, że w sprawie wystąpiły okoliczności spowodowane działaniem inwestora, a zatem za powstałe z przyczyn niezależnych od organu, o których mowa w art. 51 ust. 2c u.p.z.p. W rozpoznanej jednak sprawie nie mamy do czynienia z opisaną wyżej sytuacją. Minister także słusznie zauważył, iż przy określaniu wymiaru zwłoki Burmistrza Gminy [...] w sytuacji, gdy ostatni dzień wyznaczonego terminu na wydanie decyzji lokalizacyjnej przypadnie na dzień wolny od pracy, wówczas przy wymierzaniu przedmiotowej kary uwzględnieniu nie podlega tenże dzień wolny od pracy. W rozpatrywanej sprawie koniec 65-dniowego terminu, przewidzianego dla organu na wydanie decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, przypadł na dzień [...] czerwca 2011 r., tj. na sobotę. Dlatego też zasadnie uznano, iż 65-dniowy termin, w którym Burmistrz Gminy [...] powinien był zakończyć postępowanie i wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, upłynął w poniedziałek [...] czerwca 2011 r. W związku z czym, wyłączeniu z biegu ustawowego terminu podlegają 2 dni wynikające z art. 57 § 4 Kpa. Podobnie, za prawidłowe uznał Sąd stanowisko organu, co do odliczenia 22 dni od okres opóźnienia, wobec konieczności dokonywania uzgodnień projektu decyzji. I tak z okoliczności sprawy wynika, że pismem z [...] czerwca 2011r. Burmistrz Gminy [...] wystąpił z prośbą o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska we W., Wydział Gospodarki Wodnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] we W. za pośrednictwem [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych we W. – Inspektoratu w [...] oraz Wydziału Gospodarki Mieniem Starostwa [...]. Pismo o uzgodnienie zostało dostarczone adresatom [...] czerwca 2011 r. bezpośrednio przez doręczyciela – gońca, o czym świadczą adnotacje na zwrotnych potwierdzeniach odbioru przedmiotowych pism. Postanowieniem z [...] lipca 2011 r., znak: [...], Marszałek Województwa [...], zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzgodnił projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Ww. postanowienie zostało do Urzędu Miejskiego w [...] wpłynęło [...] lipca 2011 r. Starosta [...] nie zajął stanowiska w przedmiotowej sprawie. Wobec tego uznać należało, że uzgodnienie projektu decyzji zostało dokonane przez ww. organ w ostatnim dniu 2-tygodniowego terminu w drodze tzw. "milczącej zgody", tj. w dniu [...] lipca 2011 r. Pismo o uzgodnienie projektu decyzji skierowane do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska we W. zostało nadane w placówce pocztowej operatora publicznego w dniu [...] czerwca 2011 r., zaś jego doręczenie nastąpiło w dniu [...] czerwca 2011 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we W. nie zajął stanowiska w niniejszej sprawie. Uznać zatem należało, że projekt decyzji lokalizacyjnej został uzgodniony w trybie tzw. "milczącej zgody" w ostatnim dniu ww. terminu, tj. w dniu [...] lipca 2011 r. Tak więc wliczeniu do 65-dniowego terminu na wydanie przedmiotowej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie podlega okres od [...] czerwca 2011 r., tj. od dnia następującego po dniu bezpośredniego doręczenia pisma Burmistrza Gminy [...] zawierającego prośbę o uzgodnienie projektu decyzji skierowanego do Wydziału Gospodarki Wodnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] we W. oraz od dnia następującego po dniu nadania pisma organu gminnego skierowanego do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska we W., do dnia [...] lipca 2011 r., tj. do dnia, w którym projekt decyzji lokalizacyjnej został uzgodniony przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W. w trybie tzw. "milczącej zgody". Wskazane powyżej okoliczności czynią prawidłowym ustalenie, że do terminu, o którym mowa w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie wlicza się okresu 22 dni. Po odliczeniu od czasu trwania postępowania, tj. od 209 dni, terminu przewidzianego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na wydanie decyzji, tj. 65 dni, 22 dni przeznaczonych na uzgodnienie projektu decyzji lokalizacyjnej oraz dodatkowo 2 dni na podstawie art. 57 § 4 Kpa słusznie uznano, że decyzja Burmistrza Gminy [...] została wydana z 120-dniową zwłoką, a nie jak ustalił organ wojewódzki – z 122-dniową zwłoką. Sąd nie podziela stanowiska co do konieczności wykładni przepisów będących podstawą wydania zaskarżonego postanowienia zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 6a ustawy – Prawo budowlane. Po pierwsze bowiem Sąd zwraca uwagę, że ww. przepis Prawa budowlanego wprost wyłącza (w przypadkach w nim wymienionych) możliwość nałożenia kary pieniężnej. Oznacza to, że wolą ustawodawcy było wyłączenie możliwości (i obowiązku) nałożenia kar w przypadkach określonych w art. 35 ust. 6a Prawa budowalnego. Analogicznej regulacji jednak nie zawarł w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ani też nie odesłał do odpowiedniego stosowania w postępowaniu prowadzonym w trybie u.p.z.p. a dotyczącym inwestycji celu publicznego regulacji z art. 35 ust. 6a ustawy Prawo budowlane. Trudno w takiej sytuacji twierdzić, że wolą ustawodawcy było tożsame traktowanie sprawy w przypadku procedowania w oparciu o u.p.z.p. Racjonalny ustawodawca, w razie powzięcia takiego zamiaru, powinien ten zamiar wyartykułować poprzez zawarcie stosownego zapisu w przepisach prawa. Po drugie organy orzekają na podstawie przepisów prawa, a nie na podstawie informacji czy intencji prawodawcy wyrażonej w projekcie ustawy. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zaś nie pozostawiają wątpliwości co do braku wyłączenia stosowania art. 51 ust. 2 u.p.z.p. w jakimkolwiek przypadku. Po trzecie wreszcie, sytuacje opisane przez Skarżącego w tej części skargi, która dotyczy analogii czy zbieżności pomiędzy przepisami u.p.z.p. a art. 35 ust. 6a Prawa budowlanego, dotyczą prowadzenia postępowania poprzedzonego postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, a konkretnie na obszar Natura 2000. W niniejszej sprawie postępowanie takie prowadzone nie było. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia prawa procesowego poprzez naruszenie art. 14 § 2 kpa w zw. z 75 kpa w zw. z art. 77 kpa oraz art. 7, art. 75 i 77 oraz art. 80 kpa, wskazać należy, że organ II instancji prawidłowo zebrał materiał dowodowy, a w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przedstawił Skarżącemu motywy podjętego rozstrzygnięcia. Minister ustosunkował się zarzutów wskazanych w zażaleniu Burmistrza Gminy [...] oraz wyjaśnił dlaczego okoliczności wskazane przez Skarżącego nie mogą być odliczone od ustawowego 65-dniowego terminu. Z powyższych względów nie można podzielić argumentu Skarżącego, że Minister naruszył ww. przepisy kpa. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy i nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie sygnalizowanym przez Skarżącego. Oceniając zaskarżone postanowienie w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez Skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie postanowień, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organy wydając zaskarżone postanowienia, dokonały prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jedn. tekst Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) , Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.