IV SA/Wa 34/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędzia WSA Marian Wolanin, Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2012 r. sprawy ze skargi M. K. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata K. G. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pismem z dnia 5 listopada 2011r. M. K. wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej S. z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "S." W skardze podniesiono, że ww. Uchwała jest niezgodna z prawem ponieważ narusza interes prawny skarżącego poprzez ustalenie, że działki skarżącego położone są w strefie określonej jako grunty rolne, co uniemożliwia ich zabudowę i korzystną sprzedaż. Skarżący twierdzi, że jego nieruchomości powinny zostać podzielone na działki budowlane. Skarżący wniósł także o ustalenie odszkodowania od organów samorządowych za ograniczenie jego prawa własności i swobody gospodarczej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że plan został uchwalony zgodnie z przepisami prawa. Podkreślono, że interes prawny skarżącego nie został naruszony ponieważ uchwalony plan nie dokonuje żadnych zmian na niekorzyść skarżącego bowiem nieruchomości skarżącego były użytkowane rolniczo przed uchwaleniem planu zaś zapisy w planie zagospodarowania przestrzennego zgodne są z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kryterium tej kontroli określa art. 1 § 2 ww. ustawy i jest nim zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie 2:asługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o Samorządzie gminnym (Dz.U.01.142.1591 j.t. ) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Powyższy przepis jako przesłankę do zaskarżenia uchwały organu gminy wyraźnie wskazuje na naruszenie interesu prawnego podmiotu skarżącego. W sprawie niniejszej M. K. wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej S. z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "S." Skarga została wniesiona w zakresie dotyczącym działek o numerach [...], [...] położonych przy uli [...] oraz działek nr [...] w części i działki nr [...] o pow. 16 m2. Skarżący wskazał na naruszenie prawa z uwagi na objęcie tych działek ustaleniami planu i niewydzielenie z nich działek budowlanych. Ograniczenie w wykonywaniu prawa własności ww. działek polega zdaniem skarżącego, na niemożności ich zabudowy, ponieważ nie zostały one podzielone na działki budowlane. Podkreślić należy, że stwierdzenie nieważności ww. uchwały w sprawie planu możliwe byłoby w sytuacji, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia strony skarżącej byłoby związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Sytuacja taka nie zachodzi, gdy naruszony zostaje wprawdzie interes prawny lub uprawnienia właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego, w ramach którego rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wówczas, mimo że naruszony zostaje prawny interes strony, w szczególności wynikający z uprawnień właścicielskich, nie można mówić o działaniach naruszających prawo. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że uchwała Rady Miejskiej S. z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "S." podjęta została zgodnie z prawem. Uchwała ta ma charakter prawa miejscowego, dla którego przyjęcia konieczne było przestrzeganie trybu postępowania określonego w ustawie z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 - ze zm.). Sąd stwierdza, że tryb ten nie został naruszony. Zakres planistycznych uprawnień gminy określony został ustawowo, strona zaś nie postawiła skutecznego zarzutu naruszenia ustawy, co wyklucza możliwość uznania, że zaistniały przesłanki do uznania, że uchwała obarczona jest wadą prawną skutkującą koniecznością jej uchylenia. O przystąpieniu do sporządzenia planu podmioty zainteresowane zostały prawidłowo powiadomione. Wyznaczono jednocześnie termin na składanie wniosków do planu (termin ten upłynął 25.01.2008 r.) W wyznaczonym terminie Skarżący nie wniósł żadnego wniosku do przedmiotowego planu. Zgodnie z art. 17 pkt 4 ustawy Burmistrz sporządził projekt planu miejscowego uwzględniając ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta S. Po kolejnych etapach procedury wyłożono projekt planu miejscowego do publicznego wglądu wyznaczając jednocześnie termin na składanie uwag (termin ten upłynął 15.07.2009 r.) W terminie tym Skarżący nie wniósł żadnych uwag do projektu planu. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 2009 r. Rada Miejska S. zatwierdziła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "S. stwierdzając wcześniej jego zgodność z ustaleniami studium. Nieruchomości stanowiące własność M. K. położone są na obrzeżach miasta i mają charakter nieruchomości rolnych i takie samo przeznaczenie ustalono w miejscowym planie zagospodarowania! przestrzennego. Część nieruchomości od strony ul. [...] przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową oraz niewielka część nieruchomości położonej przy ul. [...] pod poszerzenie ulicy. W przypadku rozbudowy tejże ulicy właściciel nieruchomości otrzyma należne odszkodowanie za część działki przeznaczoną pod drogę. Skarżący przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie występował do organu o podział nieruchomości na działki budowlane lub o decyzję o warunkach zabudowy. Nieruchomości stanowiące własność M. K. w zdecydowanej większości miały i mają charakter rolny i takie przeznaczenie ustalono w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "S.", co nie uniemożliwia dotychczasowego sposobu ich użytkowania ani nie ogranicza praw właściciela. Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności trudno uznać, że uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "S." dokonane zaskarżoną uchwałą Rady Miejskiej S. z dnia [...] września 2009r. Nr [...] spowodowało naruszenie interesu prawnego osoby skarżącej. Po uchwaleniu planu możliwość użytkowania nieruchomości nie uległa pogorszeniu. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm,), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. W pkt 2 sentencji wyroku Sąd orzekł o kosztach na podstawie art. 250 p. p. s. a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 2 ust 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.nr 163, poz.1348 ze zm.)