IV SA/Wa 340/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.),, sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant st. sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2019 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] listopada 2018 r., w której utrzymano w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z [...] października 2018 r. uchylającą decyzję Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z [...] października 2016 r. zezwalającą na usunięcie drzew. Stan sprawy przedstawia się następująco: Decyzją nr [...] z [...] października 2016 r. (zwaną dalej: "decyzją nr [...]") Zarząd Dzielnicy [...] zezwolił M. K., T. K. i A. O. na usunięcie trzech drzew (lip) rosnących na działce ew. nr [...] z obrębu [...] będącej współwłasnością wnioskodawców i położonej u zbiegu ul. [...] i ul. [...] w [...] (punkt 1) - w terminie do 30 listopada 2016 r. (punkt 2); uzależnił zezwolenie od wykonania zastępczych nasadzeń trzech drzew, w zamian za usuwane, w obrębie przedmiotowej działki – do 30 września 2017 r. (punkt 3) i zobowiązał do niezwłocznego przedłożenia informacji o terminie (dacie) i dokładnej lokalizacji wykonania nasadzeń uzupełniających – nie później niż do 30 października 2017 r. (punkt 4). Zarząd Dzielnicy [...] decyzją z [...] października 2018 r. uchylił własną decyzję nr [...]. W uzasadnieniu aktu organ podał, że od decyzji nr [...] nie wniesiono odwołania i stała się ona ostateczna 11 listopada 2016 r. Przedmiotowe trzy lipy zostały wycięte w terminie zgodnym z ww. decyzją (czyli do 30 listopada 2016 r.), o czym M. K. (będący jednocześnie pełnomocnikiem pozostałych właścicieli) poinformował Wydział Ochrony Środowiska dla Dzielnicy [...] w piśmie z 6 września 2017 r. W odpowiedzi, pismem z 18 października 2017 r. WOŚ przypomniał M. K. o konieczności przedłożenia informacji o terminie i dokładnej lokalizacji wykonania nasadzeń uzupełniających, za wycięte drzewa. Pismo nie zostało odebrane przez adresata (list polecony został zwrócony przez pocztę). Ponowne pismo, będące jednocześnie wezwaniem w trybie art. 50 § 1 k.p.a. wystosowano 16 listopada 2017 r. Pomimo odbioru pisma M. K. nie zastosował się do wezwania w wyznaczonym terminie. Pismem z 19 września 2018 r. zawiadomiono M. K. o terminie komisyjnych oględzin na terenie nieruchomości oznaczonej jako działka ew. nr [...], mających na celu ocenę stanu faktycznego, w zakresie realizacji m. in. decyzji nr [...]. Zawiadomienie odebrano 21 września 2018 r., jednakże w wyznaczonych na dzień 4 października 2018 r. oględzinach nie wziął udziału przedstawiciel strony. Oględziny przeprowadzili przedstawiciele WOŚ dla Dzielnicy [...]. Stwierdzono, że w granicach działki ew. nr [...] nie występują młode nasadzenia drzew. Teren jest częściowo wygrodzony blaszanym ogrodzeniem. Toczą się tam obecnie prace budowlane, rozbiórkowe. Podczas oględzin spisano protokół oraz wykonano dokumentację fotograficzną. Wobec powyższych ustaleń organ stwierdził, że decyzja nr [...] podlega uchyleniu na podstawie art. 162 § 2 k.p.a., według którego organ uchyla decyzję, jeżeli została ona wydana z zastrzeżeniem dopełnienia określonych czynności (w tym przypadku wykonania nasadzeń zastępczych), a strona nie dopełniła tych czynności w wyznaczonym terminie. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł M. K.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w decyzji z [...] listopada 2018 r. utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z [...] października 2018 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że kwestię zgody na usunięcie drzew reguluje ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 1614). W zakresie procedury do tego rodzaju postępowania stosuje się przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Kolegium przychyliło się do ustaleń poczynionych przez organ pierwszej instancji, będących wynikiem prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego i do zajętego przez niego stanowiska. Zgodnie z treścią art. 83c ust. 3 ustawy o ochronie przyrody organ administracji może uzależnić wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu od określonych przez organ nasadzeń zastępczych lub przesadzenia tego drzewa lub krzewu. Jest to wtedy pozwolenie warunkowe, z którym wiąże się obowiązek złożenia informacji o wykonaniu nasadzeń i przedłożenia dokumentacji powykonawczej organowi administracji. Uchylona decyzja nr [...] została wydana pod warunkiem wykonania nasadzeń zastępczych, szczegółowo w niej opisanych. Bezsporne jest również w sprawie, że skarżący nie wykonał ciążącego na nim obowiązku (pomimo dwukrotnego wezwania do jego wykonania), zawartego w pkt 3 (właściwie winno być: "w pkt 4") uchylonej decyzji, tj. nie przedłożył informacji o terminie (dacie) i dokładnej lokalizacji wykonanych nasadzeń w terminie do 30 października 2017 r. Przeprowadzone przez organ pierwszej instancji oględziny, które miały na celu sprawdzenie wykonania nałożonego obowiązku wykazały brak nasadzonych drzew na terenie działki o nr ew. [...]. Stosownie z kolei do treści art. 162 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej, o którym mowa w § 1, uchyla decyzję, jeżeli została ona wydana z zastrzeżeniem dopełnienia określonych czynności, a strona nie dopełniła tych czynności w wyznaczonym terminie (art. 162 § 2 k.p.a.). Zatem organ pierwszej instancji prawidłowo, mając na uwadze powyższe rozważania i zgodnie z obowiązującym przepisem, uchylił obwarowaną "warunkiem" swoją decyzję nr [...] (prawidłowo winno być: "nr [...]"). Kolegium też wskazało, że argument skarżącego, że nasadzone drzewa zostały wycięte w trakcie obowiązywania tzw. ustawy "lex Szyszko", nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu. Skarżący powinien był bowiem w momencie dokonania nasadzeń wykonać ciążący na nim obowiązek informacji o terminie (dacie) i dokładnej lokalizacji wykonania nasadzeń - czego nie uczynił. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 83f ust. 3 ustawy o ochronie przyrody podnoszony w postępowaniu, w którym organ pierwszej instancji nie rozstrzyga o zezwoleniu bądź o braku zgody na wycinkę drzew, a uchyla wydaną wcześniej decyzję z powodu niewykonania ciążącego na skarżącym obowiązku wykonania nasadzeń zastępczych. M. K. w skardze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem: 1) art. 162 § 2 k.p.a. w zw. z art. 83f pkt. 3a ustawy o ochronie przyrody przez nieuwzględnienie jego treści przez jego zastosowanie w sytuacji, gdy warunek nałożony decyzją nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] po nowelizacji ustawy o ochronie przyrody i wprowadzeniu art. 83f pkt 3a wygasł w związku z uprawnieniem właściciela będącego osobą fizyczną do dokonania wycinki drzew na swojej nieruchomości bez konieczności uzyskania zezwolenia; 2) art. 83f pkt. 3a ustawy o ochronie przyrody przez nieuwzględnienie jego treści; 3) art. 7 i art. 77 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie uzasadniającym przyjęcie, że skarżący nie wykonał obowiązków nałożonych decyzją nr [...] Zarządu Dzielnicy [...], a następnie usunął nasadzenia zgodnie z treścią art. 83f pkt. 3a ustawy o ochronie przyrody pomimo, że w odwołaniu od decyzji nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] skarżący ten fakt sygnalizował, w szczególności nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie np. w formie rozprawy administracyjnej. W motywach skargi powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 marca 2017 r. (sygn. akt II SA/Kr 1175/16) wskazujący, że: "Z art. 83f ust. 1 pkt 3a znowelizowanej u.o.p. bezsprzecznie wynika, że zezwolenie na usunięcie drzew z nieruchomości stanowiących własność osoby fizycznej nie jest wymagane, jeśli wycinka nie ma związku z działalnością gospodarczą. A skoro tak, to prowadzone postępowanie w sprawie ukarania właściciela nieruchomości stało się bezprzedmiotowe po wejściu w życie u.z.u.o.p. Wycięcie drzewa w okolicznościach istniejących w kontrolowanej sprawie odpowiada dyspozycji art. 83 f ust. 1 pkt 3a u.o.p., a zatem pozwolenie nie jest, na dzień wydania wyroku, wymagane ustawą, w związku z czym Sąd I instancji zastosował w sprawie także art. 145 § 3 p.p.s.a. W demokratycznym państwie prawa, w myśl zasady nullum crimen sine lege i zasady stosowania przepisów względniejszych (w tym, w przedmiocie kary administracyjnej) w sytuacji zmiany stanu prawnego w czasie, nie ma podstaw prawnych, zdaniem Sądu, aby karać w trybie administracyjnym, za czyny, które w przeszłości pod rządami uprzednio obowiązującego prawa stanowiły tzw. delikty administracyjne a obecnie nimi, w myśl ustawy, nie są. Nie można bowiem prowadzić w demokratycznym państwie prawnym postępowania administracyjnego w sprawie ukarania za popełnienie deliktu administracyjnego, kiedy w czasie prowadzenia tego postępowania, dany czyn - w świetle powszechnie obowiązującego prawa - nie sianowi już deliktu administracyjnego. Nie można, w myśl poprzednio obowiązujących zakazów, ukarać kogoś, kto w świetle obowiązującej na dzień wydania wyroku u.o.p. nie dopuszcza się deliktu, bo takiego deliktu powszechnie obowiązujące prawo nie przewiduje. Ocena prawna dokonana przez Sąd jest zarazem spójna z treścią przepisów międzyczasowych ustaw nowelizujących u.o.p. (dwóch ww. mających ostatnio miejsce nowelizacji u.p.o.p., na pierwszą z nich powołuje się szczegółowo SKO w uzasadnieniu swojej decyzji: ustawa z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz o zmianie niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2015 r. poz. 1045). Przepisy te nakazują - kierunkowo bowiem stosowanie kary względniejszej w przypadku, gdy dany czyn jest nadal ustawowo penalizowany. W związku z tym, w przypadku braku ustawowej penalizacji za uprzednio penalizowany czyn, nie powinno stosować się obecnie kary administracyjnej przystającej/przypisanej uprzednio już nie obowiązującą normą do czynów penalizowanych w przeszłości, a obecnie ustawowo nie penalizowanych." Niezależnie od powyższego skarżący na etapie odwołania sygnalizował, że nasadzenia wykonał, z tym że w świetle znowelizowanych przepisów w szczególności art. 83f pkt. 3a ustawy o ochronie przyrody nasadzenia te usunął, przy czym dodać należy, że w świetle powołanego przepisu skarżący uznał, że nie miał o powyższym obowiązku poinformować organu, do czego organ w ogóle nie ustosunkował się w zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze – w odpowiedzi na skargę – wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - zwanej dalej: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] listopada 2018 r. i utrzymana nią w mocy decyzja Zarządu Dzielnicy [...] z [...] października 2018 r. nie naruszają prawa w stopniu dającym podstawy do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Po pierwsze w sprawie nie doszło do naruszenia art. 83f pkt 3a ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją norma ta nie znalazła bowiem zastosowania. Po drugie zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 k.p.a., które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzją nr [...] zezwolono m. in. skarżącemu na usunięcie z terenu działki ew. Nr [...] trzech drzew (lip) do 30 listopada 2016 r. i uzależniono zezwolenie od wykonania zastępczych nasadzeń trzech drzew do 30 września 2017 r., jednocześnie zobowiązano do niezwłocznego przedłożenia informacji o terminie i lokalizacji wykonania nasadzeń uzupełniających nie później niż do 30 października 2017 r. W kontrolowanym przez Sąd postępowaniu, organ ustalił, że przedmiotowe lipy zostały usunięte w terminie zakreślonym ww. decyzją, czyli do 30 listopada 2016 r. O fakcie tym poinformował Wydział Ochrony Środowiska [...] w piśmie z 6 września 2017 r. sam skarżący. Z kolei w pismach z 18 października 2017r. (dwukrotnie awizowane) i 16 listopada 2017 r. (doręczone 5 grudnia 2017 r.) organ przypomniał i wezwał skarżącego, jako działającego w imieniu własnym i pozostałych współwłaścicieli, o obowiązku przedłożenia informacji w zakresie wykonanych nasadzeń nie później niż do 30 października 2017 r. zgodnie z punktem 4 decyzji nr [...]. Z powyższego obowiązku jednak nie wywiązał się skarżący. Ostatecznie na podstawie oględzin działki ew. nr [...] przeprowadzonych 4 października 2018 r. ustalono, że na przedmiotowej działce nasadzenia nie występują. Wszystko to przeczy twierdzeniu skarżącego jakoby organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w zakresie uzasadniającym przyjęcie, że nie wykonano obowiązku nasadzeń zastępczych nałożonego decyzją z [...]. Niezależnie jednak od powyższego, podkreślić trzeba, że to na skarżącym spoczywał obowiązek wykazania nasadzeń zgodnie z rozstrzygnięciem zawartym w punkcie 4 decyzji nr [...]. Niemniej, zarówno twierdzenie skarżącego o dokonaniu nasadzeń, jak i o ich usunięciu w związku ze zmianą art. 83f ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2016 r., poz. 2134) polegającą na dodaniu pkt 3a na mocy art. 1 pkt 2 a ustawy z 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz ustawy o lasach (Dz.U. z 2016 r., poz. 2249), nie zostało wykazane. Po trzecie zastosowanie art. 162 § 2 k.p.a. – wbrew twierdzeniu skarżącego - było prawidłowe. Skoro w sprawie ustalono, że decyzja nr [...] została wydana z zastrzeżeniem dokonania nasadzeń zastępczych w zamian za usunięte drzewa i obowiązku tego nie dopełniono w zakreślonym terminie, to uchylenie decyzji nr [...] nastąpiło zgodne z ww. normą. Z kolei zmiana przepisów, do której doszło 1 stycznia 2017 r., w czasookresie wyznaczonym na spełnienie przez współwłaścicieli działki obowiązków wynikających z zezwolenia na usunięcie ww. drzew (nasadzenia następcze, zawiadomienie o wykonaniu przedmiotowych nasadzeń) korzystającego z przymiotu ostateczności i wydanego na podstawie regulacji prawnych obowiązujących w chwili jego wydania, nie zwalniała adresatów zezwolenia z wymienionych wyżej obowiązków, gdyż powyższe wiązało się z wykonaniem decyzji, a nie z postępowaniem administracyjnym. Po czwarte powoływanie się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 marca 2017 r. (sygn. akt II SA/Kr 1175/16) w okolicznościach wynikających ze stanu niniejszej sprawy jest zupełnie nietrafne. Przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie była bowiem decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w której wymierzono tamtejszej skarżącej administracyjną karę pieniężną za usunięcie drzewa (lipy) bez wymaganego zezwolenia. Podstawę materialną wydania decyzji stanowił art. 88 ustawy o ochronie przyrody (normujący administracyjną karę pieniężną za usunięcie drzewa lub krzewu bez zezwolenia), a nie jak w przedmiotowej sprawie art. 162 k.p.a., a decyzji z 26 października 2016 r. art. 83 ustawy o ochronie przyrody (normujący obowiązek uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów). Dalej, w kontekście tego orzeczenia, wskazać należy, że art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody formułuje obowiązek uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów. Natomiast art. 83f ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, stanowi o wyjątkach od obowiązku uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów. Zgodnie z nowelizacją ww. ustawy dokonaną ustawą z 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz ustawy o lasach (obowiązującej od 1 stycznia 2017r.), do art. 83f ust. 1 dodano pkt 3a i od 1 stycznia 2017 r. "przepisów art. 83 ust. 1 nie stosuje się do: drzew lub krzewów, które rosną na nieruchomościach stanowiących własność osób fizycznych i są usuwane na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej". I tak, Sąd orzekający w ww. wyroku doszedł do przekonania, że w okolicznościach przystających do kontrolowanej przez niego sprawy, zaszła sytuacja odpowiadająca dyspozycji art. 83f ust. 1 pkt 3a ustawy o ochronie przyrody. Innymi słowy, ówczesne wycięcie drzewa odpowiadało dyspozycji art. 83f ust. 1 pkt 3a ustawy o ochronie przyrody. W istocie doszło do sytuacji, że na dzień wydania przez Sąd wyroku z 21 marca 2017 r. zezwolenie na usunięcie drzewa nie było wymagane, co przełożyło się na brak podstawy prawnej do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzewa bez zezwolenia i uznanie, że prowadzone postępowanie w sprawie nałożenia na właściciela nieruchomości kary pieniężnej stało się bezprzedmiotowe. Odpadła podstawa prawna karania za czyn, który w przeszłości, pod rządami uprzednio obowiązującego prawa, stanowił tzw. delikt administracyjny a obecnie nim, w myśl ustawy, nie jest. Nie można, w myśl poprzednio obowiązujących zakazów, ukarać kogoś, kto w świetle obowiązującej na dzień wydania wyroku ustawy o ochronie przyrody nie dopuszcza się deliktu, bo takiego deliktu powszechnie obowiązujące prawo nie przewiduje, tym samym i prowadzić postępowania administracyjnego. Sąd wyraził więc przekonanie, że jeżeli postępowanie w sprawie nałożenia kary administracyjnej za usunięcie drzewa bez zezwolenia przez właściciela nieruchomości - osobę fizyczną zostało wszczęte przed dniem 1 stycznia 2017 r. i niezakończone do tego dnia, to po 1 stycznia 2017 r. organ powinien postępowanie umorzyć w trybie art. 105 § 1 k.p.a. Artykuł 4 ust. 2 ustawy zmieniającej z 2016 r. nakazuje bowiem, że "Do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 88 i art. 89 ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy nowe, chyba że kara pieniężna wymierzona na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, byłaby względniejsza". Ostatecznie Sąd uchylił decyzje wydane w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i korzystając z możliwości danej art. 145 § 3 p.p.s.a. – umorzył postępowanie administracyjne. Przytoczona treść orzeczenia WSA w Krakowie i przedstawiona w stanie sprawy treści zaskarżonej decyzji wraz z jej uzasadnieniem – dowodzi odmienności stanów faktycznych i prawnych w sprawach kontrolowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Przedmiotem kontroli WSA w Krakowie była wyłącznie decyzja, którą nałożono na skarżącą karę za usunięcie drzewa bez wymaganego - w momencie czynu zezwolenia -, wydana na podstawie art. 88 ustawy o ochronie przyrody. Zaś w momencie wyrokowania stwierdzono bezprzedmiotowość i umorzono postępowanie w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzewa przez właściciela nieruchomości będącego osobą fizyczną i na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej, albowiem z racji powyższego uzyskanie tak zakreślonego zezwolenia na usunięcie drzewa nie było wymagane. Innymi słowy, w stanie faktycznym powyższej sprawy, na skutek zmiany przepisów prawa, odpadła podstawa prawna prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzewa bez zezwolenia i umorzenie postępowania administracyjnego stało się zasadne. Tymczasem przedmiotem kontroli tut. Sądu była decyzja wydana w postępowaniu administracyjnym toczącym się na podstawie art. 162 § 2 k.p.a. W myśl tej normy, organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, uchyli decyzję, jeżeli została ona wydana z zastrzeżeniem dopełnienia określonych czynności, a strona nie dopełniła tych czynności w wyznaczonym terminie. Z przedstawionego stanu sprawy wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...], w której uchylono decyzję zezwalającą na usunięcie drzew, jako wydaną z zastrzeżeniem dopełnienia czynności w postaci wykonania zastępczych nasadzeń i zobowiązania do niezwłocznego przedłożenia informacji o terminie i lokalizacji wykonania przedmiotowych nasadzeń, wobec niedopełnienia wymienionych czynności przez adresatów zezwolenia, w tym skarżącego, odpowiednio w terminach do 30 września 2017 r. i do 30 października 2017 r. I chociaż z powyższego wynika, że organy rozstrzygały w sprawie po 1 stycznia 2017 r., czyli po wejściu w życie ustawy zmieniającej z 2016 r., w tym i w warunkach obowiązywania już regulacji art. 83f ust. 1 pkt 3a ustawy o ochronie przyrody, to okoliczność ta musiała pozostać bez wpływu na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga po pierwsze, że przedmiotem kontroli Sądu nie była decyzja zezwalająca na wycięcie drzew; po drugie, że decyzja zezwalająca na wycięcie drzew uzyskała przymiot ostateczności 11 listopada 2016 r., czyli przed wejściem w życie nowelizacji ustawy o ochronie przyrody z 2016 r., co oznacza, że nie mógł mieć też do niej zastosowania art. 4 ust. 1 ustawy zmieniającej z 2016 r.; po trzecie, że do wykonania decyzji zezwalającej na wycięcie drzew w części usunięcia drzew doszło do 30 listopada 2016 r., czyli przed wejściem w życie ww. nowelizacji z 2016 r.; po czwarte, że niedopełnienie czynności określonych punktem 3 i 4 decyzji z 26 października 2016 r. wiązało się z etapem wykonania decyzji administracyjnej przez jej adresatów, a nie z określonym postępowaniem administracyjnym jak w sprawie zakończonej wyrokiem WSA w Krakowie z 21 marca 2017 r.; po piąte, że zaskarżoną decyzją nie tylko nie nałożono na stronę żadnej sankcji administracyjnej, jak ww. sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1175/16, ale wręcz uchylono akt, z którego wynikał obowiązek dopełnienia przez strony określonych czynności. Wobec wykazanej zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, nie uwzględniono skargi. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 151 p.p.s.a. – oddalił skargę.