IV SA/Wa 345/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia NSA Tadeusz Cysek, asesor WSA Wanda Zielińska – Baran /spr./, Protokolant referendarz sądowy Ewa Oleksiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi T. G. na uchwałę Rady Gminy N. z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę - Rada Gminy N. uchwałą Nr [...] z dnia [...] lutego 2004r., w powołaniu na art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717) odrzuciła zarzut T. G. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. w gminie N. dotyczący zaprojektowania nowej drogi publicznej oznaczonej symbolem [...] we wsi W., w zakresie przeznaczenia części jej działki nr ew. [...] pod ww. drogę. W uzasadnieniu swojego stanowiska Rada podała, że zgodnie z uregulowaniami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Ustalenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi W. mieszczą się w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego. Docelowo cała wieś W. przewidziana jest pod zainwestowanie i w celu zapewnienia obsługi wszystkich działek na wschód od istniejącej drogi powiatowej do Rowu M. zaprojektowano drogę [...], która ma przebiegać wzdłuż tego Rowu. Rada podkreśliła, iż wieś W. jest typowa ulicówką. Obecne zabudowania wsi usytuowane są wzdłuż istniejącej drogi powiatowej o szerokości 12 m, łączącej trasę k. (poprzez skrzyżowanie w P. poza obszarem planu) z trasą k. (poprzez skrzyżowanie w W. w gminie L. (również poza obszarem planu.). Droga . została zaprojektowana wzdłuż R. dla obsługi projektowanych terenów pod nową zabudowę mieszkaniowo - usługową. Większość mieszkańców wsi zaakceptowała przebieg drogi. W całej wsi W. tylko trzy działki, w tym skarżącej, pozostawiono jako rolne. Przebieg drogi [...] przez działkę nr [...] zaprojektowano w ten sposób, że "odcięty kawałek" ze względu na powierzchnię pow. l,0 ha może być gospodarczo i racjonalnie wykorzystany. W skardze T. G. podniosła, że uchwała narusza jej prawo własności, a w przypadku wprowadzenia planu w życie uniemożliwi jej swobodne dysponowanie własnością. W obecnym stanie ma trudności w dojechaniu do tej części działki nazwanej w uchwale " odcięty kawałek". Zdaniem skarżącej droga [...] jest zbędna, bowiem od 1998r. istnieje droga [...], biegnąca w linii prostej, stanowiąca skrót między trasą k. i trasą k.. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy N. wniosła o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty, co w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. W piśmie procesowym z dnia 4 stycznia 2005r. T. G. dodatkowo podniosła, że uszczuplenie powierzchni gospodarstwa spowoduje dla niej wymierną stratę finansową w dopłatach bezpośrednich do gruntów. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie skarżąca podtrzymała skargę i stwierdziła, że istnieją dogodniejsze połączenia tras k. z k., aniżeli planowane przez gminę. Dogodnymi połączeniami mogą być: droga wojewódzka [...] P.- S. i droga [...] N. - L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. l ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) do właściwości sądu administracyjnego należy kontrola zgodności z prawem działania administracji publicznej. W ninejszej sprawie Sąd zobowiązany był zbadać, czy zaskarżona uchwała o odrzuceniu zarzutu T. G. do projektu planu zagospodarowania przestrzennego nie narusza prawa. Z przedstawionych akt wynika, że uchwała o przystąpieniu do sporządzeniu planu miejscowego, jak i uchwała o wyłożeniu do wglądu publicznego projektu planu zostały podjęte przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ) i wobec tego dopuszczalnym było w związku z art. 85 ust. 2 tej ustawy prowadzenie przez gminę N. procedury mającej na celu uchwalenie planu miejscowego na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów, tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Oznacza to, że legalność zaskarżonej uchwały podlega ocenie przez sąd administracyjny przy zastosowaniu przepisów ostatniej z wymienionych ustaw. Stosownie do art. 24 ust. l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym podmiot, którego interes prawny lub uprawnię zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego, mógł wnieść zarzut. O uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały (ust.3). Sąd rozpoznając skargę na uchwałę z dnia [...] lutego 2004 r. Rady Gminy N. o odrzuceniu zarzutu nie stwierdził naruszenia przepływ prawa przy wydawaniu zaskarżonej uchwały. Stosownie do treści art. 4 ust. l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy. Gmina wprawdzie ma obowiązek uwzględnić prawo własności innych podmiotów, jednakże nie może to pozbawić gminy możliwości wykonywania jej zadań planistycznych. Uwzględnienie prawa własności w tym przypadku sprowadza się do dokładnego wyjaśnienia potrzeb w zakresie ustalenia przeznaczenia danego terenu, ze szczególnym uwzględnieniem wymagań ładu przestrzennego, urbanistyki architektury, walorów architektonicznych i krajobrazowych, wymagań ochrony środowiska, walorów ekonomicznych przestrzeni i innych wskazanych w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro teren .objęty projektem zmiany planu został przeznaczony pod zabudowę mieszkaniowo- usługową, to oczywistym jest, iż niezbędne było zaprojektowanie układu komunikacyjnego tego terenu. Znajdujący się w aktach sprawy materiał planistyczny wskazuje jednoznacznie, iż układ dróg na danym terenie, a w tym przypadku projektowanie drogi [...] w części obejmującej działkę skarżącej, nie może być traktowany jako naruszający prawo skarżącej. Zasadnie uznała Rada Gminy w N., że zaprojektowanie drogi [...] o szerokości 12 metrów w liniach rozgraniczanych wzdłuż Rowu M. było niezbędne dla zapewnienia obsługi komunikacyjnej wszystkich działek przeznaczonych pod zabudowę w projekcie planu , umożliwi uzbrojenie terenu w infrastrukturę techniczną. Na uwagę zasługuje również, iż dotychczasowy układ komunikacyjny wsi W. sprowadzający się do istniejącej drogi powiatowej o szerokości 12 metrów, przebiegającej przez wieś nie jest w stanie zapewnić właściwej obsługi komunikacyjnej terenom przeznaczonym w projekcie planu pod zabudowę mieszkaniowo- usługową zgodnie z wolą właścicieli działek położonych na tym terenie. Ponadto, jak podaje Rada Gminy N. do zaprojektowania drogi [...] doszło w porozumieniu z większością mieszkańców wsi W., gdyż zaprojektowana droga w uprzednio obowiązującym planie nie była akceptowana przez mieszkańców. Niewątpliwie planistyczne akty prawne podejmowane przez organy gminy na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym mają wpływ na prawa właścicieli gruntów na danym terenie, jednakże nie można uznać, że w każdym przypadku akty planistyczne naruszają prawo. Tylko zaś naruszenie prawa mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi. Sąd w niniejszej sprawie takiego naruszenia się niedopatrzył, skoro przyjęte w projekcie planu rozwiązanie układu komunikacyjnego, odpowiada społecznemu zapotrzebowaniu - umożliwieniu zabudowy dotychczas niezagospodarowanych terenów. Interes indywidualny skarżącej nie może być skutecznie przeciwstawiony interesowi wspólnoty samorządowej w takim stopniu, który blokowałby koniecznie zaprojektowanie w planie miejscowym optymalnego układu komunikacyjnego. Skarga nie mogła być w związku z tym uwzględniona. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).