IV SA/Wa 345/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Dopierała (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi Rady Miejskiej w B. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie odmowy zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze; 2. stwierdza, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Radę Miejską w B. jest rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], stwierdzające nieważność uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] grudnia 2009 r. w sprawie odmowy zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na obszarze Gminy B.. Wojewoda [...] w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego podjętego na podstawie art. 91 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.), dalej powoływanej jako: "usg" przedstawił dotychczasowy tok postępowania w sprawie wskazując, co następuje: Na sesji w dniu [...] grudnia 2009 r. Rada Miejska w B. podjęła uchwałę w sprawie odmowy zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na obszarze Gminy B.. W uzasadnieniu przedmiotowej uchwały Rada Miejska postawiła zarzut niedopełnienia przez burmistrza obowiązku wynikającego z art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r., nr 123, poz. 858 ze zm.), dalej powoływanej jako: "uzwzos", zgodnie z którym, wójt (burmistrz, prezydent miasta) sprawdza, czy taryfy i plan zostały opracowane zgodnie z przepisami ustawy, i weryfikuje koszty pod względem ich ponoszenia. Tym samym zarzucono burmistrzowi jako organowi wykonawczemu ocenę wniosku taryfowego jedynie pod względem formalnym, natomiast co do merytorycznej oceny wniosku stwierdzono, iż "weryfikacji kosztów pod względem celowości w imieniu Burmistrza B. dokonała Rada Nadzorcza, na posiedzeniu, na którym omawiano wniosek taryfowy". Następnie organ wskazał, iż ustawa istotnie nakłada na burmistrza obowiązek weryfikacji złożonych przez przedsiębiorstwo taryf pod względem celowości ich ponoszenia, jednakże nie narzuca określonych metod czy form wykonania tych czynności. Burmistrz, wykonując swoje uprawnienia, może działać za pośrednictwem swoich pracowników lub zatrudnionych do tego specjalistów. Sygn. akt IV SA/Wa 345/10 Zaznaczył również, że zgodnie ze stanowiskiem Burmistrza B. nadesłanym do organu. Rada Nadzorcza MPWiK w B. Sp. z o.o. w procesie weryfikacji kosztów przedstawionych we wniosku taryfowym spełniła jedynie rolę opiniodawczą. Natomiast ostatecznej funkcji weryfikacyjnej dokonanej w trybie art. 24 ust. 4 uzwzos dokonał osobiście Burmistrz B. w oparciu o wyniki analiz przeprowadzanych przez Radę Nadzorczą. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewoda [...] uznał, że przedmiotowa uchwała narusza prawo w sposób skutkujący stwierdzeniem jej nieważności. W skardze na ww. rozstrzygnięcie nadzorcze Rada Miejska w B. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego aktu nadzoru oraz o obciążenie Wojewody [...] kosztami postępowania w sprawie zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania: art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej powoływanej jako: "kpa", w zw. z art. 91 usg, poprzez umożliwienie udziału w postępowaniu wyłącznie jednej ze stron, a uniemożliwienie udziału w postępowaniu Skarżącej, oraz rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: * art. 24 ust. 3 uzwzos poprzez stwierdzenie poprawności wniosku taryfowego, art. 24 ust. 5 uzwzos poprzez uznanie, że przedmiotowa uchwała narusza prawo. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, iż podstawową przyczyną odmowy zatwierdzenia przedstawionych taryf była nieprawidłowa procedura weryfikacji taryf, o której mowa w art. 24 ust 4 uzwzos. W związku z tym, że Burmistrz B. zaniedbał obowiązku weryfikacji taryf, zlecając ich weryfikację organowi podmiotu, który składał wniosek taryfowy, należało stwierdzić niezgodność przedstawionych taryf z przepisami prawa i podjąć uchwałę o odmowie ich zatwierdzenia. Skarżąca podniosła, iż Wojewoda [...] uzasadniając nieważność uchwały Rady Miejskiej w B. oparł się wyłącznie na oświadczeniu Burmistrza B., zgodnie z którym dokonał on weryfikacji taryf. Wojewoda nie przeprowadził w tym zakresie jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego poprzestając jedynie na wyjaśnieniach Burmistrza B., a więc tylko jednej ze stron postępowania. Wojewoda nie zapewnił Skarżącej możliwości przygotowania jakichkolwiek dokumentów, czy złożenia wyjaśnień w przedmiotowej sprawie, czym naruszył art. 10 Sygn. akt IV SA/Wa 345/10 kpa. Natomiast dokumenty, na których oparła się Rada Miejska w B. (wniosek o podjęcie uchwały, analiza wniosku taryfowego złożona Radzie przez Burmistrza), a następnie przebieg sesji Rady Miejskiej (odzwierciedlony w protokóle sesji) potwierdza, że Burmistrz nie dokonał weryfikacji merytorycznej taryf - zlecił ją bowiem Radzie Nadzorczej M. w B. Sp. z o.o. tj. organowi przedsiębiorstwa składającego wniosek taryfowy. Takie działanie Burmistrza może być zrozumiałe zważywszy, że działał on jednocześnie jako Zgromadzenie Wspólników M. Sp. z o.o. Dopiero po spostrzeżeniu swojego błędu starał się, wbrew stanowi faktycznemu, wytłumaczyć swoje zachowanie i niedochowanie ustawowych obowiązków skutkujących niezgodnością taryf z przepisami prawa. Następnie Skarżąca wskazała, iż nawet jeśli przyjąć, że Burmistrz - zgodnie z wyjaśnieniami nadesłanymi do Wojewody [...] - dokonał analizy osobiście, traktując wnioski Rady Nadzorczej jako opinię, to stwierdzić należy, że takie działanie Burmistrza jest jedynie pozornym dokonaniem weryfikacji. O ile bowiem nie można negować możliwości powierzenia przez Burmistrza weryfikacji taryf przez swoich pracowników czy ekspertów, o tyle nie do zaakceptowania jest powierzenie tej oceny organowi przedsiębiorstwa, które składa wniosek taryfowy. Burmistrz B. oparł swoje działania na opinii organu ustawowo zobowiązanego do chronienia interesów ekonomicznych przedsiębiorstwa, które przedstawiło taryfy. Tymczasem obowiązkiem Burmistrza w procesie weryfikacji taryf jest zachowanie bezstronności oraz dążenie do ograniczania tendencji przedsiębiorstwa wodnokanalizacyjnego do maksymalizacji zysku. Skarżąca zaznaczyła, iż rada gminy jako organ posiadający ostateczne kompetencje do zatwierdzania taryf, ma obowiązek stwierdzenia, czy przedstawione taryfy są zgodne z prawem, czy też nie. Ustawa nie daje radzie gminy możliwości weryfikacji kosztów stanowiących podstawę wniosku taryfowego - są to wyłączne kompetencje Burmistrza. Rada gminy ma obowiązek stwierdzić nie tylko poprawność przygotowania wniosku, ale również prawidłowość przeprowadzonej procedury. W ocenie Rady, Wojewoda [...] dokonując analizy wniosku o zatwierdzenie taryf powinien również zbadać legalność samego wniosku taryfowego, a nie tylko uchwałę Rady, czego jednak nie uczynił. Niezależnie od powyższego Skarżąca wskazała, iż przedmiotowe taryfy naruszają nie tylko normy proceduralne, ale są również niezgodne z prawem w Sygn. akt IV SA/Wa 345/10 innym zakresie. Wniosek M. Sp. z.o.o. nie zawierał bowiem planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, o którym mowa w art. 24 ust. 3 uzwzos. Skoro M. planuje modernizację urządzeń wodociągowych oraz realizację nowych inwestycji w urządzenia wodociągowe, co wynika z dokumentu "Strategia Rozwoju M. w B. Sp. z o.o. na lata 2007 - 2010", to - zgodnie z art. 21 ust. 1 uzwzos - miało obowiązek opracować wieloletni plan rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych będących w posiadaniu przedsiębiorstwa wodnokanalizacyjnego, a następnie przedstawić go do zatwierdzenia Radzie Miejskiej w B. i w efekcie dołączyć aktualny plan do wniosku taryfowego. Brak tego planu powoduje niezgodność wniosku o zatwierdzenie taryf z przepisami prawa, co stanowi podstawę do podjęcia uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Uzasadniając ten wniosek podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 kpa w zw. z art. 91 ust. 5 usg przedstawił stosowną kontrargumentację, odwołując się przy tym do poglądów judykatury. W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2010 r., stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, Skarżąca podniosła w szczególności, że rozstrzygniecie nadzorcze zostało wydane w następstwie wadliwie przeprowadzonego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały bowiem organ nadzoru dał wiarę wyłącznie oświadczeniu Burmistrza B. całkowicie pomijając dowody przedstawione przez Radę w uzasadnieniu uchwały z dnia [...] grudnia 2009 r. Nie kwestionując faktu doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania Skarżąca wskazała, że Wojewoda faktycznie nie przeprowadził postępowania w sprawie, co stanowi istotne naruszenie art. 10 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej Sygn. akt IV SA/Wa 345/10 pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 p.u.s.a.). Zakres tej kontroli obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Sąd ocenia te akty z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 p.u.s.a. umożliwia sądowi administracyjnemu uchylenie aktu nadzoru - w trybie art. 148 p.p.s.a. - gdy uwzględni on skargę jednostki samorządu terytorialnego na taki akt. Wymieniony przepis, jak również ustawy samorządowe, nie określają podstaw uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonego aktu nadzoru. W literaturze przyjmuje się, że podstawą do uchylenia tego aktu powinno być każde naruszenie prawa, bez względu na jego materialnoprawny lub procesowy charakter (v. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., s. 312). Mając na względzie powyższe, po dokonaniu oceny istniejących w sprawie okoliczności faktycznych i prawnych Sąd uznał zasadność skargi, co skutkowało koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu na postawie art. 148 p.p.s.a. Podstawę prawną, będącego przedmiotem skargi, rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. stanowił przepis art. 91 ust. 1 usg, zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90 ustawy. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwa naruszenia przepisu prawa ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii ciężkich, rażących naruszeń, przykładowo - w razie podjęcia uchwały przez organ niewłaściwy, braku podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwego zastosowania przepisu Sygn. akt IV SA/Wa 345/10 prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenia procedury podejmowania uchwał. Powinnością Sądu było zatem rozważenie, czy Wojewoda [...] -działając jako organ nadzoru - zasadnie uznał, że w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z sankcją nieważności, Przedmiotem rozpoznania jest uchwała Rady Miejskiej w B. nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. w sprawie odmowy zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na obszarze Gminy B., wydana na podstawie art. 24 ust. 1 i 5 uzwzos. Zgodnie z wymienionymi przepisami, taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków podlegają zatwierdzeniu w drodze uchwały rady gminy. Rada gminy podejmuje uchwałę o zatwierdzeniu taryf w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku, o zatwierdzenie taryf, albo o odmowie zatwierdzenia taryf, jeżeli zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami. Podstawę odmowy zatwierdzenia ww. taryf stanowił powołany w uzasadnieniu tejże uchwały art. 24 ust. 4 uzwzos, zgodnie z którym wójt (burmistrz, prezydent miasta) sprawdza, czy taryfy i plan zostały opracowane zgodnie z przepisami ustawy, i weryfikuje koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1 ustawy, pod względem celowości ich ponoszenia. Mowa tu o kosztach związanych ze świadczeniem usług, poniesionych przez przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne w poprzednim roku obrachunkowym, ustalonych na podstawie ewidencji księgowej, z uwzględnieniem planowanych zmian tych kosztów w roku obowiązywania taryfy. Koszty te służą ustaleniu niezbędnych przychodów przedsiębiorstwa stanowiących z kolei podstawę określenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na dany rok (art. 20 ust. 1 uzwzos). Jak wynika z powyższego na Burmistrzu B. spoczywa obowiązek sprawdzenia, czy taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz plan, o którym mowa w art. 21 ust. 1 uzwzos zostały opracowane zgodnie z przepisami ustawy, oraz weryfikacji kosztów, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1 uzwzos, pod względem celowości ich ponoszenia. Zaniechanie dopełnienia tego obowiązku stanowi naruszenie procedury zatwierdzania taryf, określonej w art. 24 uzwzos i może być podstawą do podjęcia przez radę gminy uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf na podstawie art. 24 ust. 5 uzwzos. Sygn. akt IV SA/Wa 345/10 Nie kwestionuje tego Wojewoda, który sankcję nieważności wywodzi z błędnego - jego zdaniem - stanowiska Skarżącej, że Burmistrz B. nie dokonał weryfikacji przedmiotowych kosztów pod względem celowości ich ponoszenia. W ocenie Wojewody treść oświadczenia Burmistrza nadesłanego do organu nadzorczego pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. wskazuje na prawidłowe dopełnienie tego obowiązku, Zdaniem Sądu, z powyższym stanowiskiem Wojewody [...] nie można się zgodzić. Po pierwsze, weryfikacja kosztów, o której mowa w art. 24 ust. 4 uzwzos winna zostać dokonana przez właściwy organ wykonawczy gminy (Burmistrza B.) w formie i w sposób pozwalający na merytoryczną kontrolę stanowiska tego organu przez radę gminy w ramach procedury zatwierdzania taryf. Innymi słowy rada winna mieć możliwość analizy i oceny stanowiska organu wykonawczego odnośnie celowości ponoszenia ww. kosztów dla dokonania oceny, czy taryfy zostały sporządzone zgodnie z przepisami (art. 24 ust. 5). Wojewoda [...], stwierdzając nieważność uchwały Rady Miejskiej w B., oparł się wyłącznie na oświadczeniu Burmistrza z dnia [...] grudnia 2009 r. (nadesłanym po podjęciu uchwały Rady), przy czym z treści oświadczenia wynika jedynie, że sprawdzenia zgodności z przepisami oraz weryfikacji kosztów, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1 uzwzos, Burmistrz dokonał osobiście w trybie art. 24 ust. 4 uzwzos, wykorzystując tylko przy tych czynnościach opinię Rady Nadzorczej M. w B. Sp. z o.o. W aktach administracyjnych brak jest natomiast jakiegokolwiek dokumentu - poddającego się merytorycznej kontroli, który potwierdzałby faktyczne dopełnienie ww. obowiązku przez Burmistrza. Po drugie, Wojewoda [...] wydając akt nadzoru, nie odniósł się w żaden sposób do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu uchwały Rady. W szczególności, nie podjął w toku postępowania nadzorczego żadnych czynności wyjaśniających mających na celu weryfikację stanowiska Rady odnośnie zaniechania dopełnienia przez Burmistrza ww. obowiązku. Nie dokonał oceny spornej kwestii chociażby w oparciu o dokumenty wskazane przez Skarżącą w uzasadnieniu uchwały, tj. przedłożony przez Burmistrza projekt uchwały Rady Miejskiej w B. w sprawie zatwierdzenia taryf oraz Opinię ze sprawdzenia kompletności i legalności wniosku taryfowego przez Audytora Wewnętrznego Urzędu Miejskiego w B.. Opinia ta - jak wskazała Skarżąca - zawiera jedynie ocenę formalną wniosku, Sygn. akt IV SA/Wa 345/10 natomiast odnośnie oceny merytorycznej zamieszczono stwierdzenie, że "weryfikacji kosztów pod względem celowości, w imieniu Burmistrza B. dokonała Rada Nadzorcza, na posiedzeniu której omawiano wniosek taryfowy". Zdaniem Skarżącej, powierzenie obowiązku określonego w art. 24 ust. 4 uzwzos, organowi przedsiębiorstwa, które składa wniosek taryfowy stanowi naruszenie procedury zatwierdzania taryf. Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie organ nadzoru w rozstrzygnięciu nadzorczym powinien przedstawić wszystkie okoliczności faktyczne istotne w sprawie oraz wnioskowanie, które doprowadziło go do stwierdzenia nieważności uchwały (por. np. wyrok NSA z dnia 21 maja 2001 r., sygn. akt SA/Kr 541/01, OSS 2002, nr 1, s. 18). Tymczasem Wojewoda [...], pominął całkowicie argumentację Skarżącej, polegając wyłącznie na ww. oświadczeniu Burmistrza. Jednocześnie swojego stanowiska w sposób należyty nie uzasadnił, czym naruszył dyspozycję art. 91 ust. 3 usg. Nie wyjaśnił też przyczyn odstąpienia od analizy i oceny - mających zdaniem Sądu szczególnie istotne znaczenie w sprawie -dokumentów stanowiących podstawę wydania uchwały, tj. projektu uchwały Rady Miejskiej w B. w sprawie zatwierdzenia taryf (...), Opinii ze sprawdzenia kompletności i legalności złożonego w dniu 22 października 2009 r. przez M. w B. Sp. z o.o. wniosku o zatwierdzenie taryf, wyciągu z Protokołu Nr [...] z Sesji Rady Miejskiej w B. odbytej w dniu [...] grudnia 2009 r. Treść tych dokumentów - stanowiących załączniki do skargi - nie potwierdza stanowiska organu nadzoru, zgodnie z którym w procedurze zatwierdzania taryf nie doszło do naruszenia przez organ wykonawczy gminy art. 24 ust. 4 uzwzos. Po trzecie, zgodzić należy się ze stanowiskiem Skarżącej, iż powierzenie obowiązku weryfikacji kosztów, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1 uzwzos organowi przedsiębiorstwa, które składa wniosek taryfowy nie może być traktowane jako dopełnienie obowiązku, określonego w art. 20 ust. 4 uzwzos, przez właściwy organ gminy. Zadaniem rady nadzorczej przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego jest ochrona interesów ekonomicznych tego przedsiębiorstwa, natomiast organy gminy wyposażone zostały w instrumenty prawne mające - w swym założeniu - zapobiegać podejmowaniu przez te przedsiębiorstwa działań opartych na dowolności, zmierzających wyłącznie do maksymalizacji zysku. Końcowo Sąd zauważa, że zawarte w art. 91 ust. 5 usg odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie Sygn. akt IV SA/Wa 345/10 może uzasadniać odstąpienia przez organ nadzoru od zapewnienia odpowiedniego standardu procedury nadzorczej. Dotyczy to również zachowania wynikającej z art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 91 ust. 5 usg zasady czynnego udziału w postępowaniu poprzez stworzenie przedstawicielowi organu, którego uchwała jest przedmiotem postępowania nadzorczego, możliwości czynnego udziału w tym postępowaniu. Jak wynika z akt sprawy Wojewoda [...] pismem z dnia [...] grudnia 2009 r., doręczonym w dniu 28 grudnia 2009 r. zawiadomił Skarżącą o wszczęciu postępowania nadzorczego, jednak już w dniu [...] grudnia 2009 r. podjął rozstrzygnięcie nadzorcze w sprawie pozbawiając tym samym Skarżącą realnej możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Jednocześnie Wojewoda podjął czynności wyjaśniające w sprawie przed wszczęciem postępowania, o czym świadczy zawarte w aktach sprawy pismo Burmistrza B. z dnia [...] grudnia 2009 r., z którego treścią nie została zapoznana Skarżąca. Z tych powodów uzasadniony jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 10 kpa w zw. z art. 91 ust. 5 usg w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wszystko powyższe Sąd, na podstawie art. 148 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Zgodnie zaś z art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł ponadto, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie może być wykonane do czasu uprawomocnienia się wyroku.