IV SA/Wa 346/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rząsa, po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K., P. K., M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowe; 2) zasądzić (solidarnie) od Wojewody [...] na rzecz Z. K., P. K., M. K. 731 (siedemset trzydzieści jeden siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący – Z. K., P. K., M. K., wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2016 r. w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania za nieruchomość. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o umorzenie postępowania podnosząc, że decyzją z [...] stycznia 2017 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), uwzględnił skargę i uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2016 r. w części dotyczącej skarżących oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...] z [...] lipca 2016 r., nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Ze znajdującego się w aktach sprawy (k. 37 akt sądowych) pisma Wojewody [...] wynika, że od decyzji z [...] stycznia 2017 r., żadna ze stron nie wywiodła w terminie skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 161 §1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn, niż cofnięcie skargi lub śmierć strony, stało się bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia gdy zaskarżony akt prawny zostanie pozbawiony bytu prawnego w rezultacie skorzystania przez organ, którego akt został zaskarżony, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy (por. np. postanowienie WSA we Wrocławiu z 6 września 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 358/11, CBOSA). Celem autokontroli jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania (lub braku działania) bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem (T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1999, s. 156). Autokontrola prowadzi w związku z tym do szybszego załatwienia sprawy i to zgodnie z żądaniem skarżących. Przypomnieć zatem należy, że wymóg uwzględnienia w trybie autokontroli skargi w całości, nakłada na sąd administracyjny dokonujący kontroli legalności takiego aktu, obowiązek wnikliwej analizy wniesionej skargi tak w zakresie zarzutów, wniosków w niej zawartych jak i podstawy prawnej żądania. Oceniając w trybie autokontroli wydany uprzednio przez siebie akt, organ tylko wówczas może zastosować przepis art. 54 § 3 p.p.s.a., gdy jednocześnie uwzględnia skargę w całości, a więc uznaje za uzasadnione zarówno zarzuty, wnioski jak i wskazaną w niej argumentację. Jeżeli zaś nie podziela niektórych zarzutów, nie uwzględnia w całości wniosków, kwestionuje przedstawioną w niej podstawę lub ocenę prawną naruszeń, to wówczas nie może wydać rozstrzygnięcia, lecz winien przekazać skargę sądowi do rozpoznania. Sąd, bowiem w przeciwieństwie do organu działającego w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Tylko Sąd nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi zarzutami, wnioskami i żądaniami. Organ zaś wydający akt na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. winien podzielić zarzuty skargi i zadość uczynić żądaniom skarżącego w całości (por. postanowienie NSA z 29 listopada 2012 r. o sygn. II GSK 1859/12). W rozpoznawanej sprawie skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym ustalenia i przyznania odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną krajową ul. [...], położoną w [...] w dzielnicy [...], oznaczoną jako działka nr [...] o pow. [...] m2 z obrębu [...], obecnie stanowiącą własność Skarbu Państwa, objętą księgą wieczystą Nr [...], w części dotyczącej skarżących tj. co do pkt. [...] decyzji Prezydenta [...] z [...] lipca 2016 r., utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją a także o ustalenie obowiązku wypłaty odszkodowania na rzecz skarżących, w częściach im przysługujących; a także o zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji do ponownego rozpoznania organowi I instancji - Prezydentowi [...]. Decyzją z [...] stycznia 2016 r. Wojewoda [...] skorzystał ze swych uprawnień autokontrolnych i uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ, co czyni zadość żądaniom skargi. Decyzja wydana w trybie autokontroli nie została zaskarżona do sądu administracyjnego. W związku z powyższym Sąd uznał, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt. 1 sentencji. O kosztach (pkt 2 sentencji) postanowiono na mocy art. 201 § 1, art. 205 § 1 p.p.s.a. Na koszty te składa się solidarnie uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł, wynagrodzenie adwokata w kwocie 480 zł, oraz opłaty skarbowe od trzech pełnomocnictw (51 zł).