IV SA/Wa 3485/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.) Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec sędzia WSA Kaja Angerman po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. Nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późno zm.) oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2015 r. poz. 199, z późno zm.), po rozpatrzeniu zażalenia W.S., reprezentowanego przez P.S., utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] czerwca 2015r., znak: [...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji Burmistrza [...] ustalającej warunki zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu, polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na terenie działki nr [...] oraz zjazdu indywidualnego z drogi powiatowej, działki nr [...] na działkę nr [...], w miejscowości [...]. W uzasadnieniu przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy organ wskazał, że pismem z dnia 21 maja 2015 r., Burmistrz [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu, polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na terenie działki nr [...] oraz zjazdu indywidualnego z drogi powiatowej, działki nr [...] na działkę nr [...], w miejscowości [...]. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015r., znak: [...], odmówił uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, wskazując w uzasadnieniu, iż realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia naruszy zakaz określony w § 2 ust. 1 pkt 8 Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] marca 2011 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] poz. [...]) stanowiącym, że na Obszarze Chronionego Krajobrazu Jezior [...] zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Organ I instancji wskazał nadto, iż nie jest możliwe w okolicznościach przedmiotowej sprawy zastosowanie żadnego z odstępstw od ww. zakazu, określonych we wspomnianej uchwale. Na powyższe postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] inwestor W.S., złożył zażalenie, wskazując iż cała linia brzegowa jeziora [...], oprócz przedmiotowej działki, jest zabudowana. Ponadto Skarżący zaznaczył, iż oddziaływanie nowego budynku jednorodzinnego będzie znikome w porównaniu z oddziaływaniem istniejącej, przestarzałej infrastruktury znajdującej- się w sąsiedztwie działki. Po przeanalizowaniu akt przedmiotowej sprawy Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stanął na stanowisku, iż rozstrzygnięcie przyjęte przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2015 r., jest prawidłowe. Z akt sprawy wynika bezsprzecznie, iż teren przeznaczony pod inwestycję na działce nr [...], znajduje się w pasie 100 m od linii brzegu jeziora [...]. Fakt ten potwierdza mapa stanowiąca załącznik graficzny do projektu decyzji o warunkach zabudowy oraz ortofotomapa mapa sytuacyjno-wysokościowa dostępne pod adresem www.geoportal.gov.pl. W związku z powyższym, planowana inwestycja koliduje z § 2 ust. 1 pkt 8 Uchwały Nr [...], który zakazuje lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Jednocześnie Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, iż nie jest możliwym w okolicznościach niniejszej sprawy zastosowanie odstępstw od ww. zakazu, dotyczących urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Urządzenia wodne, to zgodnie z art. 9 pkt 19 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r., poz. 469, j.t.): "urządzenia służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich (. . .)". Ponadto inwestycja ta nie może być zaliczona w poczet inwestycji związanych z prowadzeniem racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej bądź rybackiej, na co wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 759/09: "Przez obiekty służące racjonalnej gospodarce rolnej leśnej lub rybackiej należy więc rozumieć obiekty przeznaczone wyłącznie do prowadzenia tego rodzaju gospodarki". Oczywistym jest więc, iż budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej nie może zostać zaliczony do grupy obiektów służących racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej ani rybackiej. Przepis § 2 ust. 6 Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] przewiduje odstępstwo od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, zgodnie z którym zakaz ten "nie dotyczy zbiorników antropogenicznych o powierzchni do 1 ha, cieków wodnych stanowiących budowle i urządzenia melioracyjne, terenów przeznaczonych pod zabudowę, dla których szerokość strefy zakazu zabudowy wyznacza się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub przypadków budowy obiektów budowlanych, gdy w wyznaczonej strefie znajduje się zespół istniejącej zabudowy, które mają uzupełniać, bądź do których będą przylegać nowo planowane obiekty". W ocenie tut. Organu ww. odstępstwo ma zastosowanie w przypadku: zbiorników antropogenicznych o powierzchni do 1 ha; cieków wodnych stanowiących budowle i urządzenia melioracyjne; terenów przeznaczonych pod zabudowę, dla których szerokość strefy zakazu zabudowy wyznacza się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego; budowy obiektów budowlanych, gdy w strefie zakazu zabudowy wyznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, znajduje się zespół istniejącej zabudowy, którą mają uzupełniać nowo planowane obiekty; budowy obiektów budowlanych, gdy w strefie zakazu zabudowy wyznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, znajduje się zespół istniejącej zabudowy, do której będą przylegać nowo planowane obiekty. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z ww. okoliczności. Jezioro [...] nie jest zbiornikiem antropogenicznym o powierzchni do 1 ha, ani ciekiem wodnym stanowiącym budowlę lub urządzenie melioracyjne. Odnosząc się do trzech ostatnich przesłanek zastosowania odstępstwa, wskazał, iż dotyczą one sytuacji, w której obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wprowadzający strefę zakazu zabudowy. Za takim rozumieniem analizowanego przepisu przemawia zasada ścisłej (nie rozszerzającej) interpretacji wyjątków od reguły (a taką regułą - zasadą jest zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych) w taki sposób, aby jej nie podważyć. Zdaniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oczywistym wydaje się być powiązanie stwierdzenia "w wyznaczonej strefie", zawartego w drugiej części odstępstwa, ze stwierdzeniem: "terenów przeznaczonych pod zabudowę, dla których szerokość strefy zakazu zabudowy wyznacza się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego". Przytoczone powyżej sformułowanie "wyznaczona strefa", w obu przypadkach, dotyczy tej samej strefy zakazu zabudowy, wyznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Odmienne rozumienie tego samego pojęcia, oznaczałoby niekonsekwencję terminologiczną, co jest sprzeczne z podstawową techniką legislacyjną, nakazującą w obrębie tego samego aktu prawnego używać identycznych zwrotów dla określenia tożsamych pojęć. W związku z tym, iż teren na którym planuje się realizację inwestycji, nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co wynika wprost z projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, nie jest możliwe zastosowanie omawianego odstępstwa. Ponadto, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, iż nie jest możliwe zastosowanie żadnego z odstępstw od ww. zakazu, określonych wart. 24 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, stanowiących odpowiednio, iż zakazy wymienione w ust. 1 nie dotyczą: 1) wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa; 2) prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym; 3) realizacji inwestycji celu publicznego". W związku z tym, iż planowane przedsięwzięcie narusza zakaz określony w § 2 ust. 1 pkt 8 Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] marca 2011 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] poz. [...]), a także nie jest możliwe zastosowanie odstępstw od tego zakazu, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W.S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, za zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, tj. § 2 ust. 6 Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dn. [...] marca 2011 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu poprzez jego niewłaściwą wykładnię, prowadzącą do uznania, iż w sprawie nie znajduje zastosowania wyłączenie określone w tym przepisie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji, oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi wskazał, że dnia [...] grudnia 2010 r. została wydana decyzja nr [...] Burmistrza [...] o warunkach zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie budynku mieszkalnego na terenie działki nr [...] oraz zjazdu indywidualnego na terenie części działki nr [...] miejscowości [...]. Skarżący nabył działkę nr [...] na podstawie aktu notarialnego sporządzonego dn. - czerwca 2014 r. przed notariuszem M.R. repertorium A numer [...]. W treści aktu zostało uwzględnione, iż dla działki o nr ew. [...] została wydana przez Burmistrza [...] decyzja o warunkach zabudowy. Skarżący wskazał także, że w decyzji tej organ powołał się na § 1 pkt 1 Rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dn. [...] kwietnia 2009r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w Województwie [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] poz. [...]), zgodnie z którym zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] z późn. zm.) nie dotyczy zbiorników antropogenicznych o powierzchni do 1 ha, cieków wodnych stanowiących budowle i urządzenia melioracyjne, terenów przeznaczonych pod zabudowę, dla których szerokość strefy zakazu zabudowy wyznacza się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przypadków budowy obiektów budowlanych, gdy w wyznaczonej strefie znajduje się zespół istniejącej zabudowy, które mają uzupełniać, bądź do których mają przylegać nowo planowane obiekty. W związku z tym, że w wyznaczonej strefie szerokości 100 m od linii brzegowej Jeziora [...] na działce nr [...] i [...] w miejscowości [...] znajdują się obiekty budowlane - zabudowa mieszkaniowa i garażowo-gospodarcza, zgodnie z obowiązującymi ówcześnie przepisami organ stwierdził, iż nie można zakazać budowy obiektów budowlanych w przypadku, gdy na wyznaczonym obszarze znajduje się już zabudowa, a nowo powstałe budynki będą jedynie uzupełnieniem zabudowy istniejącej. Decyzja ta została uzgodniona również z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Obecnie obowiązujący przepis § 2 ust. 6 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] jest w swej treści tożsamy z przepisem obowiązującym w dacie wydania pierwszej decyzji ustalającej warunki zabudowy. Jedyną różnicą jest wprowadzenie do przepisu spójnika "lub". Analizując treść obu przepisów nie sposób uznać, iż wykładnia dokonana przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (jak również wcześniej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]) jest poprawna, bowiem z konstrukcji przepisu wynika, że zakaz nie dotyczy zarówno terenów przeznaczonych pod zabudowę, dla których szerokość strefy zakazu budowy wyznacza się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jak również przypadków budowy obiektów budowlanych, gdy w wyznaczonej strefie znajduje się zespół istniejącej zabudowy, które mają uzupełniać, bądź do których będą przylegać nowo planowane obiekty. Zasadność takiego rozumienia przepisu potwierdza dodanie spójnika "lub" w aktualnej regulacji, stanowiącego alternatywę nierozłączną. Takie stanowisko prezentowały organy wydając pierwszą decyzję o warunkach zabudowy z dn. [...] grudnia 2010 r., a zmiana przepisu, poprzez dodanie w jego tekście spójnika "lub" potwierdza taką jego wykładnię. Skoro więc w wyznaczonej strefie szerokości 100 m od linii brzegowej Jeziora [...] na działce nr [...] i [...] w miejscowości [...] znajdują się już obiekty budowlane to nowo powstałe budynki będą jedynie uzupełnieniem zabudowy istniejącej. W omawianej sytuacji znajduje więc zastosowanie wyłączenie zakazu, określone w § 2 ust. 6 Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] marca 2011 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Organ wskazał także, że w dniu wydania zaskarżonego postanowienia tj. [...] września 2015 r. weszła w życie Uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Jezior [...] (Dz. Urz. Woj. [...] poz. [...]), zgodnie z którą traci moc Uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...] obszarów chronionego krajobrazu, w części dotyczącej Jezior [...]. Aktualnie obowiązująca Uchwała nie wprowadza alogicznego odstępstwa z § 2 ust. 6 jak w poprzedniej uchwale. Natomiast zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzeg innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej, został przeniesiony do obowiązującej Uchwały w niezmienionej treści. W związku z powyższym, Organ orzekając na podstawie uprzednio obowiązującej Uchwały omyłkowo wziął pod uwagę korzystniejsze dla inwestora przepisy (z uwagi na odstępstwo z § 2 ust. 6), które i tak nie pozwalały na uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy. W przypadku ewentualnego uchylenia zaskarżonego postanowienia przez Sąd, z powodu niezastosowania obowiązującego aktu prawa miejscowego, tut. Organ przy ponownym rozpatrywaniu sprawy i tak będzie musiał odmówić uzgodnienia warunków zabudowy (zakaz 100 m), gdyż nowo obowiązująca Uchwała nie wprowadza żadnych dodatkowych odstępstw od zakazu 100 m, które miałyby zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Reasumując, zmiana przepisów aktu prawa miejscowego nie miała wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia. Rozpoznając niniejszą sprawę w oparciu o wskazane powyżej kryteria Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, niezależnie od podniesionym przez stronę skarżącą zarzutów istotne znaczenie ma okoliczność, iż w dniu wydania zaskarżonego postanowienia obowiązywała Uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Jezior [...] (Dz. Urz. Woj. [...] poz. [...]), zgodnie z którą utraciła moc Uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...] obszarów chronionego krajobrazu, w części dotyczącej Jezior [...]. Uchwała ta jak słusznie wskazuje organ w odpowiedzi na skargę nie zawiera alogicznego odstępstwa z § 2 ust. 6, jak w poprzedniej uchwale. W § 5 ust. 1 pkt 7 wprowadza zaś na Obszaru Chronionego Krajobrazu Jezior [...] zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Oznacza to, że w dacie orzekania przez organ odwoławczy, organ zobligowany był dokonać rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy nowej Uchwały. Nie ulega wątpliwości, iż analiza akt sprawy w tym treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wskazuje, że organ oceny sprawy dokonał w odniesieniu do przepisów Uchwały z 2011r. Stanowi to zdaniem Sądu bez wątpienia naruszenie prawa, ale w okolicznościach niniejszej sprawy naruszenie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie. Słusznie zauważył bowiem organ w odpowiedzi na skargę cyt. "Organ orzekając na podstawie uprzednio obowiązującej Uchwały omyłkowo wziął pod uwagę korzystniejsze dla inwestora przepisy (z uwagi na odstępstwo z § 2 ust. 6), które i tak nie pozwalały na uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy. W przypadku ewentualnego uchylenia zaskarżonego postanowienia przez Sąd, z powodu niezastosowania obowiązującego aktu prawa miejscowego, tut. Organ przy ponownym rozpatrywaniu sprawy i tak będzie musiał odmówić uzgodnienia warunków zabudowy (zakaz 100 m), gdyż nowo obowiązująca Uchwała nie wprowadza żadnych dodatkowych odstępstw od zakazu 100 m, które miałyby zastosowanie w przedmiotowej sprawie". Jak wynika z akt sprawy, teren przeznaczony pod inwestycję na działce nr [...], znajduje się w pasie 100 m od linii brzegu jeziora [...]. Fakt ten potwierdza mapa stanowiąca załącznik graficzny do projektu decyzji o warunkach zabudowy oraz ortofotomapa mapa sytuacyjno-wysokościowa dostępne pod adresem www.geoportal.gov.pl. W związku z powyższym, planowana inwestycja koliduje bez wątpienia z zakazem ustanowionym obecnie w § 5 ust. 1 pkt 7 uchwały, który jest analogiczny do zakazu wynikającego z § 2 ust. 1 pkt 8 Uchwały Nr [...], a który także zakazywał lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Ponadto organ słusznie wywiódł, iż nie jest możliwym w okolicznościach niniejszej sprawy zastosowanie odstępstw od ww. zakazu, dotyczących urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Urządzenia wodne, to zgodnie z art. 9 pkt 19 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r., poz. 469, j.t.): "urządzenia służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich (...)". Ponadto inwestycja ta nie może być zaliczona w poczet inwestycji związanych z prowadzeniem racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej bądź rybackiej, na co wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 759/09: "Przez obiekty służące racjonalnej gospodarce rolnej leśnej lub rybackiej należy więc rozumieć obiekty przeznaczone wyłącznie do prowadzenia tego rodzaju gospodarki". Oczywistym jest więc, iż budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej nie może zostać zaliczony do grupy obiektów służących racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej ani rybackiej. Tym samym skoro w świetle obowiązujących w dacie orzekania przez organ II instancji przepisów Uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2015r r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu nie wprowadzono, żadnych odstępstw od w/w zakazu, zarzut niezastosowania w sprawie odstępstwa z § 2 ust. 6 nieobowiązującej już uchwały nie mógł mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Reasumując, wobec uznania, że zmiana przepisów aktu prawa miejscowego nieuwzględniona przez organ II instancji nie mogła mieć wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, Sąd uznał za zasadne oddalić skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.