IV SA/Wa 3601/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2016 r. sprawy ze skargi P. S. na uchwałę Rady Miejskiej w N. z dnia [...] czerwca 1998 r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność § 7 pkt 1.3 akapit 13 uchwały Rady Miejskiej w N. z dnia [...] czerwca 1998 r. nr [...] w zakresie słów "lub więcej w zależności od konfiguracji terenu" w odniesieniu do działki o aktualnym numerze ewidencyjnym [...], położonej we wsi D.; II. w pozostałym zakresie skargę oddala; III. zasądza od Gminy N. na rzecz skarżącego P. S. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. P. S. ("skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w N. nr [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. w zakresie zapisu § 1 ust. 1.3. Stan sprawy przedstawia się następująco: Uchwała Rady Miejskiej w N. nr [...] z [...] czerwca 1998 r, w sprawie zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy N. w § 1 ust. 1.3 nakazywała "zabezpieczenie ogólnodostępnego pasa nadwodnego o szerokości 10 m lub więcej w zależności od konfiguracji terenu, z całkowitym zakazem wznoszenia w tym pasie obiektów kubaturowych i ogrodzeń". Skarżący, w trybie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. Nr 2012, poz. 270), dalej w skrócie: P.p.s.a.], pismem z [...] lipca 2012 r., które wpłynęło do organu [...] lipca 2012 r., wezwał Radę Miejską w N. do usunięcia naruszenia prawa. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Rada Miejska w N. odmówiła uwzględnienia wezwania skarżącego do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu uchwały Rada wskazała, że działki skarżącego o nr [...] i [...] przeznaczone są w planie zabudowy na cele letniskowe natomiast działka o nr [...], która znajduje się bezpośrednio nad rzeką W. przeznaczona jest na cele letniskowe, a w części nad rzeką oznaczona jest jako "zieleń niska bez prawa zabudowy". Organ wskazał, że uchwała została podjęta przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Podstawą obowiązywania planu był przepis art. 87 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647), który przewiduje, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowe plany uchwalone po 1 stycznia 1995 r. zachowują moc. Plan został uzgodniony ze wszystkimi wymaganymi organami. Prawidłowo wprowadzono kwestionowane ograniczenia, gdyż teren stanowi Obszar Chronionego Krajobrazu. Odnosząc się do zarzutów skarżącego organ wskazał, że uchwała została podjęta ale nie po rządami nie obowiązujących wówczas ustaw, tj. ustawy z 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ustawy z 18 lipca 2001 Prawo wodne. Podstawą do uchwalenia planu były przepisy art. 87 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (D.U. 2012r., poz. 647)., który stanowi, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowe plany uchwalone po 1 stycznia 1995 r. zachowują moc. Plan został uzgodniony z wszystkimi wymaganymi organami. Prawidłowo wprowadzono kwestionowane ograniczenia, gdyż teren stanowi Obszar Chronionego Krajobrazu. P. S. w skardze wniósł o stwierdzenie nieważności § 1 ust. 1.3 zaskarżonej uchwały jako niezgodnego z prawem zarówno w części tekstowej, jak i graficznej oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżący podniósł, że zaskarżona uchwala w § 1 ust. 1.3 nakazuje "zabezpieczenie ogólnodostępnego pasa nadwodnego o szerokości 10 m lub więcej w zależności od konfiguracji terenu, z całkowitym zakazem wznoszenia w tym pasie obiektów kubaturowych i ogrodzeń". Zdaniem skarżącego zapis ten bezprawnie ogranicza jemu prawo własności obejmujące działki ew. nr [...],[...] i [...] położone we wsi D., które przylegają do rzeki W. Precyzując podstawy do stwierdzenie nieważności skarżący zarzucił: 1) naruszenie art. 1 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (D.U. 2003, Nr. 80, poz. 717 ze zm. – dalej ustawa o p.z.p.), poprzez nieuzasadnione przedkładanie interesu publicznego ponad interes prywatny i nie uwzględnienie prawa własności skarżącego; 2) naruszenie art. 20, 21 ust. 1, 31 ust. 3 i 64 Konstytucji R.P. poprzez niezachowanie zasady proporcjonalności, wykroczenie poza granice dozwolonej Konstytucją ingerencji w prawo własności i rażące ograniczenie innym podmiotom swobody korzystania z przysługującego im prawa dostępu do wód publicznych; 3) naruszenie art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U z 2005 r. nr. 239, poz. 2019 ze zm.) poprzez wprowadzenie uchwałą ograniczenia w korzystaniu z przyległego do wody pasa gruntu w sytuacji, w której prawo takie przysługuje jedynie wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta i tylko w uzasadnionych wypadkach. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zapis zawarty w zaskarżonym planie bezprawnie ogranicza jego prawo własności obejmujące działki [...],[...][...] położone we wsi D., które przylegają do rzeki W. Kwestionowany plan uniemożliwia mu wykorzystywanie w/w działek zgodnie z przeznaczeniem, gdyż zakazuje ich grodzenia w odległości 10 m i więcej od linii brzegowej rzeki W. Uregulowanie to jest bardziej rygorystyczne niż uregulowania prawa wodnego, które w art. 27 ust. 1 ogranicza możliwość grodzenia do 1,5 m od linii brzegowej zbiornika wodnego. Zgodnie z art. 28 ust. 2 tej ustawy możliwość tego rodzaju ograniczenia zastrzeżona została dla wójtów, burmistrzów lub prezydentów miast. Wprowadzone ograniczenie narusza konstytucyjną zasadę ochrony własności oraz wykracza poza granice dozwolonej ingerencji prawodawcy określonej w art. 64 ust. 3 i 31 ust. 3 Konstytucji RP. Wydzielenie tak szerokiego pasa gruntu nie jest konieczne dla umożliwienia mieszkańcom korzystania z wód publicznych, a zatem ograniczenie to narusza wyrażoną w Konstytucji RP zasadę proporcjonalności. Rada Miejska w N. – w odpowiedzi na skargę – wniosła o oddalenie skargi. Argumentację przedstawioną w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poszerzyła precyzując, że teren stanowi Obszar Chronionego Krajobrazu utworzony uchwałą nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w C. z dnia [...] kwietnia 1990 r. w celu zachowania i ochrony obszarów o dużych walorach przyrodniczych, a obecnie teren ten znajduje się na obszarze [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu utworzonego Rozporządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, tj. między rzeką i drogą przebiegającą przez m. Broków, D., P., w którym zakazuje się w pkt. 8 "lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m. od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej". Zdaniem Rady ustanowiony planem zakaz obejmuje tylko część działki [...] przeznaczonej pod zieleń niską, bez możliwości wznoszenia obiektów. Pas 10 m został wyznaczony zgodnie z obowiązującymi przepisami w dacie uchwalania planu, przy uwzględnieniu ukształtowania terenu i wymagań ochrony środowiska naturalnego. Działki skarżącego w planie zostały opisane symbolem [...] jako przeznaczone do wyłączenia z zabudowy z uwagi na cenność tych terenów pod względem przyrodniczym i jednocześnie podatnych na zniszczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2512/12, stwierdził nieważność § 7 pkt 1.3 akapit 13 uchwały Rady Miejskiej w N. z dnia [...] czerwca 1998 r. nr [...] w brzmieniu; "zabezpieczenie ogólnodostępnego pasa nadwodnego o szerokości 10 metrów i więcej w zależności od konfiguracji terenu, z całkowitym zakazem wznoszenia w tym pasie obiektów kubaturowych i ogrodzeń", w odniesieniu do działki o aktualnym numerze ewidencyjnym [...], położonej we wsi D. W uzasadnieniu stwierdził, że skarga była zasadna, choć nie wszystkie zarzuty w niej podniesione zasługiwały na uwzględnienie. Sąd wskazał, że przy ocenie zgodności z prawem zaskarżonej uchwały brał za podstawę przepisy prawa obowiązujące w dacie uchwalania planu. Były nimi ustawa z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym [(Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139) – dalej w skrócie: "z.p."] oraz ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne (Dz. U 1974, Nr 38, poz. 230). Czyniło to zarzuty naruszenia przepisów obecnie obowiązującej ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2012, poz. 647), i ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U.2012.145 ), chybionymi. W ocenie Sądu zaskarżona uchwała w zakresie § 7 pkt. 1.3 akapit 13 w brzmieniu "zabezpieczenie ogólnodostępnego pasa nadwodnego o szerokości 10 metrów i więcej w zależności od konfiguracji terenu, z całkowitym zakazem wznoszenia w tym pasie obiektów kubaturowych i ogrodzeń", w odniesieniu do działki nr ew. [...], położonej w D., była nieważna. Zapis ten stanowił przekroczenie przez gminę władztwa planistycznego, o jakim mowa w art. 1 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązującym w dacie uchwalania planu, gdyż pozbawiał właścicieli nieruchomości prawa zabudowy i ogrodzenia ich działki w zakresie nieznajdującym uzasadnienia w żadnym z obowiązujących przepisów prawa, skutkowało nadmiernym i nieusprawiedliwionym innymi ważnymi interesami publicznymi ograniczeniem prawa własności. Sąd wskazał, że działka nosząca obecnie nr [...] położona w D. położona jest nad rzeką W. Jak wynikało z odpowiedzi na skargę zapis ten został wprowadzony w nawiązaniu do uchwały nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w C. Organ wywodził, że pas 10 m został wyznaczony zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie uchwalania planu przy uwzględnieniu ukształtowania terenu i wymagań ochrony środowiska. Ponadto w latach późniejszych zostały uchwalone regulacje prawne, które uniemożliwiają zabudowę w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Odnosząc się do tych twierdzeń organu Sąd wskazał, że powołana uchwała nr [...] dotyczyła wyznaczania obszarów chronionego krajobrazu na terenie województwa [...], a jej zapisy w żadnym z punktów nie stanowiły o zakazie, o którym mowa w planie. Powołane przez organ uregulowanie prawne tj. rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z [...] kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu nie mogło mieć zastosowania przy uchwalaniu planu, gdyż w tej dacie nie obowiązywało. Kwestie związane z ograniczeniami zabudowy pasa nadwodnego regulowały wówczas przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne. Art. 11 tej ustawy stanowił jedynie, że "właściciel gruntu obowiązany jest umożliwić dostęp do wody, pozostawić przejście lub przejazd dla swobodnego ruchu wzdłuż wód, pozwolić na wykonywanie rybactwa i wędkarstwa, przybijanie i przymocowywanie do brzegów statków, i tratew, ustawiać znaków żeglugowych oraz wykonywać robót konserwacyjnych, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej". W § 2 zagwarantowano właścicielom tych gruntów stosowne odszkodowanie. Uchwalając zatem zmianę planu poprzez ustanowienie zakazu budowy i grodzenia w odległości 10 m i więcej Rada Gminy, bez podstawy prawnej, ograniczyła prawo własności właściciela działki o obecnym nr [...] (poprzednio działki nr [...]). Ograniczenie to nie dotyczyło pozostałych działek, nie będących w zasięgu odziaływania tego zakazu, czemu zresztą skarżący ostatecznie nie zaprzeczał. Uprawnienia planistyczne Gminy, o jakich mowa w przepisach ustawy o z.p., zwane władztwem planistycznym, nakazywały uwzględnianie przy uchwalaniu planów zagospodarowania przestrzennego prawa własności. Prawo to chronione jest art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Art. 3 ustawy z.p., gwarantował obywatelom, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, zagospodarowanie terenu, do którego przysługiwał im tytuł prawny oraz ochronę własnego interesu przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Zgodnie z art. 6 ust. 4 pkt 4 tej ustawy ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględniały uwarunkowania wynikające z prawa własności gruntów. Kształtowały wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności do nieruchomości, przy czym, co do zasady każdy miał prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Prawo własności, jak wskazał Sąd, nie ma oczywiście charakteru absolutnego. Ograniczenie w zakresie korzystania z wolności konstytucyjnych możliwe jest jedynie w ustawie i tylko gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa, porządku publicznego, ochrony środowiska, zdrowia, moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. Taką ustawą jest obecnie ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i była nią ustawa o z.p. jak również ustawa prawo wodne. Uchwalając plan organ musi racjonalnie wyważyć interes prywatny określonego podmiotu oraz interes społeczny. W ocenie Sądu wprowadzone elementy ograniczające prawo własności skarżącego naruszyły jego interes prawny, gdyż pozbawiły go możliwości realizowania celu, w jakim zakupił przedmiotową nieruchomość, a przyczyny wskazane przez organ leżące u podstaw zmiany zapisów planu nie istniały i nie znajdowały umocowania w przepisach prawa, tym bardziej, że zapis planu był wyjątkowo nieprecyzyjny, gdyż stanowił o ograniczeniu zabudowy i grodzenia w pasie 10 m i więcej, a więc nie wiadomo, w jakim. Dawało to pole do bliżej nieokreślonego ograniczenia prawa korzystania przez właściciela z gruntu i ustanowieniu na rzecz innych osób nieograniczonego prawa do korzystania z tak określonego pasa gruntu utrudniający tym samym wykonywanie tego prawa właścicielowi. Takiego rodzaju ograniczenie w świetle wyżej powołanych gwarancji konstytucyjnych nie było uprawnione. Przyjęte rozwiązanie godziło nadto w obiektywny porządek prawny. Ograniczenie zabudowy i grodzenia w takim rozmiarze nie znajdowało umocowania w przepisach prawa i stanowiło przekroczenie władztwa planistycznego (por. wyrok NSA z 6 września 2011 r., II OSK 1208/11, publ. orzeczenia NSA, baza CBOiS). Równocześnie Sąd wskazał, że samo stwierdzenie nieważności uchwały w tym zakresie nie umożliwi stronie skarżącej zabudowy. Po uchwaleniu planu weszło w życie rozporządzenie nr 24, w którym ustanowiono zakaz "lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej". Zakaz ten nie dotyczy obowiązujących w dniu wejścia w życie rozporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Stwierdzenie nieważności zapisu § 7 pkt. 1.3 akapit 13, wyeliminowało jednak ten zapis z planu a zatem w odniesieniu do działki skarżącego będą obowiązywały ograniczenia zabudowy do 100 m od linii rzeki. Rozporządzenie to, co do zasady, ma pierwszeństwo przed ustaleniami planu. Poza tym, zgodnie z obecnie obowiązującą ustawą z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U 2012, poz. 145), zabrania się grodzenia nieruchomości przyległych do powierzchniowych wód publicznych w odległości mniejszej niż 1,5 m od linii brzegu – co wynika z art. 27 tej ustawy. Prawo to, wprowadzone ustawą ogranicza więc obecnie możliwość grodzenia do min. 1,5 m od linii brzegu. Za nietrafny z kolei Sąd uznał zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U z 2005 r. nr. 239, poz. 2019 z późn. zm.) i ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (D.U. 2003, Nr. 80, poz. 717 z późn. zm.) poprzez wprowadzenie uchwałą ograniczenia w korzystaniu z przyległego do wody pasa gruntu w sytuacji, w której prawo takie przysługuje jedynie wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta i tylko w uzasadnionych wypadkach, gdyż przepisy prawa wodnego, na jakie powołał się skarżący nie obowiązywały w dacie uchwalania planu, a kompetencja wójta, burmistrza czy prezydenta ograniczała się wówczas do ustalenia odszkodowania za przejścia czy przejazdy – o czym stanowił art. 11 ust. 2 prawa wodnego z 1974 r. Nadto stwierdzono brak podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały w odniesieniu do załącznika nr 3 dotyczącego D., gdyż nie zawierał on żadnych ustaleń co do wyżej opisanego pasa gruntu. Od ww. wyroku Rada Miejska w N. wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości. Wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Rada Miejska w N. zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 1 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęcie, że kwestionowany zapis stanowi przekroczenie przez gminę władztwa planistycznego, gdyż pozbawia właścicieli nieruchomości prawa zabudowy i ogrodzenia ich działki w zakresie nie znajdującym uzasadnienia w żadnym z obowiązujących przepisów prawa; 2) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 przez błędne przedstawienie, w uzasadnieniu wyroku, stanu sprawy, polegające na pominięciu dowodu, tj. treści planu, w tym "Prognozy skutków wpływu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. na środowisko przyrodnicze", wykonanej w 1997 r. do zmiany miejscowego planu. Skarżący - w odpowiedzi na skargę kasacyjną - stwierdził, że podniesione przez Radę Miejską w N. zarzuty są merytorycznie nieprawidłowe i skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 października 2015 r., sygn. akt II OSK 269/14, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W motywach orzeczenia Sąd II instancji stwierdził, że skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach i z tego powodu została uwzględniona. Oceniając podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania uznał, że był on uzasadniony. Skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez błędne przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy, polegające na pominięciu dowodu w postaci "Prognozy skutków wpływu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. na środowisko przyrodnicze" wykonanej w 1997 r. do zmiany miejscowego planu. Zidentyfikowany zarzut skargi kasacyjnej został uznany za uzasadniony, ponieważ uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawierało braki w zakresie przedstawienia stanu sprawy oraz wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W świetle objętych podstawą kasacyjną przepisów obowiązujących w dniu uchwalania uchwały Rady Miejskiej w N. z dnia [...] czerwca 1998 r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania miejscowego, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uwzględniać winien wymagania ochrony środowiska. Art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 1994r., Nr 89, poz. 415 ze zm., zwana dalej u.z.p.) w brzmieniu obowiązującym w dniu podejmowania zaskarżonej uchwały przewidywał, że przeznaczanie terenów na określone cele i ustalanie zasad ich zagospodarowania powinno się opierać na zasadzie rozwoju zrównoważonego jako podstawie tych działań, zmierzając do rozwiązywania konfliktów między interesami obywateli, wspólnot samorządowych i państwa w tych sprawach. Precyzując tę zasadę ogólną, art. 1 ust. 2 tej ustawy przewidywał, że "w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się m. in. wymagania ochrony środowiska przyrodniczego. Do tego należało uwzględnić regulację art. 10 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 u.z.p. Przywołane przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wprowadzały obowiązek uwzględnienia w planowaniu przestrzennym wymogów dotyczących ochrony środowiska naturalnego, a w celu ich realizacji szczególnych warunków zagospodarowania terenów, w tym zakazu zabudowy. I zgodnie z wymogami powołanego powyżej art. 10 ust. 2 u.z.p. w rozpoznawanej sprawie w toku procedury planistycznej została sporządzona "Prognoza skutków wpływu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. na środowisko przyrodnicze" wymagająca analizy. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył też, że w dacie uchwalania zaskarżonej uchwały przedmiotowy teren stanowił obszar chronionego krajobrazu na podstawie uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w C. nr [...] z dnia [...] kwietnia 1990 r. (Dz. U. [...]. nr [...], poz. [...]), zmienionej następnie rozporządzeniem z dnia [...] maja 1998 r. nr [...] Wojewody [...] w sprawie wyznaczenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa [...] (Dziennik Urzędowy Województwa [...] Nr [...] z [...] czerwca 1998 r., poz. [...]). Dodatkowo stwierdził, że należało zwrócić również uwagę na treść znajdującego się w aktach sprawy dokumentu dotyczącego zaopiniowania przez organ właściwy do spraw ochrony środowiska (Wydział Ochrony Środowiska i Konserwacji Przyrody UW) projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N., sporządzonego w C. w dniu [...] stycznia 1998 r. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie dokonał analizy powyższych dokumentów, a także obowiązującej w czasie podejmowania uchwały ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z punktu widzenia realizacji w zaskarżonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wymogów ochrony środowiska. Z tego powodu przedwczesna była dokonana przez Sąd I instancji ocena, że poprzez wprowadzenie w planie w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr [...] położonej w D. "zabezpieczenia ogólnodostępnego pasa nadwodnego o szerokości 10 metrów i więcej w zależności od konfiguracji terenu, z całkowitym zakazem wznoszenia w tym pasie obiektów kubaturowych i urządzeń" nastąpiło przekroczenie przez gminę władztwa planistycznego, gdyż pozbawiono właścicieli nieruchomości prawa do zabudowy i ogrodzenia działki w zakresie nie znajdującym uzasadnienia w żadnym obowiązującym przepisie, z nadmiernym i nieusprawiedliwionym innymi ważnymi interesami publicznymi ograniczeniem prawa własności. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że prawo własności jest w Rzeczypospolitej Polskiej chronione konstytucyjnie (art. 21 ust. 1), jednak nie jest ono prawem bezwzględnym. Doznaje w określonych sytuacjach ograniczeń, które dopuszcza Konstytucja RP przewidując w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te winny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych. W rozpatrywanej sprawie takimi przepisami ustawowymi są przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, upoważniające gminę do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 2 ust. 1 u.z.p.) oraz przepisy obowiązujących dla tego obszaru aktów prawa miejscowego wprowadzających ograniczenia uzasadnione potrzebą ochrony środowiska. Wprowadzone zaskarżoną uchwałą ograniczenia mają źródło w ustawie, tak jak tego wymaga Konstytucja RP. Zakres władztwa planistycznego gminy nie został precyzyjnie określony przez ustawodawcę, każdorazowo wymaga zatem oceny w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego danej sprawy, przy uwzględnieniu zasady ochrony praw podmiotowych jednostek z jednej strony i zasady samodzielności samorządu terytorialnego z drugiej. Pozbawienie właściciela nawet znacznej części atrybutów korzystania lub rozporządzania rzeczą, nie musi oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych oraz morza terytorialnego, do zadań własnych gminy. Kształtowanie polityki przestrzennej nie może mieć charakteru arbitralnego, co potwierdza stopień szczegółowości przepisów tej ustawy, regulujących tryb prowadzenia prac nad opracowaniem kolejno najpierw studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a następnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Każde zatem zawarte w planie ustalenie wymaga stwierdzenia zgodności ze studium, rozpatrzenia ewentualnych uwag, analizy sposobu realizacji zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasad ich finansowania. Podkreślić nadto należy, iż kreowanie poprzez plan zagospodarowania przestrzennego polityki przestrzennej na szczeblu gminy, niejednokrotnie wymaga rozstrzygania konfliktów pomiędzy interesem indywidualnym a interesem publicznym, bądź pomiędzy sprzecznymi ze sobą interesami indywidualnymi. Treść planu zagospodarowania przestrzennego wkracza bowiem w sferę praw rzeczowych właścicieli nieruchomości, a także uprawnień innych podmiotów zainteresowanych określonym przeznaczeniem terenu. W trakcie rozwiązywania tych konfliktów uwzględniać należy ogólne zasady konstytucyjne, w tym zwłaszcza wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji zasadę proporcjonalności oraz wyrażoną w art. 2 Konstytucji zasadę demokratycznego państwa prawnego. Zezwalają one na ograniczanie prawa własności jedynie wówczas, gdy niezbędnie wymaga tego inne dobro chronione w postaci np. interesu publicznego bądź prawa własności innych osób. W razie kolizji przyznanie prymatu jednemu interesowi ponad drugim wymaga zatem każdorazowo porównania wartości chronionych z tymi, które w efekcie wprowadzanej regulacji ulec mają ograniczeniu. W konsekwencji, uczynienie jednego z interesów nadrzędnym, gdy chodzi o konflikt w pełni równorzędnych interesów jednostek, spośród których jedna doznać ma ograniczenia posiadanych praw rzeczowych, wymaga rozwagi i umotywowania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie dokonano należytej oceny spełnienia tych wymogów. Plan miejscowy może wprowadzać daleko idące ograniczenia w stosunku do praw właścicielskich występujących na terenie objętym planem, jeżeli na danym terenie występują uwarunkowania, które nakazują wzięcie pod uwagę także innych niż własność wartości chronionych prawem, takich jak np. uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Te okoliczności związane z wymaganiami środowiskowymi wziął pod uwagę prawodawca lokalny w rozpatrywanej sprawie i znalazły one wyraz między innymi w dokumencie sporządzonym na zlecenie organu planistycznego zatytułowanym "Prognoza skutków wpływu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. na środowisko przyrodnicze", w którym rozważano wymóg ochrony terenu nad rzeką i skarpy, analizując lokalne uwarunkowania. Nie znalazł zatem oparcia w stanie faktycznym sprawy pogląd o braku podstawy prawnej dla wprowadzonego ograniczenia, ani pogląd o braku przesłanek uzasadniających wprowadzaną zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i uwzględnienia wyłącznie interesu publicznego. W związku ze wskazanymi naruszeniami przepisów postępowania przedwczesna była jednak ocena podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że Sąd I Instancji, ponownie rozpoznając, sprawę powinien uwzględnić treść przywołanych ustawowych obowiązków zapewnienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego realizacji wymogów ochrony środowiska, w tym zwłaszcza art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, odnosząc je do oceny stanu faktycznego w tej sprawie, dokonanej przez organy ochrony środowiska, a w szczególności do dokumentów sporządzonych w toku procedury planistycznej. Ograniczenia w zakresie zabudowy ze względu na ukształtowanie terenu i walory przyrodnicze są dopuszczalne, pod warunkiem, że są uzasadnione okolicznościami danej sprawy. Powyżej wskazane naruszenia prawa o charakterze proceduralnym, których dopuścił się Sąd I instancji, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. prawidłowość przyjętego przez Sąd poglądu, że w omawianym zakresie uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest niezgodna z prawem. Na rozprawie, która odbyła się [...] lutego 2016 r., pełnomocnik skarżącego oświadczył, iż nadal jest zasadne kwestionowanie zapisu § 7 pkt 1.3 akapit 13 planu. Pełnomocnik nie zaprzeczył, że sporny teren zasługuje na szczególną ochronę, niemniej kwestionowany zapis planu daje zbytnią swobodę organowi w podejmowaniu późniejszych decyzji związanych z zagospodarowaniem działki skarżącego, ze względu na zapis zabezpieczający przedmiotowy pas nie tylko do szerokości 10 m, ale i "lub więcej". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - ponownie rozpoznając sprawę – zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, badając legalność zaskarżonego zapisu uchwały planu, a zarazem związany - zgodnie z art. 190 P.p.s.a. - wykładnią prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 1 października 2015 r. (sygn. akt II OSK 269/14), doszedł do przekonania, iż w części skarga zasługuje na uwzględnienie. W konsekwencji Sąd stwierdził nieważność § 7 pkt 1.3 akapitu 13 zaskarżonej uchwały w zakresie słów "lub więcej w zależności od konfiguracji terenu" w odniesieniu do działki o numerze ewidencyjnym 316 położonej we wsi D., a w pozostałym zakresie oddalił skargę. W świetle przepisów obowiązujących w dniu uchwalania uchwały Rady Miejskiej w N. z dnia [...] czerwca 1998 r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania miejscowego, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uwzględniać miał wymagania ochrony środowiska. I tak, art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym [(Dz. U. 1994 r., Nr 89, poz. 415, ze zm.) - zwanej dalej: "u.z.p."] stanowił, że przeznaczanie terenów na określone cele i ustalanie zasad ich zagospodarowania powinno się opierać na zasadzie rozwoju zrównoważonego jako podstawie tych działań, zmierzając do rozwiązywania konfliktów między interesami obywateli, wspólnot samorządowych i państwa w tych sprawach. Precyzując tę zasadę ogólną, art. 1 ust. 2 tej u.z.p. przewidywał, że w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza: 1) wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, 2) walory architektoniczne i krajobrazowe, 3) wymagania ochrony środowiska przyrodniczego, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także wymagania osób niepełnosprawnych, 4) wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i dóbr kultury, 5) walory ekonomiczne przestrzeni i prawo własności, 6) potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa. Nadto, w odniesieniu do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego sprecyzowano, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustalało się, w zależności od potrzeb, m. in. szczególne warunki zagospodarowania terenów, w tym zakaz zabudowy, wynikające z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego, kulturowego i zdrowia ludzi, prawidłowego gospodarowania zasobami przyrody oraz ochrony gruntów rolnych i leśnych" (art. 10 ust. 1 pkt 8 u.z.p.). Dodatkowo w ust. 2 art. 10 przewidziano, że do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dołącza się prognozę skutków wpływu ustaleń planu na środowisko przyrodnicze, sporządzoną przez biegłego z listy Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa. Przywołane przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wprowadzały zatem obowiązek uwzględnienia w planowaniu przestrzennym wymogów dotyczących ochrony środowiska naturalnego. W celu realizacji potrzeb ochrony środowiska ustawodawca dopuszczał wprowadzenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego szczególnych warunków zagospodarowania terenów, w tym zakazu zabudowy. Zgodnie zatem z wymogami powołanego powyżej art. 10 ust. 2 u.z.p., w rozpoznawanej sprawie w toku procedury planistycznej została sporządzona "Prognoza skutków wpływu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. na środowisko przyrodnicze", wykonana przez E. L. w C., w grudniu 1997 r. Z dokumentu tego wynika, że teren działek [...],[...] i [...] oznaczony symbolem [...] jest terenem dochodzącym do rzeki i ograniczonym wysoką skarpą jaru, który zaleca się wyłączyć z zabudowy ze względu na to, że jest to teren cenny przyrodniczo oraz szczególnie podatny na zniszczenia, czy też nieodpowiedni dla zabudowy z innych względów. Dalej też stwierdzono, że w miejscowości D. na terenie oznaczonym symbolem "[...] - wyłączyć z zabudowy część niepodzieloną terenu nad rzeką i na skarpie". Ponadto, w dacie uchwalania zaskarżonej uchwały przedmiotowy teren stanowił obszar chronionego krajobrazu na podstawie uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w C. nr [...] z dnia [...] kwietnia 1990 r. (Dz. U. Woj. [...]. nr [...], poz. [...]), zmienionej następnie rozporządzeniem z dnia [...] maja 1998 r. nr [...] Wojewody [...] w sprawie wyznaczenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa [...] (Dziennik Urzędowy Województwa [...] Nr [...] z [...] czerwca 1998 r., poz. [...]). Na uwagę zasługuje także treść znajdującego się w aktach procedury planistycznej dokumentu dotyczącego zaopiniowania przez organ właściwy do spraw ochrony środowiska - Wydział Ochrony Środowiska i Konserwacji Przyrody UW - projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N., sporządzonego w C. w dniu [...] stycznia 1998 r. W dokumencie tym sformułowano uwagi do projektu planu, w tym między innymi wymóg zabezpieczenia ochrony skarp nadrzecznych poprzez wyłączenie z zabudowy terenu wysokich skarp w zakresie wskazanym w "Prognozie skutków wpływu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. na środowisko przyrodnicze". Sąd – mając na względzie przytoczone uregulowania ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, które obowiązywały w czasie podejmowania zaskarżonej uchwały, w szczególności brane pod uwagę z punktu widzenia wymogów ochrony środowiska i po dokonaniu analizy powyższych dokumentów procedury planistycznej – doszedł do przekonania, że wprowadzenie w zaskarżonym planie w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr [...] położonej w D. zabezpieczenia ogólnodostępnego pasa nadwodnego o szerokości 10 metrów, z całkowitym zakazem wznoszenia w tym pasie obiektów kubaturowych i urządzeń nie nastąpiło z przekroczeniem przez gminę władztwa planistycznego pomimo, że postanowieniem tym pozbawiono skarżącego – jako właściciela nieruchomości prawa do zabudowy i ogrodzenia działki we wskazanym zakresie. Wprowadzone ograniczenie było bowiem uzasadnione obowiązującymi przepisami i uwarunkowaniami przedmiotowego terenu, w szczególności jego walorami przyrodniczymi, czyli okolicznościami sprawy. W tym miejscu Sąd w całej rozciągłości przyjmuje za własny wywód Naczelnego Sądu Administracyjnego co do tego, że prawo własności w Rzeczypospolitej Polskiej, choć chronione konstytucyjnie, nie jest prawem bezwzględnym, bowiem może doznawać ograniczeń, które dopuszcza Konstytucja RP, przewidując w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona w drodze ustawy, oczywiście w zakresie nienaruszającym istoty prawa własności i z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazu nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te winny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych. W rozpatrywanej sprawie takimi przepisami ustawowymi były przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, upoważniające gminę do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 2 ust. 1 u.z.p.) oraz przepisy obowiązujących dla tego obszaru aktów prawa miejscowego wprowadzających ograniczenia uzasadnione potrzebą ochrony środowiska. Wprowadzone zatem zaskarżoną uchwałą ograniczenia mają źródło w ustawie, tak jak tego wymaga Konstytucja RP. Plan miejscowy ma tę specyfikę, że może wprowadzać daleko idące ograniczenia w stosunku do praw właścicielskich występujących na terenie objętym planem, jeżeli na danym terenie występują uwarunkowania, które nakazują wzięcie pod uwagę także innych niż własność wartości chronionych prawem, takich jak np. uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Te okoliczności związane z wymaganiami środowiskowymi – jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny - wziął pod uwagę prawodawca lokalny w rozpatrywanej sprawie i znalazły one wyraz między innymi w dokumencie sporządzonym na zlecenie organu planistycznego zatytułowanym "Prognoza skutków wpływu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. na środowisko przyrodnicze", w którym rozważano wymóg ochrony terenu nad rzeką i skarpy, analizując lokalne uwarunkowania. Nie znajduje zatem oparcia w stanie faktycznym sprawy pogląd o braku podstawy prawnej dla wprowadzonego ograniczenia, ani pogląd o braku przesłanek uzasadniających wprowadzaną zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i uwzględnienia wyłącznie interesu publicznego. Z kolei zasadne – zdaniem Sądu – było zakwestionowanie zaaprobowanego zapisu zaskarżonego planu w zakresie słów "lub więcej w zależności od konfiguracji terenu" w odniesieniu do działki skarżącego. W ocenie Sądu przez wprowadzenie takiego ograniczenia prawa własności skarżącego doszło do naruszenia jego interesu prawnego w stopniu nieuzasadnionym wyżej przywołanym względami. Zwłaszcza mając na uwadze wyjątkową nieprecyzyjność tego zapisu, jako stanowiącego o ograniczeniu zabudowy i grodzenia w pasie przekraczającym 10 m, do tego nie wiadomo jak mogącym sięgać w terenie. Sama Rada w odpowiedzi na skargę jedynie odniosła się do pierwszej części ograniczenia. Mianowicie wskazała, że pas 10 m został wyznaczony zgodnie z obowiązującymi przepisami w dacie uchwalania planu, przy uwzględnieniu ukształtowania terenu i wymagań ochrony środowiska naturalnego. Oznacza to, że nawet organ uchwalający plan nie znalazł żadnego potwierdzenia na zasadność zakwestionowanego przez Sąd zapisu. Nie wykazał ewentualnie ile więcej, dlaczego więcej czy jaką szczególną konfigurację terenu miał na względzie ustalając tak nieprecyzyjne sięgający zakaz. Jaka szczególna konfiguracja terenu miałaby rozszerzać omawiany zakaz, skoro już zakaz zabudowy do 10 m został wprowadzony ze względu na specyfikę terenu. W ocenie Sądu powyższe dało pole do bliżej nieokreślonego ograniczenia prawa korzystania przez właściciela z gruntu i ustanowienia na rzecz innych osób nieograniczonego prawa do korzystania z tak "nieostro" określonego pasa gruntu, utrudniający tym samym wykonywanie tego prawa właścicielowi. Takiego rodzaju ograniczenie w świetle wyżej powołanych gwarancji konstytucyjnych nie było uprawnione, godzi w obiektywny porządek prawny i stanowi przekroczenie władztwa planistycznego gminy. Uchwalając zatem zmianę planu przez ustanowienie zakazu wznoszenia obiektów kubaturowych i ogrodzeń w pasie większym niż 10 metrów ograniczono prawo własności właściciela działki o nr [...]. Słuszne jest zatem twierdzenie pełnomocnika skarżącego, że zapis "lub więcej w zależności od konfiguracji terenu", dawał organom zbytnią władczość związaną z decydowaniem o zagospodarowaniu działki skarżącego. W ocenie Sądu pozostawienie kwestionowanego zapisu planu w dotychczasowym brzmieniu, z modyfikacją wynikającą z niniejszego orzeczenia w odniesieniu do działki skarżącego nr [...], w sposób wystarczający zabezpiecza interes publiczny, chroniąc tym samym cenne walory przyrodnicze omawianego terenu. W pozostałym zakresie Sąd skargę oddalił. Po pierwsze dlatego, że w zasięgu oddziaływania kwestionowanego zakazu - jak przyznał organ i skarżący – znalazła się tylko jedna z trzech działek wymienionych w skardze ([...],[...] i [...]), tj. działka nr [...], co oznacza, że tylko w stosunku do tej działki doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego i tylko w zakreślonym w wyroku zakresie. Po drugie nietrafny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U z 2005 r. nr. 239, poz. 2019 z późn. zm.) i ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (D.U. 2003, Nr. 80, poz. 717 z późn. zm.) poprzez wprowadzenie uchwałą ograniczenia w korzystaniu z przyległego do wody pasa gruntu w sytuacji, w której prawo takie przysługuje jedynie wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta i tylko w uzasadnionych wypadkach, gdyż przepisy prawa wodnego, na jakie powołał się skarżący nie obowiązywały w dacie uchwalania planu, a kompetencja wójta, burmistrza czy prezydenta ograniczała się wówczas do ustalenia odszkodowania za przejścia czy przejazdy – o czym stanowił art. 11 ust. 2 prawa wodnego z 1974 r. Po trzecie uznano brak podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały w odniesieniu do załącznika nr 3 dotyczącego D., gdyż nie zawierał on żadnych ustaleń co do wyżej opisanego pasa gruntu. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 147 § 1 i art. 151 oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.