IV SA/Wa 361/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant spec. Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2013 r. sprawy ze skargi F. A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. H. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej "Szef Urzędu") utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...] o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Szefa Urzędu z dnia [...] listopada 2008 r. Nr [...] o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany, do dnia doręczenia decyzji ostatecznej w sprawie nadania statusu uchodźcy. II. Zaskarżona decyzja Szefa Urzędu z dnia [...] stycznia 2013 r. zapadła w następującym stanie sprawy: 1. F. A. , obywatel B. (dalej "skarżący", "wnioskodawca", "cudzoziemiec") w dniu 22 listopada 2012 r. zwrócił się do Szefa Urzędu z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy. Był to kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy pochodzący od skarżącego, bowiem w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu z dnia [...] listopada 2008 r. Nr [...] o odmowie nadania skarżącemu statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydaleniu, wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany (dalej "decyzja o wydaleniu") W tym samym dniu skarżący wystąpił również z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji z 2008 r. We uzasadnieniu wniosku wskazał, że na B. grozi mu niebezpieczeństwo. Wnioskodawca dołączył do akt sprawy kartę informacyjną leczenia szpitalnego z dnia [...] listopada 2012 r. z Kliniki Urologii CMKP. 2. Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Szef Urzędu odmówił wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu. 3. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy cudzoziemiec podniósł, że wysłał list do szefa partii, w której działał na B. , aby ten potwierdził jego aktywność polityczną. III. Zaskarżoną decyzją Szef Urzędu utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ administracji publicznej wskazał, między innymi, co następuje: 1. Szef Urzędu przywołując treść art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680) podkreślił, że przepis ten znajduje zastosowanie do osoby, która po raz kolejny złożyła wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców rozpoznając pierwszy wniosek skarżącego odmówił skarżącemu nadania statusu uchodźcy, odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej i orzekł o wydaleniu. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy powyższą decyzję. Następnie WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 27 sierpnia, sygn. akt VSA/Wa 524/10 odrzucił skargę na decyzję Rady. Szef Urzędu decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. umorzył postępowanie wszczęte kolejnym wnioskiem skarżącego o nadanie statusu uchodźcy. Z kolei decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 18 czerwca 2012 r. oddalił skargę na powyższą decyzję. Następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Szef Urzędu umorzył postępowanie z kolejnego wniosku skarżącego o nadanie statusu uchodźcy. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Radę do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2012 r. W dniu 4 sierpnia 2011 r. skarżący zwrócił się po raz czwarty z wnioskiem o nadanie mu statusu uchodźcy, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Szef Urzędu wstrzymał wykonanie własnej decyzji z dnia [...] listopada 2008 r., natomiast decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. umorzył postępowanie w sprawie kolejnego wniosku skarżącego o nadanie statusu uchodźcy. Decyzją z dnia [...] października 2012 r. Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu z dnia [...] grudnia 2011 r. W dniu 22 listopada 2012 r. skarżący zwrócił się po raz kolejny (piąty wniosek) o nadanie statusu uchodźcy, jednocześnie wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu. 2. Analizując ten ostatni wniosek w porównaniu do poprzednio złożonych organ doszedł do wniosku, że cudzoziemiec nie wskazał żadnych nowych, istotnych dowodów oraz okoliczności, co pozwala przypuszczać, że złożenie wniosku o wstrzymanie wydalenia nastąpiło w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium RP. Dalej organ stwierdza, że analiza wniosku z dnia 22 listopada 2012 r. (data wniosku o nadanie statusu uchodźcy) w powiązaniu z wnioskiem złożonym uprzednio prowadzi do konkluzji, że jest on oparty na tych samych podstawach. Odnośnie informacji o możliwości otrzymania przez skarżącego poświadczenia z B. o jego aktywności Szef Urzędu uznał, że nie stanowi ona nowej, istotnej okoliczności w sprawie. W swoich poprzednich wnioskach skarżący powoływał się już na swoje problemy w kraju pochodzenia, spowodowane swoją antyrządową działalnością. Odnosząc się do załączonej karty informacyjnej leczenia szpitalnego skarżącego Szef Urzędu stwierdził, że dolegliwości cudzoziemca nie są na tyle poważne, aby w przypadku jego powrotu do kraju pochodzenia zagrażały jego życiu bądź zdrowiu. W ocenie organu skarżący nie wskazał żadnych nowych, istotnych okoliczności lub dowodów, co pozwala przypuszczać, że złożenie przedmiotowego wniosku o wstrzymanie faktycznie nastąpiło w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium RP. IV. F. A. wniósł skargę do Sądu na decyzję Szefa Urzędu z dnia [...] stycznia 2013 r., zarzucając jej naruszenie: 1. prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 i art. 97 ust. 1 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, 2. prawa procesowego, mającego wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że orzekający organ nie rozpatrzył w całości materiału dowodowego, nie dokonał również właściwej oceny złożonych wniosków i dowodów w sprawie. W zaskarżonej decyzji nie odniesiono się do istotnej kwestii podniesionej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a mianowicie zwrócenia się przez skarżącego do odpowiednich podmiotów o wydanie zaświadczenia potwierdzającego jego niebezpieczeństwo na wypadek powrotu do kraju pochodzenia. Skarżący podniósł, że organ pomimo przywołania rożnych faktów z działalności prowadzonej przez niego na B. , m.in. bycie koordynatorem inicjatywy społecznej Wola Narodu w G. na rzecz utrzymania ruchu społecznego o tej samej nazwie, informacji białoruskich źródeł z 2005 r. o przesłaniu przez Prokuratora [...] Rejonu B. oficjalnego ostrzeżenia do "mieszkańca G. F. A. ...", że jeśli nie zaprzestanie działalności w niezarejestrowanej inicjatywie społecznej Wola Narodu, zostanie pociągnięty do "administracyjnej odpowiedzialności" - nie wziął pod uwagę tych istotnych dla sprawy okoliczności. W ocenie skarżącego nieodniesienie się do kluczowych w aspekcie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania kwestii, stanowi uchybienie dające podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. V. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując ocenę wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VI. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie przez Sąd skargi na orzeczenie organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia naruszeń prawa wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Badając legalność zaskarżonej decyzję sąd uznał, że argumentacja przedstawiona w skardze może mieć znaczenie na dalszym etapie tego postępowania, kiedy to będzie badana kwestia prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego tj. art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 680). Obecnie natomiast Sąd stwierdził, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia innych przepisów, mianowicie norm regulujących postępowanie administracyjne w granicach wyznaczonych normą prawa materialnego. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 15 kpa, a w toku postępowania wyjaśniającego przed wydaniem tej decyzji doszło do naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 kpa. W ocenie Sądu, Szef Urzędu rozpoznając w trybie przepisu art. 127 § 3 k.p.a., wniosek skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy dopuścił się jednocześnie naruszenia przepisów art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. Naruszenie to polega na wydaniu zaskarżonej decyzji przez tę samą osobę, która brała udział w wydaniu decyzji, od której złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. VII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji wymaga wzięcia pod uwagę następujących uregulowań: 1. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). 2. Z przywołanych unormowań wynika jednoznacznie, że to na organach administracji spoczywa obowiązek wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy i ustalenia prawdy w sensie materialnym. Zakres postępowania administracyjnego wyznaczany jest treścią hipotezy normy prawnej mogącej być podstawą wydawanej decyzji. Powyższe dotyczy także postępowania prowadzonego po raz drugi przez organ wskutek złożenia przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. 3. W niniejszej sprawie podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowi art. 33 ust. 4 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Zgodnie z treścią art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, wszczęcie postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy powoduje z mocy prawa wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia cudzoziemcowi decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy - wydanych wnioskodawcy i osobie, w imieniu której wnioskodawca występuje. W myśl art. 33 ust. 4 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony przepisu art. 33 ust. 1 pkt 3 (...) nie stosuje się jednak, w przypadku gdy wnioskodawca złożył kolejny wniosek, z tym że Szef Urzędu może wstrzymać wykonanie decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia wnioskodawcy decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, jeżeli przemawia za tym słuszny interes strony, nie jest to sprzeczne z interesem społecznym i złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia wydania decyzji o wydaleniu lub opóźnienia lub zakłócenia wykonania takiej decyzji. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu powinien zawierać uzasadnienie istnienia słusznego interesu wnioskodawcy we wstrzymaniu jej wykonania (ust. 5 art. 33). 4. Wynika więc z tego, że aby można było rozpatrywać możliwość wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu, muszą zostać spełnione - łącznie - następujące przesłanki: a) za wstrzymaniem wykonania przemawia słuszny interes strony; b) nie jest to sprzeczne z interesem społecznym (przesłanka negatywna); c) złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia wydania decyzji o wydaleniu lub opóźnienia lub zakłócenia wykonania takiej decyzji. Dopiero wówczas, gdy zostaną spełnione wszystkie te przesłanki, może zostać wydana decyzja o wstrzymaniu wykonania decyzji o wydaleniu. Natomiast niespełnienie chociaż jednej ze wskazanych przesłanek pozytywnych lub wystąpienie przesłanki negatywnej powoduje, że wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu w ogóle jest niedopuszczalne, bez względu nawet na wolę organu. Z art. 33 ust. 4 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony wynika jedynie możliwość (a nie obowiązek) wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu, a więc decyzja w tym przedmiocie jest wydawana w ramach tzw. uznania administracyjnego. 5. Zgodnie zaś z art. z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., jedną z przesłanek obligatoryjnego wyłączenia pracownika organu od udziału w postępowaniu jest okoliczność, że brał on udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Należy mieć na uwadze, iż uregulowane w art. 24 oraz art. 25 k.p.a. instytucje wyłączenia pracownika organu administracji publicznej oraz wyłączenia organu mają stwarzać warunki do bezstronnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez pracownika organu administracji, a także sam organ oraz eliminowania jakichkolwiek wątpliwości w tym zakresie wśród uczestników postępowania. Przepisy prawa procesowego o wyłączeniu pełnią zatem funkcję gwarancyjną. Z założenia mają chronić bezstronność i obiektywizm orzekania, zapewniając warunki "uczciwego procedowania" (W. Chróścielewski: "Organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym" Dom Wydawniczy ABC, str. 12 oraz glosa do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 2/06, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego nr 3(12) z 2007 r., str. 137). Nie mogą być zatem pomijane w procesie stosowania prawa. Nie do przyjęcia jest także ich zawężająca wykładnia. Celem omawianej regulacji jest uniknięcie sytuacji, gdy treść zaskarżonej decyzji, wydanej przez pracownika z upoważnienia organu, mogłaby być zdeterminowana wcześniejszym doświadczeniem tej osoby wynikającym z dotychczasowego udziału w postępowaniu administracyjnym. Pracownik, który raz już uczestniczył w czynnościach procesowych, ma przez to ugruntowane poglądy zarówno na stan faktyczny, jak i na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Może to z kolei nasuwać uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności i obiektywizmu (por. W. Chróścielewski w powołanej glosie do uchwały o sygn. akt II GPS 2/06). W świetle poglądu Trybunału Konstytucyjnego zaprezentowanego w wyroku z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. P 57/7, reguła określona we wspomnianym przepisie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ma zastosowanie także do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, o którym mowa w przepisie art. 127 § 3 k.p.a., a więc do sytuacji, w której pracownik naczelnego organu administracji publicznej lub samorządowego kolegium odwoławczego brał udział w wydaniu przez ten organ decyzji w pierwszej instancji, następnie zaskarżonej do tego samego organu wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy (tak m. in. A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, wyd. II, s. 221; tak również: J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 183). Pogląd ten znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (tak. m. in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 213/06, publ. LEX nr 235133; uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 2/06, ONSAiWSA 2007/3/61 oraz uchwała NSA z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I OPS 13/09). VIII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji w świetle wskazanych wyżej uregulowań prowadzi do następujących wniosków. 1. Zakres rozstrzygania organu w ramach postępowania o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu, które toczy się w związku ze złożeniem po raz kolejny przez skarżącego wniosku o nadanie statusu uchodźcy, został wyznaczony przez wskazane wyżej przesłanki i wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu winien zostać rozpoznany jedynie w granicach owych przesłanek. Organ zatem powinien przeanalizować podstawy żądania ochrony wskazane przez skarżącego we wniosku z dnia 22 listopada 2012r. Uzasadnienie tego wniosku prawidłowo koncentruje się na okolicznościach, które mają przemawiać za istnieniem słusznego interesu skarżącego, uzasadniającego wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium RP. Jedną z nich jest nowa okoliczność wystąpienia przez cudzoziemca do szefa partii na B. o potwierdzenie jego niebezpieczeństwa w kraju pochodzenia, wobec jego działalności antyrządowej. Okoliczność ta nie została wzięta pod uwagę przez Szefa Urzędu podczas rozpatrywania wniosku w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji. Możliwości uzyskania przez skarżącego stosownego zaświadczenia, potwierdzającego jego realne zagrożenie w kraju pochodzenia winno zostać wyjaśnione przez organ. W oparciu o tę informację bowiem skarżący wywodzi, że może w poważnym zakresie obawiać się prześladowań po powrocie do kraju pochodzenia i ta nowa okoliczność mogła mieć istotne znaczenie w kontekście rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu. 2. Okoliczność podana przez skarżącego w jego ocenie wskazuje na jego słuszny interes we wstrzymaniu wydalenia. I właśnie m. in. ta kwestia jako ewentualna przesłanka istnienia po stronie skarżącego słusznego interesu we wstrzymaniu wydalenia z terytorium RP powinny stanowić przedmiot ustaleń oraz rozważań organu w tego rodzaju postępowaniu. Organ natomiast odniósł się jedynie do kwestii ewentualnego zakłócenia oraz opóźnienia wykonania decyzji o wydaleniu, wywodząc, że składając po raz piąty wniosek o nadanie statusu uchodźcy nie wskazał żadnych nowych i istotnych okoliczności w stosunku do poprzednio złożonych wniosków. To dało organowi przekonanie, że obecny wniosek o wstrzymanie wydalenia ma na celu opóźnienie lub zakłócenie wykonania decyzji o wydaleniu w terytorium RP. 3. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców natomiast nie przyjął jako podstawę swoich rozważań owych przesłanek wymienionych w przepisie art. 33 ust. 4 ustawy, których łączne spełnienie dawałoby organowi podstawy w ramach uznania administracyjnego do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wydalenia cudzoziemca. Wywody uzasadnienia koncentrują się na wykazaniu, że wskazywane obecnie okoliczności nie stanowią żadnych nowych dowodów w stosunku do powoływanych w poprzednich wnioskach o nadanie statusu uchodźcy. Organ de facto przeprowadził postępowanie rozstrzygające wniosek o nadanie statusu uchodźcy, nie zaś wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu. Z tych względów konieczne jest ponowne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu w granicach tej sprawy określonych w normie materialnej tj. art. 33 ust. 4 ustawy. 4. Jednocześnie niniejszą skargę należało uwzględnić, gdyż w wydaniu decyzji Szefa Urzędu z dnia [...] listopada 2012 r. uczestniczyła J. K. . Ta sama osoba wzięła także udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Należy wyraźnie podkreślić, że w świetle art. 24 § 1 pkt 5 k.p.z. pracownik organu upoważniony do działania w imieniu organu, w żadnym wypadku nie może być uznany za osobę piastującą funkcję organu, która nie podlegałaby wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w trybie art. 127 § 3 k.p.a. Zatem, wydanie zaskarżonej decyzji z upoważnienia Szefa Urzędu przez tę samą osobę, która brała udział w wydaniu wcześniejszej decyzji stanowi istotne naruszenie przepisu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. IX. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c oraz art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a.