IV SA/Wa 363/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Rzążewska Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska Sędzia WSA Wojciech Mazur Protokolant Małgorzata Sokólska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2004 r. sprawy ze skargi P. P. na uchwałę Rady Miejskiej w O. z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia zarzutu dotyczącego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu " [...] w O. - skargę oddala - Zaskarżoną uchwałą Nr [...]z dnia [...] marca 2004r. Rada Miejska w O. w powołaniu na art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm/ w związku z art.85 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80, poz.717/ i art.18ust.2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym/ Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz.1591 ze zm/ odrzuciła zarzut skarżącego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu "[...]" przeciwko planowanemu w tym projekcie przejściu pieszemu usytuowanemu wzdłuż południowej granicy działek ewidencyjnych nr [...] i [...] a łączącego ulicę [...] z ulicą [...]. W uzasadnieniu uchwały podano, że przejście to uznaje się za niezbędne dla dobrej obsługi komunikacyjnej, ponieważ ul. [...] na tym odcinku jest ulicą o jednostronnym włączeniu, wyrażając równocześnie przekonanie, że lokalny ruch pieszy nie może być traktowany jako uciążliwy dla sąsiadujących posesji. Uzasadniając odrzucenie zarzutu Rada Miasta powołała się na treść art.10ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który przewiduje ustalanie w planie miejscowym zasad prawidłowej obsługi komunikacyjnej terenów zainwestowania i kwestionowane przeznaczenie terenu mieści się w upoważnieniu wynikającym z tego uregulowania. Nadto, uzasadnienie uchwały przywołuje art.140kc wskazując, że jedną z ustaw ograniczających prawa właściciela do korzystania z jego prawa własności jest art.33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zgodnie, z którym ustalenia prawa miejscowego kształtują sposób wykonywania własności nieruchomości i wobec tego plan zagospodarowania przestrzennego, będący przepisem gminnym może ingerować w sferę prawa własności określonej osoby, w tym ograniczać ją w sposobie korzystania z tego prawa w zakresie wynikającym z planu. Skarga na tę uchwałę podnosi, że ul [...] o jednostronnym włączeniu posiada funkcjonujące połączenie pieszo-jezdne z ul [...] i budowanie kolejnego przejścia jest w istniejącej sytuacji faktycznej całkowicie zbędne. Nadto planowane przejście do ul. [...] jest technicznie niewykonalne, gdyż wymaga wyburzeń ogrodzeń sąsiednich działek i wycięcia dębu. Skarga podnosi, że planowane przejście pisze byłoby usytuowane zaledwie w odległości 1,5m do ścian istniejącego na działce o nr ewid [...] budynku mieszkalnego, co będzie stanowiło uciążliwość dla tego budynku, a nadto realizacja tego przejścia byłaby sprzeczna z §12 ust.3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art.7ust.2pkt1ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane. Skarga wyraża przekonanie, że zamierzone przeznaczenie terenu dla realizacji przejścia pieszego pogarsza zagospodarowanie działki nr ewid [...] i z dużym prawdopodobieństwem należy przyjąć, że wąskie przejście będzie miejscem gromadzenia śmieci oraz załatwiania potrzeb fizjologicznych osób przechodzących tą ulicą. Skarżący podnosi, iż poprzedni Zarząd Miasta O. odstąpił od zamiaru realizowania tego przejścia i podjął uchwałę o sprzedaży skarżącemu nieruchomości obejmującej teren przeznaczony w projekcie planu dla urządzenia spornego przejścia. Nadto skarga podnosi, że w zaskarżonej uchwale nie odniesiono się do tej części jego zarzutu, która dotyczyła korekty granic działek nr [...],[...],[...]. Skarga podnosi, że o zwrot wywłaszczonego terenu przeznaczonego pod realizacje spornego przejścia ubiegają się poprzedni właściciele. Odpowiadając na skargę Rada Miejska w O. wniosła o jej oddalenie. Sąd administracyjny zważył, co następuje: Z przedstawionych akt wynika, że uchwała o przystąpieniu do sporządzeniu planu miejscowego jak i zawiadomienia o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu pochodzą sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wobec tego dopuszczalnym było, w związku z treścią art.85ust.2 tej ustawy, prowadzenie procedury planistycznej mającej na celu uchwalenie planu miejscowego na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów tj ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Oznacza to równocześnie, ze legalność zaskarżonej uchwały podlega ocenie przez sąd przy zastosowaniu przepisów ostatniej z wymienionych ustaw. W myśl art.24 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zarzut mógł wnieść podmiot którego interes prawny zapisami projektu planu został naruszony. Materiał zawarty w przedstawionych aktach nie wskazuje, aby kwestionowany przez skarżącego zapis projektu planu przewidujący przeznaczenie terenu dla realizacji przejścia pieszego naruszał interes prawny skarżącego. Z treści samego zarzutu wynika, że skarżący nie ma tytułu prawnego do terenu przewidzianego na ten cel w projekcie planu a jedynie uprzednio ubiegał się o nabycie tego terenu celem przyłączenia go do swojej nieruchomości. Materiał zgromadzony w przedstawionych aktach dowodowy wskazuje nadto, że skarżący wszedł w posiadanie tego terenu jednak ostatecznie nie uzyskał do niego tytułu prawnego. Okoliczności te tj fakt władania nieruchomością jak i zamiar nabycie nieruchomości, przyjmując za prawdziwe twierdzenia skarżącego, iż poprzedni Zarząd Miasta O. był skłonny zbyć na jego rzecz przedmiotowy teren, nie dają podstaw do przyjęcia, iż zapisy projektu planu naruszają interes prawny skarżącego. Okoliczności te mogą jedynie świadczyć o tym, że kwestionowany przez skarżącego zapis projektu planu narusza interes faktyczny skarżącego, a nie interes prawny. Wskazywana przez skarżącego okoliczność, że o zwrot tego terenu ubiegają się jego byli właściciele nie kreuje po stronie skarżącego interesu prawnego zwłaszcza, że skarżący nie wchodzi w krąg osób ubiegających się o zwrot nieruchmości. Nie ma również uzasadnionych podstaw, aby podzielić stanowisko skarżącego, że planowane przeznaczenie terenu w przypadku realizacji przewidywanego zamierzenia będzie prowadzić do zakłócania ponad przeciętna miarę korzystanie przez skarżącego z jego nieruchmosci, skoro przeznaczeniem terenu jest urządzenie przejścia pieszego a więc inwestycji nie wyróżniającej się uciążliwością . Niezależnie od tego stwierdzić należy, że brak jest jakichkolwiek przesłanek do przyjęcia, iż zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem prawa jak też że kwestionowane zapisy projektu planu w przypadku ich uchwalenia naruszałyby porządek prawny. Zgromadzony materiał sprawy nie daje uzasadnionych podstaw do przyjęcia, iż decydując o takim przeznaczeniu terenu qustionis Gmina naruszyła uregulowania wynikające z art.10ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jak też, że nadużyła przysługujące jej z mocy art.4ust.1 tej ustawy uprawnienia w zakresie decydowania o przeznaczeniu terenu. Zapisy projektu planu nie mogą dokonywać korekty geodezyjnych granic działek, stąd stawiane przez skarżącego w tej mierze zarzuty są całkowicie chybione. Podkreślić należy, że zgodnie ze swoja kognicją sąd administracyjny kontroluje wyłącznie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, natomiast nie dokonuje jego oceny pod względem celowości i słuszności, stąd nie mogły odnieść zamierzonego skutku argumenty skarżącego o niecelowości przeznaczenia terenu pod realizację spornego przejścia dla pieszych. Zagadnienia realizacji inwestycji w aspekcie zgodności jej z przepisami prawa budowlanego nie są przedmiotem rozstrzygnięć w postępowaniu planistycznym na etapie tworzenia planu, stąd nie mogły podlegać ocenie sądu przy rozpoznawaniu skargi na uchwałę odrzucającą zarzut do projektu planu. Z przyczyn wymienionych na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r..Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/ orzeczono jak w sentencji. .