IV SA/Wa 367/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Rzążewska (spr.) Sędziowie WSA Krystyna Napiórkowska Asesor WSA Wanda Zielińska – Baran Protokolant Helena Bordiuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2004 r. sprawy ze skargi Rady Miejskiej w L. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w L. z dnia [...] lutego 2004 r. w sprawie targowiska gminnego oraz uchwalenia regulaminu targowiska - skargę oddala - Działając na podstawie art. 91 w związku z art. 85 i 86 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm./ Wojewoda [...] rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] marca 2004 r. stwierdził nieważność uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w L. z dnia [...] lutego 2004 r. w sprawie targowiska gminnego i uchwalenia regulaminu targowiska. W uzasadnieniu swego stanowiska organ administracji ocenił w powołaniu na art. 7 ust. 1 pkt 11 i art. 40 ust. 2 pkt 4 oraz 42 ustawy o samorządzie gminnym, że kontrolowana w postępowaniu nadzorczym uchwała ustaliła lokalizację targowiska. W ocenie organu ustalenie lokalizacji targowiska dokonane tą uchwałą nastąpiło bez podstawy prawnej i wbrew uregulowaniom ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717/. Organ administracji podniósł, że ustalenie lokalizacji targowiska gminnego dokonane uchwałą jest niczym innym jak ustaleniem warunków zabudowy w rozumieniu wymienionej ustawy, a to zadanie należy do wyłącznej kompetencji wójta, burmistrza albo prezydenta. Podejmując uchwałę o lokalizacji targowiska Rada Miejska w L. wykroczyła poza przysługujące jej kompetencje. Organ administracji podniósł, że nieracjonalnym było pozostawienie w obrocie prawnym części uchwały ustalającej regulamin dla nieistniejącego targowiska i dlatego stwierdzono nieważność całej uchwały. W skardze na to rozstrzygnięcie nadzorcze Rada Miejska w L. zarzuca naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 11 i art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym przez bezzasadne przyjęcie, że zakwestionowana uchwała naruszyła w sposób istotny prawo. Skarżąca zarzuca błędne ustalenie okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegające na ustaleniu, że uchwała ta stanowiła o lokalizacji targowiska podczas, gdy faktycznie funkcjonuje ono na wskazanej w uchwale nieruchomości co najmniej od 1993 r. Skarga zarzuca, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze jest lakoniczne i wewnętrznie sprzeczne, a okoliczności faktyczne zostały ustalone w sposób dowolny. Skarżąca wywodzi, że nieważność uchwały stwierdza się wyłącznie wówczas, gdy w sposób nie budzący wątpliwości zostanie wykazane, że uchwała jest sprzeczna z prawem czego zaskarżony akt nie ujawnił. Wniesienie skargi zostało poprzedzone podjęciem na podstawie art. 98 ust. 1 i 3 ustawy o samorządzie gminnym uchwały o wniesieniu skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...]. Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Trafne jest stanowisko organu nadzoru, że badana przez niego uchwała podjęta została przez Radę Miasta L. z naruszeniem prawa. Brzmienie § 1 pkt 1 tej uchwały prowadzi do jednoznacznego wniosku, że jego przedmiotem jest ustalanie lokalizacji targowiska jako przyszłej inwestycji na działkach położonych między ul. a ul. [...] o nr ewid. [...], [...], [...], [...]. W treści całej uchwały nie ma żadnych uregulowań, które prowadziłyby do wniosku, że teren wymieniony w jej § 1 pkt 1 stanowi urządzone już uprzednio targowisko. Dopiero w skardze zawarty został szczegółowy wywód, że w miejscu wskazanej lokalizacji istnieje już urządzone targowisko i teren wymieniony w uchwale pełni taką funkcje od 1993 r., o czym rozstrzygała uchwała, wymieniona w § 3 zakwestionowanej uchwały objętej rozstrzygnięciem nadzorczym. Przytaczając w skardze te okoliczności Rada Miejska nie podaje żadnych przyczyn, dla których uznała za konieczne ponowne określenie miejsca przeznaczonego pod targowisko skoro już zostało ono wyznaczone w tym samym miejscu obowiązującą uchwałą. "Ustalenie lokalizacji" jest nie tylko sformułowaniem języka potocznego, ale w świetle uregulowań ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm./ jest pojęciem normatywnym w planowaniu przestrzennym. Słusznie w związku z tym w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym organ administracji stanął na stanowisku, że użycie w kontrolowanej uchwale sformułowania "o ustaleniu lokalizacji" targowiska i wyznaczeniu miejsca jego położenia oznacza w istocie wydanie, przewidzianego w uregulowaniach wymienionej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym aktu w indywidualnej sprawie. Rada Miejska nie była organem kompetentnym do wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie i trafnie organ nadzoru ocenił, że kontrolowana uchwała zapadła z naruszeniem prawa. Uchybienie przepisom o właściwości organów jest naruszeniem prawa istotnym. Podnieść w tym miejscu należy, że podług uregulowań przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego /art. 156 § 1 pkt 1/ naruszenie przepisów o właściwości organu stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Nie można podzielić stanowiska skarżącej Rady, że naruszenie jest nieistotnym o jakim mowa w art. 91 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym. Pozostałe uregulowania zawarte w kontrolowanej w postępowaniu nadzorczym uchwale pozostają w funkcjonalnym związku z § 1 pkt 1 uchwały, który został podjęty z naruszeniem prawa, stąd prawidłowo organ nadzoru orzekł o stwierdzeniu nieważności całej uchwały. Zaskarżony akt został wydany w zgodności z art. 91 ustawy o samorządzie gminnym, w tym z zachowaniem terminu przewidzianego ust. 1 tego przepisu i wbrew sugestiom skargi organ nadzoru dokonał kontroli podjętej przez Radę uchwały, wyłącznie w zakresie jej zgodności z prawem, a nie pod względem słuszności i celowości. Z przyczyn wymienionych wobec bezzasadności skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ orzeczono jak w sentencji.