IV SA/Wa 3746/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2016 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie rekultywacji gruntów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego Skarbu Państwa Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., decyzją z dnia [...] października 2015 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r., o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( Dz. U. z 2015 r., poz. 909 ), po rozpatrzeniu odwołania Nadleśnictwa [...], utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], o uznaniu za zakończoną rekultywację gruntów stanowiących część działki o nr ew. [...], obrębu S., gmina [...], na powierzchni 1,21 ha, na których wydobywano kruszyw naturalne. W uzasadnieniu decyzji podano, że Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r. ustalił wodno-leśny kierunek rekultywacji gruntów położonych na terenie obszaru górniczego [...] po eksploatacji kruszywa naturalnego. Wydanie tej decyzji poprzedzały opinie pozytywne Zarządu Gminy w [...], Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] oraz Wójta Gminy [...]. W opiniach tych jak i w decyzji nie określono powierzchni gruntu zawodnionego, a tylko kierunek wodno- leśny w rekultywacji gruntów w obszarze górniczym [...]. W dniu [...] maja 2015 r. A. Spółka z o.o. z siedzibą w C. wystąpiła do Starosty [...] o uznanie za zakończoną rekultywację gruntu poeksploatacyjnego złoża kruszywa naturalnego na części działki ew. nr [...], obręb [...], gmina [...], na pow. 1,21 ha. Z protokołu przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2015 r. wizji ustalono, że na obszar wskazany we wniosku całości jest lustrem wodny, nie jest gruntem umożliwiającym prowadzenie gospodarki leśnej. Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w postanowieniu z dnia [...] lipca 2015 r. wydał negatywną opinię w sprawie tej rekultywacji, natomiast Wójt Gminy [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r., jak i Okręgowy Urząd Górniczy w postanowieniu z dnia [...] lipca 2015 r. wyrazili pozytywne opinie w sprawie tej rekultywacji. Nadleśnictwo [...] pismem z dnia [...] lipca 2015 r. wystąpiła o nieuznanie rekultywacji gruntów za zakończoną, wskazując na konieczność zwrócenia się do Dyrektora RDLP w [...] o określenie zakresu wydanej przez niego w 1998 roku pozytywnej opinii o wodno-leśnym kierunku rekultywacji. Starosta [...] wskazał, że projekt prac rekultywacyjnych był uzgadniany między nadleśnictwem [...] a Spółką A.. Powierzchnię gruntów do wodnego zagospodarowania po eksploatacji kruszywa Dyrektor RDLP mógł określić wydając zgodę na ich wydzierżawienie. Wójt Gminy [...] w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2015 r. wskazał, że ustalony kierunek wodno-leśny rekultywacji nakazuje Spółce w dalszych etapach rekultywacji ww. terenu spełnienia leśnego kierunku rekultywacji. Starosta stwierdził, iż opinie wymagane zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy nie mają charakteru wiążącego dla organu wydającego w decyzję w tym przedmiocie, tym samym treść decyzji w sprawie rekultywacji należy do wyłącznej kompetencji starosty. Starosta stwierdzi, że stanowisko Nadleśnictwa nie mogło być podstawą do wydania decyzji odmawiającej uznanie rekultywacji za zakończoną dla przedmiotowego terenu. Dlatego decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. Starosta [...] uznał za zakończoną rekultywację gruntów objętych wnioskiem Spółki z dnia [...] maja 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. stwierdziło, że odwołanie Nadleśnictwa [...] nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem organu prawidłowo Starosta [...] uznał za zakończoną rekultywację gruntów stanowiących część działki o nr ew. [...], obręb S., gmina [...], na pow. 1,21 ha, na których wydobywano kruszywo naturalne. Organ podkreślił, iż Starosta [...] przed wydaniem wcześniejszej decyzji z dnia [...] kwietnia 2001 r. o ustaleniu kierunku wodno-leśnego rekultywacji gruntów po eksploatacji kruszywa naturalnego na obszarze górniczym "R.", obejmującym również działkę o nr ew. [...], obrębu S., otrzymał pozytywną opinię Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w O. z dnia [...] sierpnia 1998 r., w której nie wskazani udziału powierzchni zawodnionej na gruntach leśnych. W notatce sporządzonej z lustracji przeprowadzonej przed wydaniem tej opinii zawarto ustalenia o treści:" W efekcie eksploatacji, obejmującej w myśl prawa górniczego całą miąższość złoża, powstanie zbiornik wodny. Przedmiotem rekultywacji będą skarpy filara ochronnego o szerokości rzutu pionowego 20-40 m oraz niewielkie powierzchnie na wierzchowinie, zajęte pod zwałowisko." W studium uwarunkowań i kierunku zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] określono, że przedmiotowy grunt objęty rekultywacją, jest oznaczony jako żwirownia i kompleks leśny. Organ stwierdził, iż zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym studium nie jest aktem prawa miejscowego, a więc, wbrew stanowisku stron odwołującej się, nie może być podstawą do wydawania decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 20 ust. 3 ustawy rekultywację i zagospodarowanie gruntów planuje się, projektuje i realizuje na wszystkich etapach działalności przemysłowej. Rekultywację gruntów prowadzi się w miarę jak grunty te stają się zbędne całkowicie, częściowo lub na określony czas do prowadzenia działalności przemysłowej i kończy się w terminie 5 lat od zaprzestania tej działalności ( art. 20 ust. 4 ustawy). Organ za nieuzasadnione uznał stanowisko odwołującego, iż przedmiotem odbioru był kierunek w całości wodny, gdyż jest to odbiór etapu, a następnym etapem może być odbiór gruntów przeznaczonych do produkcji leśnej. Organ podkreślił, iż odmienne stanowisko wyraził Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] w odrębnej i wcześniejszej sprawie w postanowieniu z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], pozytywnie opiniując wykonanie przez A. Sp. z o.o. rekultywację gruntów w obrębie ew. [...], gm. [...]. Organ opiniujący stwierdził, że ustalony przez Starostę wodno-leśny kierunek rekultywacji miał na celu utworzenie zbiornika wodnego, pozytywnie wpływającego na środowisko przyrodnicze i będącego cennym elementem krajobrazowym. W myśl porozumienia zwartego [...] kwietnia 2012 r. między Nadleśniczym Nadleśnictwa [...] a A. Sp. z o.o. zbiornik ten zostanie przystosowany do pełnienia funkcji ochrony przeciwpożarowej oraz wodopoju dla zwierzyny leśnej. Tak też, zdaniem Kolegium, w przedmiotowej decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r. określono, iż rekultywację przedmiotowych gruntów stanowiących część większej działki przeprowadzono w kierunku wodnym. Kolegium za niezadane uznało zarzuty podniesione w odwołaniu, gdyż decyzja organu I instancji nie narusza przepisów prawa materialnego i procesowego. Organ I instancji w sposób obszerny przedstawił uzasadnienie faktyczne i prawne przy podjęciu swojego rozstrzygnięcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarb Państwa Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art.7, 8, 9, 10, 75, 77, 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, art. 72 ust. 1, 4, 5 i ust. 2 ustawy prawo ochrony środowiska w związku z art. 4 i 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Starosta [...] nie przeprowadził wnioskowanych dowodów, w tym nie wystąpił do Dyrektora RDLP w [...] o określenie zakresu i treści wydanej w 2001 roku pozytywnej opinii o wodno-leśnym kierunku rekultywacji, mimo stanowiska skarżącego, że rekultywacja jest sprzeczna z kierunkiem wodno-leśnym rekultywacji, gdyż działka [...] w całości pokryta jest wodą. Starosta a za nim SKO nie dokonali należytej oceny pozytywnej opinii Wójta Gminy i negatywnej opinii Dyrektora RDLP w [...], nie wyjaśniono dlaczego opinię Wójta uznano za właściwą, a nie uznano negatywnej opinii Dyrektora RDLP, nie przeprowadzono w tym zakresie żadnego postępowania dowodowego, nie wyjaśniono jakie obszary zostały już zrekultywowane i w jaki sposób oraz w jakich proporcjach zrekultywowane grunty oddano jako las, a jakie pokryte wodą, ani nie ustosunkowano się w decyzjach organów obu instancji do kwestii podnoszonych przez skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2016 r. uczestnik postępowania A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła o oddalenie skargi, ewentualnie umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r. o uznaniu za zakończoną rekultywację gruntów na części działki nr ew. [..], obręb S., gmina [...] o pow. 1,21 ha, stanowił art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zgodnie z którym decyzje w sprawach rekultywacji i zagospodarowania określają: 1) stopień ograniczenia lub utraty wartości użytkowej gruntów, ustalony na podstawie opinii, o których mowa w art. 28 ust. 5 tej ustawy; 2) osobę obowiązaną do rekultywacji gruntów; 3) kierunek i termin wykonania rekultywacji gruntów; 4) uznanie rekultywacji gruntów za zakończoną. Wedle ust. 2 art. 22 tej ustawy w sprawach, o których mowa w ust. 1, decyzje wydaje starosta, po zasięgnięciu opinii: 1) dyrektora właściwego terenowo okręgowego urzędu górniczego - w odniesieniu do działalności górniczej; 2) dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych lub dyrektora parku narodowego - w odniesieniu do gruntów o projektowanym leśnym kierunku rekultywacji; 3) wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Z akt sprawy, że w dniu [...] czerwca 2015 r. odbyła się wizja ( oględziny ) zgłoszonych przez A. Sp. z o.o. w [...] w piśmie z dnia [...] maja 2015 r. do odbioru część zawodnioną zrekultywowanego terenu poeksploatacyjnego złoża naturalnego na powierzchni 1,21 ha gruntów, stanowiących część działki nr [...], przy udziale przedstawicieli Starostwa Powiatowego w [...], Regionalnej Dyrekcji lasów Państwowych w [...], Nadleśnictwa w [...], Urzędu Gminy w [...] i Spółki A.. W protokole z dnia [...] czerwca 2015 r. z odbioru wykonania przedmiotowej rekultywacji odnotowano, iż część działki nr [...] o pow. 1,21 ha jest w całości lustrem wody, nie jest gruntem umożliwiającym prowadzenie gospodarki leśnej ( wprowadzenie nasadzeń i pielęgnacji). Okręgowy Urząd Górniczy w W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r, nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Starosty, pozytywnie zaopiniował uznanie za zakończoną rekultywację gruntów, wskazując w jego uzasadnieniu, że w protokole z kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2015 r. stwierdzono, że przedsiębiorca przedsięwziął niezbędne środki w celu ochrony środowiska oraz rekultywacji gruntów po działalności górniczej, wykonując w ten sposób obowiązki określone w art. 129 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2015 r., poz. 196). Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. , nr [...] Wójt Gminy C. również zaopiniował pozytywnie zakończoną rekultywacje gruntów na części działki nr [...], obręb [...], stwierdzając w jego uzasadnieniu zgodność zakończonych prac z projektem rekultywacji i decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. ustalającą wodno-leśny kierunek rekultywacji. Dodano, że ustalony kierunek wodno-leśny rekultywacji gruntów poeksploatacyjnych zobowiązuje A. w dalszych pracach rekultywacji ww. terenów do spełnienia leśnego kierunku rekultywacji. Natomiast Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., znak [...],negatywnie zaopiniował wykonaną przez A. rekultywację, wskazując w uzasadnieniu, że cała działka objęta wnioskiem ma pow. 21,98 ha. Grunty objęte wnioskiem są fragmentem zakładu górniczego, dla którego na całej powierzchni ustanowiono wodno-leśny kierunek rekultywacji, i którego część została w tym kierunki zrekultywowana - utworzono zbiornik wodny związany funkcjonalnie z gospodarka leśną. Organ stwierdził, że na przedstawionym do zaopiniowania gruncie nie przeprowadzono żadnych zabiegów rekultywacyjnych przystosowujących grunt do powadzenia na nim gospodarki leśnej. Ustanowiony dla obszaru górniczego kierunek wodno-leśny obliguje przedsiębiorcę do wykonania takich działań, które uwzględniałyby związek lub przydatność dla gospodarki leśnej, a takich działań nie stwierdzono. W wyroku z dnia 15 września 2015 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1183/15 WSA w Warszawie przedstawił stanowisko, które podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie, że treść decyzji w sprawie rekultywacji należy do wyłącznej kompetencji starosty, który w pełni i samodzielnie odpowiada za treść decyzji, zaś organy opiniujące, o których mowa w art. 22 ust. 2 ustawy mają jedynie kompetencję do zajęcia stanowiska w sprawie, w formie niewiążącej opinii. Fakt ten, jak również odrębna właściwość i zakres rzeczowej kompetencji organów decyduje o tym, że kryteria opinii organu opiniującego nie muszą opierać się na tych samych przesłankach, co podstawa prawna decyzji rekultywacyjnej. Opinia organu uzgadniającego, winna mieścić się w kompetencjach organu opiniującego, odnosić się do podjętych lub ustanowionych dla danego terenu kierunków ochrony gruntów rolnych i leśnych i ich wpływu na ustalane w postępowaniu głównym toczącym się przed właściwym starostą kierunki i sposób rekultywacji danego terenu, a obowiązek dbałości organów gminy o prawidłowe zagospodarowanie terenu gminy, także w zakresie ich rekultywacji opiera się nie tylko na obowiązujących przepisach prawa, ale wynika z całokształtu podejmowanych działań na rzecz prawidłowego zagospodarowania terenu gminy, zgodnego przede wszystkim z interesem zamieszkujących gminę mieszkańców. W przypadku niekompletności opinii Starosta powinien zwrócić się o jej uzupełnienie. Organy obu instancji w uzasadnieniu swoich decyzji wprawdzie trafnie stwierdziły, że opinie organów, o których mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1- 3 ustawy nie mają charakteru wiążącego, lecz wadliwie uznały, że nie podlegają one ocenie. Stwierdzić należy, że opinie tych organów stanowią element materiału dowodowego, a więc podlegają rozpatrzeniu przez organ wydający decyzję w sprawie zakończenia rekultywacji gruntów według zasad określonych w art. 7 k.p.a. oraz w trybie art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. ( por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 1999r., sygn. akt II SA 1001/99, lex 46805), tym samym nie mogą być pominięte przez organy orzekające , jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Dotyczy to zwłaszcza negatywnej opinii Dyrektora RDLP w O., według którego przeprowadzona przez A. Sp. z o.o. rekultywacja części działki [...] nie została dokonana zgodnie z ustaloną decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. rekultywacją w kierunku wodno-leśnym. Nie odniesiono się również do zawartego w pozytywnej opinii Wójta Gminy [...] stwierdzenia, że na dalszych etapach rekultywacji terenów A. obowiązany jest do spełnienia leśnego kierunku rekultywacji. Jeżeli chodzi o pozytywną opinię Okręgowego Urzędu Górniczego w W. nie wzięto pod uwagę tego, że organ ten stwierdzając, że przedsiębiorca wykonał obowiązki określone w art. 129 ust. 1 pkt 1 u.p.g. nie podał na czym spełnienie tych obowiązków miało polegać. W tych warunkach należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji zostały wydane bez wnikliwego i wszechstronnego rozpatrzenia sprawy co do stwierdzenia, że wskazana we wniosku z dnia [...] maja 2015 r. A. Sp. z o.o. rekultywacja części działki [...], była zgodna z ustalonym kierunkiem wodno-leśnym rekultywacji gruntów w decyzji z dnia [...] kwietnia 2001 r., w sytuacji gdy nie znalazła ona akceptacji RDLP w O. z tego względu, że już na terenie po eksploatacji kruszywa został już wykonany zbiornik wodny. Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych wprawdzie nie określa kryteriów jakimi powinien kierować się organ administracji przy określaniu kierunku rekultywacji, jednakże organ powinien pod uwagę wziąć całokształt okoliczności sprawy i po wyważeniu interesów stron postępowania zdecydować o kierunku rekultywacji. Podkreślenia wymaga, że interesy zobowiązanego do rekultywacji, jak i właściciela gruntu są równie ważne, a to oznacza, że organ obowiązany jest wyważyć interesy każdej ze storn i wykazać, który z tych interesów je na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień drugiego podmiotu. Jednostronność postępowania wyjaśniającego, uwzględniająca tylko okoliczności faktyczne mające znaczenie prawne dla jednego ze sprzecznych interesów stanowi naruszenie zasady uwzględnienia interesu społecznego u słusznego interesu strony, a więc jest działaniem naruszającym prawo ( por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 grudnia 2004 r., sygn. akt II SA/Łd 378/03). Z treści decyzji organów obu instancji nie wynika aby sprawa uznania za zakończoną rekultywację gruntów części działki [...] była rozważana z punktu widzenia interesów Spółki i Nadleśnictwa [...]. Samo powoływanie się przez organy na to, że przed wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2001 r. o ustaleniu kierunku wodno-leśnego rekultywacji gruntów na obszarze górniczym "[...]" Dyrektor RDLP w O. wydał w dniu [...] sierpnia 1998 r. pozytywną opinię , w której nie wskazał udziału powierzchni zawodnionej na gruntach leśnych jest nie wystarczające jest niewystarczające do przyjęcia, że zgłoszona obecnie do odbioru rekultywacja zawodnione części przedmiotowej działki, jest zgodna z tą decyzją. Nie wzięto pod uwagę, że Spółka już część gruntów objętych decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r. zrekultywowała w kierunku wodnym, na co zwraca uwagę w swojej opinii Dyrektor RDLP w [...]. Okoliczność ta jest w realiach niniejszej sprawy istotna z tego powodu, iż zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy rekultywację gruntów prowadzi się w miarę jak grunty te stają się zbędne całkowicie, częściowo lub na określony czas do prowadzenia działalności przemysłowej oraz kończy się w terminie do 5 lat od zakończenia działalności. Zatem, skoro z tego przepisu wynika, że rekultywacja może być prowadzona etapowo w miarę jak grunty stały się zbędne, a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, to konieczne jest dokonanie oceny, czy zgłoszona do odbioru rekultywacja części gruntów wraz z dotychczas zrekultywowanymi gruntami przy uwzględnieniu gruntów mających w przyszłości podlegać rekultywacji będzie zgodna z decyzją określającą kierunek rekultywacji gruntów, w tym przypadku kierunek wodno-leśny. Ocena, czy zgłoszona do odbioru jest zgodna z ustalonym kierunkiem rekultywacji nie może odbywać w oderwaniu od wykonanej już rekultywacji części gruntów, jak i od przyszłej rekultywacji gruntów. Taka ocena zgłoszonej przez Spółkę do odbioru rekultywacji w piśmie z dnia [...] maja 2015 r. nie została przez organy obu instancji przeprowadzona. Jedną z kluczowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej, z której wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób zrekonstruować stan faktyczny będący podstawą do trafnego zastosowania przepisów prawa. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., organ obowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Stosownie do § 3 art. 107 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odnosząc powyższe do realiów rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że w zaskarżonej decyzji organ nie uwzględnił i nie ocenił wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczności, a naruszenie to może w sposób istotny wpłynąć na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 135 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.