IV SA/Wa 3767/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzją Burmistrza T. z dnia [...] maja 2012 roku nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego R. M. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") z dnia [...] października 2015 nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej "SKO"), po rozpatrzeniu odwołania Z. J. od decyzji Burmistrza T. (dalej "Burmistrza") z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w części stanowiącej jej pkt II, uchyliło pkt II decyzji Burmistrza z dnia [...] maja 2012 r. i umorzyło postępowanie przed organem I instancji w tym zakresie. II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez SKO zaskarżonej obecnie decyzji z dnia [...] października 2015 r., przedstawia się w sposób następujący: 1. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...] Burmistrz: - w pkt I umorzył postępowanie administracyjne w sprawie przywrócenia terenu działek nr [...],[...],[...] w miejscowości P., Gmina [...] do pierwotnego poziomu w związku ze zmianą stanu wody na gruncie i związanym z tym szkodliwym oddziaływaniem na terenu sąsiednie oraz szkodliwym wpływem na komunikacyjne utrudnienia na drodze, - w pkt II nakazał: 1) Z. J., 2) C. J., 3) R. J. wykonanie w terminie do [...] lipca 2012 r. dokumentacji projektowej, określającej techniczny sposób odwodnienia pasa drogowego części ul. [...] począwszy od wysokości dz. nr [...] z kierunkiem odpływu do istniejącego systemu odwadniającego w rejonie skrzyżowania działek nr [...] i [...], wykonanie w terminie do dnia [...] września 2012 r. odwodnienia pasa drogowego ul. [...] w oparciu o dokumentację projektową (jw.) i wykonanie w terminie do [...] września montażu klapy zwrotnej na połączeniu rzeki [...] ze stawem na dz. ewid. [...], stanowiącym odbiornik wód opadowych lub wykonanie połączenia rowu w drodze dz. nr [...] z rzeką [...] za pomocą rurociągu drenarskiego z zastosowaniem klapy zwrotnej zainstalowanej w studni rewizyjnej. 2. Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Z. J. wniósł odwołanie od pkt II decyzji Burmistrza z dnia [...] maja 2012 r., podnosząc w szczególności, co następuje: (-) w toku postępowania o przywrócenie do stanu poprzedniego dz. nr [...],[...],[...], stanowiących pas drogi dojazdowej, które toczyło się od 2002 r. (na wniosek p. R M.), odwołujący się wykonał przepust, który odprowadza wody z pasa drogowego do stanowiącego własność p. Z. J. urządzenia wodnego w postaci stawu, (-) w dniu [...] stycznia 2012 r. w protokole rozprawy administracyjnej wszystkie strony zgodziły się, że nie ma ani potrzeby ani konieczności przywrócenia stanu działek drogowych do pierwotnego wyglądu, (-) wszystkie strony zgodziły się, że dla prawidłowego działania winno się przeprowadzić dodatkowe prace zabezpieczające w postaci dobudowania systemu odwodnienia pasa drogowego, (-) organ I instancji nieprawidłowo określił krąg stron w sprawie, gdyż osoby zobowiązane do wykonania obowiązków w pkt II decyzji nie są współwłaścicielami żadnej z nieruchomości wymienionych w treści decyzji, ani w otoczeniu takich nieruchomości i z tego powodu nie mają wspólnego interesu prawnego ani wspólnie przymiotu strony postępowania - narusza to art. 28 k.p.a., (-) postępowanie wszczęte przez p. R. M. dotyczyło przywrócenia terenu drogi do stanu przed nawiezieniem i brak podstawy do rozszerzania postępowania na inne elementy - narusza to art. 61 § 4 k.p.a., (-) część spraw poruszanych w pkt. II zaskarżonej decyzji narusza interesy organu władającego pasem drogowym ulic, tj. Gminy [...] , (-) art. 29 ust. 2 ustawy Prawo wodne nie może stanowić podstawy prawnej dla zakresu obowiązywania pkt II decyzji Burmistrza. Wskazano, że - jako osoby niebędące współwłaścicielami pasa drogowego - osoby zobowiązane w pkt. II decyzji, nie mogą ze względów formalnych i prawnych wykonać nałożonych na nie obowiązków. 3. Postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. nr [...] SKO stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia ww. odwołania. Wyrokiem z dnia 22 marca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2830/12 tut. Sąd oddalił skargę Z. J. na postanowienie SKO z dnia [...] października 2012 r. Wyrokiem z dnia 3 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1856/13, NSA uchylił wyrok tut. Sądu z dnia 22 marca 2013 r. i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z dnia 1 lipca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1335/15, który jest prawomocny od dnia 5 września 2015 r., tut. Sąd uchylił postanowienie SKO z dnia [...] października 2012 r., przesądzając że odwołanie Z. J. od pkt II decyzji Burmistrza z dnia [...] maja 2012 r. zostało wniesione w terminie. III. Zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] października 2015 r. SKO rozpatrzyło odwołanie Z. J. od pkt II decyzji Burmistrza T. z dnia [...] maja 2012 r., uchylając tę decyzję we wskazanym wyżej zakresie oraz umarzając posterowanie administracyjne w tej części. Uzasadniając orzeczenie odwoławcze, SKO wskazało w szczególności, co następuje: 1. Z art.29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2015 r., poz.469) należy wyprowadzić wniosek, że przedmiotem jego regulacji są ewentualne zmiany stanu wody na gruncie, dokonane przez właściciela tego gruntu - chodzi o zmiany wykonane na gruncie własnym właściciela, a nie na innych gruntach, w szczególności gruntach gminnych. 2. W rozpatrywanej sprawie odwołujący się wykonał urządzenia (m.in. przepust) w pasie drogowym drogi gminnej. Kwestionowaną odwołaniem decyzją Burmistrz nałożył na odwołującego się szereg obowiązków, dotyczących pasa drogowego części ul. [...], do czego brak było jednakże podstawy prawnej. Wskazane w decyzji wykonanie dokumentacji projektowej i przebudowa oraz utrzymanie drogi gminnej należy bowiem do właściwości Wójta Gminy T., jako zarządcy drogi publicznej, stosownie do art.19 ust.1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Wójt może ewentualnie domagać się, na drodze cywilnoprawnej przed sądem powszechnym, pokrycia przez określone osoby udziału w poniesionych kosztach przedmiotowej przebudowy pasa drogowego. Powyższe prowadzi do wniosku, że droga administracyjna w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. 3. Z racji wykazanej powyżej bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania administracyjnego pkt II decyzji Burmistrza z dnia [...] maja 2012 r. należało uchylić w całości, a postępowanie I instancji w tej części umorzyć. IV. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. R. M. (dalej "skarżący") wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję SKO z dnia [...] października 2015 r., zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie art. 29 Prawa wodnego, polegające na zaniechaniu zastosowania tego przepisu w niniejszej sprawie pomimo spełnienia się wskazanych w przepisie przesłanek. Uzasadniając powyższy zarzut skarżący wskazał w szczególności, co następuje: 1. Przeprowadzone przez Z. J. roboty, polegające na podwyższeniu drogi (ul. [...]) oraz swoich działek nr [...] i [...] spowodowały zmianę stosunków wodnych przez uniemożliwienie odpływu wód opadowych do rzeki [...]. W wyniku tego w latach 2010 - 2014 na działce nr [...] stała okresowo woda, powodując obumarcie 28 drzew. Dowodzą tego w szczególności protokół z oględzin w terenie z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz decyzja z dnia [...] kwietnia 2014 r. Burmistrza T., stanowiąca zezwolenie na usunięcie przedmiotowych drzew. 2. Wystąpienie wskazanych wyżej okoliczności oznacza spełnienie się przesłanek do zastosowania art. 29 ust. 3 Prawa wodnego, albowiem w sposób niewątpliwy w niniejszej sprawie doszło do zmiany ukształtowania terenu, wywołującej zmianę stanu wód na gruncie i powodującej konkretne szkody. W tej sytuacji Burmistrz miał podstawy do nałożenia na Z. J. obowiązku wykonania określonych robót (urządzeń) zapobiegających szkodom. Wprawdzie zakreślone w uchylonej przez SKO decyzji Burmistrza daty wymagają aktualizacji, niemniej wbrew ocenie SKO decyzja ta była do zasady prawidłowa. V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia [...] grudnia 2015 r., SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył w szczególności, co następuje: VI. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2015 r. należało uwzględnić, albowiem decyzja ta, podobnie jak i utrzymana nią w mocy decyzja Burmistrza T. z dnia [...] maja 2012 r., wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art.7 i 77 § 1 k.p.a., które to naruszenia mogły istotnie wpłynąć na wynik sprawy. Z tej racji obie te decyzje należało wyeliminować z obrotu prawnego. VII. Kontrola legalności zaskarżonej do Sądu do decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2015 r. prowadzi do następujących wniosków: 1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w którym drugiej instancji orzekło zaskarżoną decyzją SKO, było wyjaśnienie i rozstrzygnięcie, czy w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy doszło do spowodowania przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na tym gruncie, szkodliwie wpływającej na grunty sąsiednie i czy w związku z tym wystąpiły przesłanki do nałożenia na właściciela obowiązku dokonania czynności przewidzianych w art.29 ust.3 Prawa wodnego. W ocenie organu I instancji, tj. Burmistrza T., w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego, prowadzonego na podstawie art.29 Prawa wodnego w odniesieniu do działek nr [...],[...],[...] i jednoczesnego nałożenia obowiązków, o których mowa w art.29 ust.3 ustawy na uczestnika postępowania Z. J., natomiast w ocenie SKO, rozpatrującego niniejszą sprawę wyłącznie w zakresie prawidłowości nałożenia wskazanych wyżej obowiązków na Z. J. (w związku z tak wskazanym przez uczestnika zakresem zaskarżenia decyzji Burmistrza), wystąpiły przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego również w tym zakresie, a to w związku nielegitymowaniem się przez Z. J. prawem własności do działek gruntu, na którym posadowiony jest pas drogowy drogi publicznej. W efekcie wydania wskazanych wyżej decyzji organów obu instancji postępowanie w sprawie zostało zatem całkowicie umorzone. Takiego stanowiska organów zaakceptować nie można. 2. W myśl art.29 ust.1 Prawa wodnego właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może: 1) zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej, ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich; 2) odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. Stosownie do ust.2 cytowanego artykułu na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Z kolei ust.3 cytowanego artykułu przewiduje, że jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom Orzecznictwo sądowe wypracowało jednolite stanowisko na temat wykładni przesłanek, uzasadniających zastosowanie przez właściwy organ instrumentów przewidzianych w art.29 ust.3 Prawa wodnego. Przykładowo w wyroku z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 7/14, publ. LEX, wskazano, że: "1. Wydanie decyzji na podstawie art. 29 ust. 3 p.w., poprzedza ustalenie: po pierwsze, czy właściciel gruntu dokonał zmiany stanu wody na gruncie i po drugie, czy zmiany te szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie. Zastosowanie przepisu art. 29 p.w. jest uzależnione od wystąpienia skutku w postaci szkody (szkodliwy wpływ dokonanych zmian na grunty sąsiednie). Z tych względów przesłankami warunkującymi wydanie jednego z nakazów, o jakich mowa art. 29 ust. 3 p.w. są: zmiana stanu wody na gruncie i szkodliwe oddziaływanie takiej zmiany na nieruchomości sąsiednie. Tym samym pomiędzy zmianą stanu wody na gruncie, a szkodliwym oddziaływaniem musi istnieć związek przyczynowo - skutkowy. 2. Przepis art. 29 ust. 3 p.w., przewidując administracyjny tryb postępowania, ustanawia wyjątek od zasady. Ze względu na swój wyjątkowy charakter nie może być interpretowany rozszerzająco. Oznacza to, że jeżeli roszczenie negatoryjne o przywrócenie stanu zgodnego z prawem przybiera inną postać niż żądanie przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom, to takie roszczenie powinno być dochodzone w postępowaniu sądowym. Z kolei w wyroku z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 373/14, publ. LEX, wskazano, że: "Ocena zmiany stosunków wodnych wymaga wiadomości specjalnych i odpowiedniej wiedzy z zakresu hydrologii, gospodarki wodnej, melioracji wodnych i postępowań wodnoprawnych oraz ewentualnie przeprowadzenia odpowiednich analiz, badań, pomiarów lub obliczeń. Oględziny nieruchomości czy zeznania świadków nie posiadających fachowej wiedzy w odnośnym zakresie nie zawsze mogą być wystarczające dla obiektywnej oceny okoliczności danej sprawy, tj. czy doszło do zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Regułą jest, iż w sprawach o przywrócenie stosunków wodnych na gruncie powinien być przeprowadzony dowód z opinii biegłego, między innymi na okoliczność, czy na działce sąsiedniej powstała szkoda oraz czy istnieje związek przyczynowy pomiędzy zmianą stanu wód na gruncie a szkodą.". W kontekście zagadnień prawnych, powstałych na gruncie stanu faktycznego niniejszej sprawy, odnotować należy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 418/14, publ. LEX, analizujący kwestię podmiotu, który w świetle art.29 ust.3 Prawa wodnego może być obciążony przewidzianymi w tym przepisie obowiązkami. Stwierdzono tam, co następuje: "1. Na właścicielu nieruchomości ciążą obowiązki wykonania określonych prac lub urządzeń, które zapobiegałyby szkodliwej zmianie odpływu wód i to niezależnie od tego, czy taka zmiana wynika z działania obecnego właściciela, czy też poprzedniego właściciela. 2. Osoba, która nabyła prawo własności danej nieruchomości, stała się następcą prawnym w zakresie praw i obowiązków związanych z poprzednią zmianą stanu wód na takiej nieruchomości. Odmienna wykładnia prowadziłaby do wniosków nie znajdujących żadnego uzasadnienia. Organy administracji ustalałyby osobę, która będąc właścicielem doprowadziła do zmiany stanu wód i wówczas nakładałyby na takiego właściciela określonego obowiązki, które on - nie będąc już właścicielem nieruchomości - nie byłby w stanie ich wykonać. Tym samym nałożenie wykonania określonych obowiązków wynikających z art. 29 ust. 3 p.w. na osobę, która doprowadziła do takiej zmiany, ale w chwili wydawania decyzji nie jest właścicielem nieruchomości - stanowiłoby istotne naruszenie prawa uzasadniające unieważnienie takiej decyzji.". 3. Odnosząc powyższe uwarunkowania prawne do niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że w sposób bezsporny obowiązki z art.29 Prawa wodnego można nałożyć wyłącznie na właściciela nieruchomości, na której doszło do naruszenia stosunków wodnych, wpływającego w sposób negatywny na grunty sąsiednie. Tylko bowiem właściciel takiej nieruchomości, jako podmiot uprawniony do korzystania z niej w najszerszym zakresie, wynikającym z art.140 k.c., może zapewnić wykonanie przedmiotowych obowiązków. Z powyższego należy wyprowadzić daleko idący wniosek, że w sytuacji, w której dana nieruchomość jest źródłem naruszenia stosunków wodnych, oddziałującego negatywnie na nieruchomości sąsiednie i pociągającego za sobą konieczność zastosowania instrumentów, o których mowa w art.29 Prawa wodnego, to nawet gdy naruszenie to nie zostało wywołane przez właściciela nieruchomości a wyłącznie przez osobę trzecią, działającą poza wiedzą i wolą właściciela, to podmiotem, na który obowiązki te winny zostać nałożone, jest aktualny właściciel nieruchomości. Trafnie podniosło w tym kontekście SKO, że właścicielowi nieruchomości, na którego zostały nałożone stosowne obowiązki (i które następnie wykonał) będą ewentualnie przysługiwały, na ogólnych zasadach prawa cywilnego, stosowne roszczenia regresowe w stosunku do faktycznego sprawcy. Z całą mocą należy jednakże podkreślić, że sam wspomniany wyżej bezsporny brak zawinienia właściciela w tym, że jego nieruchomość stała się źródłem zakłócenia stosunków wodnych, negatywnie oddziałującego na nieruchomości sąsiednie, nie może być przesłanką do umorzenia postępowania opartego na podstawie art.29 Prawa wodnego (czy też wydania decyzji odmownej), albowiem niezależnie od osoby sprawcy tego naruszenia, obiektywnie istnieje potrzeba dokonania czynności przewidzianych w art.29 ust.3 Prawa wodnego, których to czynności może dokonać wyłącznie właściciel. W tym kontekście stwierdzić należy, że w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym w oczywisty sposób nie rozważono, czy wobec braku możliwości nałożenia obowiązków, o których mowa w art.29 ust.3 Prawa wodnego, na Z. J. (z racji tego, że nie jest on właścicielem działek, których dotyczyło postępowanie), zachodzą przesłanki do nałożenia tychże obowiązków na właściciela działek, tj. Gminę [...]. Nieprzekonujące jest stanowisko SKO, stosownie do którego rozpatrywanie w niniejszej sprawie istnienia po stronie Gminy obowiązków, związanych z utrzymywaniem drogi publicznej w należytym stanie, dopuszczalne jest tylko w kontekście obowiązków Burmistrza jako zarządcy tej drogi, wynikających z ustawy o drogach publicznych. Stanowisko to abstrahuje bowiem całkowicie od odniesienia stanu faktycznego sprawy do przesłanek z art.29 ust.3 Prawa wodnego. W sytuacji, w której bezspornym jest, że w roku 2002 r. Z. J. samowolnie podniósł poziom drogi publicznej, zlokalizowanej na działkach gminnych, nanosząc na tę drogę masy tłucznia i piachu, to koniecznym jest dokonanie jednoznacznej oceny, czy działanie to wywołało trwały skutek, o którym mowa w art.29 ust.3 Prawa wodnego w postaci zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływającej na grunty sąsiednie. Pozytywny wynik takiej oceny (tj. stwierdzenie wystąpienia tego skutku) spowoduje konieczność nałożenia stosownych obowiązków na właściciela gruntów zajętych pod drogę, tj. Gminę. Ocena sprawy w tym kontekście nie została przeprowadzona. 4. Jednocześnie zaszła konieczność uchylenia całej decyzji Burmistrza z dnia [...] maja 2012 r. pomimo zaskarżenia jej przez Z. J. stosownym odwołaniem wyłącznie w części, tj. w odniesieniu do jej pkt II, albowiem organ I instancji nie wykazał w sposób nie pozostawiający wątpliwości, czy pomiędzy pkt I decyzji (umarzającym postępowanie w sprawie przywrócenia stosunków wodnych na terenie działek nr [...],[...],[...]) i pkt II (orzekającym w sprawie co do meritum) nie zachodzi sprzeczność, polegająca na jednoczesnym umorzeniu postępowania administracyjnego oraz wydaniu w tym postępowaniu merytorycznego rozstrzygnięcia. Powyższe wymaga jednoznacznego zidentyfikowania przez organ I instancji przedmiotu kontrolowanego postępowania w kontekście objętych nim działek gruntu. Organ winien zatem zająć jednoznaczne stanowisko w odniesieniu do tego, czy przedmiotem postępowania jest przywrócenie stanu stosunków wodnych wyłącznie na działkach nr [...],[...],[...], czy też także na innych działkach. O ile organ uzna, że zasięg obszarowy kontrolowanego postępowania jest szerszy aniżeli dotyczący wskazanych wyżej trzech działek gruntu, winien dokonać oceny, czy w sprawie zapewniono udział wszystkim stronom tego postępowania. 5. W związku z koniecznością ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że wynik sprawy ma oczywisty wpływ na prawa i obowiązki Gminy [...], a w konsekwencji na Burmistrza tej Gminy, będącego jej pracownikiem. Pozostawanie z gminą w stosunku zatrudnienia, a ponadto sprawowanie funkcji organu wykonawczego gminy i pełnienie funkcji jego ustawowego przedstawiciela można uznać za pozostawanie ze stroną w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć chociażby pośredni wpływ na prawa lub obowiązki burmistrza gminy (por. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03, NSA 2003, nr 4, poz. 115; OSP 2004). Zachodzą w tej sytuacji przesłanki do wyłączenia Burmistrza od udziału w postępowaniu na mocy art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a. Wyłączenie osoby prezydenta miasta od udziału w postępowaniu czyni organ wykonawczy gminy niewładnym do działania (art. 26 § 3 k.p.a.). W omawianej sytuacji więc będzie miał odpowiednie zastosowanie art. 26 § 2 k.p.a. Sprawa będzie podlegała załatwieniu przez organ wyższego stopnia nad Burmistrzem, tj. SKO, przy czym organ ten będzie mógł wyznaczyć do załatwienia sprawy inny podległy sobie organ. 6. W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku SKO podejmie przewidziane prawem działania, niezbędne do ponownego rozpoznania sprawy. W nowo przeprowadzonym postępowaniu należy w pierwszej kolejności wyjaśnić zasięg obszarowy prowadzonego postępowania, a następnie rozstrzygnąć, czy zachodzą podstawy do nałożenia obowiązków, o których mowa w art.29 ust.3 Prawd wodnego, na Gminę [...]. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c, art.135 i art.200 p.p.s.a.