IV SA/Wa 3839/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2015r. Nr [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późno zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. P. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...], orzekającą o ustaleniu odszkodowania w wysokości [...] zł, na rzecz M. P. za nieruchomość położoną w powiecie p., gminie R., obrębie [...], oznaczoną jako działka nr [...] o pow. [...] ha, objętej decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] września 2014 r. znak [...], o zezwoleniu na realizacji inwestycji drogowej pn.: Budowa odcinka drogi [...]" i powiązania z drogą krajową nr [...] do skrzyżowania z drogą wojewódzką nr [...] w miejscowości M. (wraz z węzłem [...] i ww. skrzyżowaniem). Etap II - ode. węzeł [...] - skrzyżowanie z [...] oraz odmawiającej powiększenia ustalonego odszkodowania o kwotę w wysokości 5 % wartości przedmiotowej nieruchomości, jak również zobowiązującej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy organ wskazał, że zgodnie z art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687 z późno zm.) nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11 f ust. 1 pkt 6, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych lub własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych, z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi stała się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji, o której mowa wart. 18 i 18a cytowanej ustawy. Przepis art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych stanowi, że wysokość odszkodowania, o którym mowa wart. 12 ust. 4a, ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości w dniu wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania. Stosownie do ust. 3 omawianego przepisu odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, podlega waloryzacji na dzień wypłaty, według zasad obowiązujących w przypadku zwrotu wywłaszczonych nieruchomości. W niniejszej sprawie podstawę dla ustalenia wysokości odszkodowania za nieruchomość położoną w powiecie p., gminie R., obrębie [...], oznaczoną jako działka nr [...] o pow. [...] ha, stanowi operat szacunkowy z dnia [...] listopada 2014 r. sporządzony na zlecenie Wojewody [...] przez rzeczoznawcę majątkowego Pana W. S. Organ wskazał, że operat szacunkowy jest jednym z dowodów w sprawie i tak jak każdy inny dowód, podlega ocenie przez organ administracji, stosownie do art. 77 Kpa. W szczególności na podstawie art. 80 Kpa rozpoznając sprawę organ administracji ma prawo i obowiązek ocenić dowodową wartość złożonego operatu szacunkowego, zbadać czy przedłożona mu opinia jest zupełna, logiczna i wiarygodna. Złożony przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy winien spełniać nie tylko formalne wymogi takiego dokumentu określone w ustawie o gospodarce nieruchomościami i przepisach rangi wykonawczej, ale musi też opierać się na prawidłowych danych dotyczących szacowanych nieruchomości (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 1484/07, dostępny w CBOSA). Biegły ustalił, że przedmiotowa nieruchomość położona jest we wsi S., gminie R., powiecie p., województwie [...]. W ewidencji gruntów oznaczona jest jako działka nr [...] o pow. [...] ha. Przedmiotowa działka stanowi niezabudowaną nieruchomość gruntową o kształcie trapezu. Znajdują się na niej nasadzenia roślinne w postaci drzew: sosny, brzozy, samosiejki dębu oraz krzewy. Działka znajduje się w otoczeniu gruntów leśnych. W sąsiedztwie znajdują się tereny leśne [...]. Badając przeznaczenie planistyczne, rzeczoznawca majątkowy ustalił, że wyceniana nieruchomość zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwała Nr [...] Rady Gminy R. z dnia [...] lutego 2004 r. położona jest na terenie planistycznym oznaczonym symbolem MNL - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działkach leśnych. Biegły ustalił, że przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia nie powoduje zwiększenia jej wartości. Biegły wyjaśnił, że ceny uzyskiwane za nieruchomości przeznaczone pod budownictwo, zlokalizowane na terenie gminy R. zawierały się w przedziale od 100 do 300 zł/m2. Ponadto w miejscowości S. zanotowano transakcje nieruchomościami o przeznaczeniu mieszkaniowym na terenach leśnych, których ceny zawierały się w przedziale od 100 do 164 zł/m2. Natomiast ceny uzyskiwane za nieruchomości nabywane na cele drogowe wynosiły się od 60 zł/m2 do 156 zł/m2 na terenach typowo wiejskich (w przypadku terenów zurbanizowanych cena ta wynosiła 220 zł/m2). Oszacowania nieruchomości dokonano w podejściu porównawczym, metodą porównania parami. Podejście porównawcze stosuje się do określenia wartości rynkowej nieruchomości wyłącznie wówczas, gdy nieruchomości podobne do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny były w obrocie na określonym rynku w okresie ostatnich dwóch lat poprzedzających wycenę, a także gdy ich ceny i cechy wpływające na te ceny oraz warunki dokonania transakcji są znane. Natomiast metoda porównania parami polega na porównaniu nieruchomości z innymi nieruchomościami podobnymi, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz ich cechy. Dla potrzeb wyceny monitoringiem objęto okres dwóch lat poprzedzających wycenę obejmującą transakcje nieruchomościami inwestycyjnymi. Zakresem badania objęto obszar powiatu p. i p. Biegły ustalił, że przedmiotowa inwestycja realizowana jest wzdłuż głównej drogi wylotowej z W. Na odcinku biegnącym przez S. droga przebiega przez tereny leśne, przeznaczone do zabudowy, jednak na obecnym etapie bez zainwestowania technicznego co spowalnia proces inwestycyjny. Powoduje to niższe ceny gruntów budowlanych niż w pozostałych miejscowościach gminy. Przeprowadzona analiza rynku pozwoliła autorowi operatu stwierdzić, iż do atrybutów mających wpływ na wartość nieruchomości gruntowych niezabudowanych należy zaliczyć: położenie i lokalizację (waga 30%), otoczenie przestrzenne i zagospodarowanie terenów przyległych (waga 25 %), kształt działki, powierzchnię, możliwości inwestycyjne (waga 15 %), zagospodarowanie (waga 15 %), uzbrojenie, dojazd i inne (waga 15 %). Ostatecznie przyjęto do porównania trzy nieruchomości o zbliżonych parametrach, przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe na terenach leśnych, wszystkie zlokalizowane na terenie tego samego obrębu co nieruchomość szacowana. Następnie uzyskano trzy niezależne wartości skorygowane w oparciu o przyjęte cechy porównawcze takie jak: położenie, otoczenie, ograniczenia środowiskowe, obciążenie, kształt działki, powierzchnia, zagospodarowanie, uzbrojenie, dojazd i inne. Ostatecznie ustalono wynik końcowy i obliczono wartość działki nr [...] na kwotę [...] zł ([...] zł/m2). Rzeczoznawca majątkowy wskazał ponadto, że wartość naniesień roślinnych na nieruchomości wycenianej została ujęta w wartości gruntu, ponieważ w aktach notarialnych kupna-sprzedaży nieruchomości porównawczych wartość drzewostanu me była wyodrębniana. Różnice w ilości naniesień roślinnych pomiędzy nieruchomością szacowaną a nieruchomościami porównawczymi została uwzględniona w cesze "zagospodarowanie". Oceniając wartość dowodową sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego organ uznał, że spełnia on wymogi formalne, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r., nr 207 poz. 2109 z późno zm.). Wskazał także, że dokonując oceny opinii biegłego trzeba mieć również na uwadze przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 782 z późn zm.). W myśl art. 134 ust. 1, 3 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135, wartość rynkowa nieruchomości. Wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według aktualnego sposobu jej użytkowania, jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, nie powoduje zwiększenia jej wartości. Natomiast jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, powoduje zwiększenie jej wartości, wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z tego przeznaczenia. Zgodnie z § 36 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r., wartość rynkową nieruchomości dla potrzeb ustalenia odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone lub przejęte z mocy prawa na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych określa się, przyjmując stan nieruchomości z dnia wydania decyzji, ceny nieruchomości z dnia ustalenia odszkodowania, a przeznaczenie nieruchomości zgodnie z art. 154 ustawy bez uwzględnienia ustaleń decyzji. Nie uwzględnia się nakładów poniesionych na nieruchomości po dniu wydania decyzji. Analiza sporządzonego operatu zdaniem organu nie wykazała zaistnienia nieprawidłowości. Wycena zawiera wszystkie elementy wymagane przepisami prawa. Autor operatu wyczerpująco wyjaśnił przyjęty przez niego wybór metody szacowania nieruchomości oraz szczegółowo scharakteryzował przyjęty rynek transakcyjny. Opinia biegłego opiera się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości, właściwym doborze nieruchomości podobnych oraz ustaleniu współczynników korygujących. W warunkach rozpatrywanej sprawy szacowana nieruchomość w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczona była symbolem MNL - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działkach leśnych. W związku z tym za przekonujące należy uznać wyjaśnienia biegłego dotyczące doboru do porównań nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową na terenach leśnych. Badanie rynku pozwoliło bowiem na stwierdzenie, że cel wywłaszczenia nie zwiększa wartości nieruchomości. Natomiast nieruchomości porównawcze zlokalizowane są w tym samym obrębie co nieruchomość szacowana, charakteryzują się zatem w stosunku do niej największym podobieństwem, co odpowiada dyspozycji w § 36 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. Wobec powyższego nie mogą odnieść zamierzonego skutku zarzuty dotyczące wadliwej wyceny przedmiotowej nieruchomości. Podkreślono także, że dobór nieruchomości porównawczych należy do rzeczoznawcy majątkowego, którego pozycja prawna zbliżona jest do statusu osoby zaufania publicznego. Czynność, której dokonuje rzeczoznawca majątkowy polegająca na wycenie nieruchomości wymaga, a już zwłaszcza w zakresie sposobu wyceny, wiedzy specjalistycznej, której organ administracyjny nie ma podstaw ani możliwości podważania (Por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2007 r., sygn. akt: I SA/Wa 873/07, niepub1.). Skoro zatem rzeczoznawca majątkowy uznał, iż na badanym rynku przyjęte do porównań nieruchomości najbardziej spełniają wymóg podobieństwa do nieruchomości wycenianej, to brak jest podstaw do podważenia powyższych ustaleń biegłego. Ponadto organ wskazał, że skarżąca nie załączyła do odwołania żadnego wiarygodnego dowodu mogącego świadczyć tym, że operat szacunkowy został sporządzony wadliwie. Jeżeli skarżąca uznała, że wycena budzi jej wątpliwości powinna była przedłożyć przeciwdowód z opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych (art. 157 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Zauważyć bowiem należy, że w przypadku kiedy strona kwestionuje operat szacunkowy uznany przez organ za wiarygodny, to na nią przechodzi ciężar dowodowy. Obowiązki organu w zakresie wyjaśnienia sprawy i przeprowadzenia istotnych dla jej rozstrzygnięcia dowodów nie wyczerpują całości tego zagadnienia, gdyż również strona winna współdziałać. w tym zakresie (Zob. B. Adamiak, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., str. 66-67, 427, Por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt VIII SAlWa 33/09, LEX nr 569567). Powyższej reguły nie realizuje składanie wniosków dowodowych nieistotnych dla sprawy, domaganie się dopuszczenia dowodów już przeprowadzonych, jak też żądanie dopuszczenia dowodów w sytuacji, w. której brak jest obiektywnej potrzeby przeprowadzenia dalszych dowodów na okoliczność udowodnioną środkami wcześniejszymi. Powołane powyżej okoliczności wskazują za tym, nie należy przychylać się do żądania strony i odmówić powołania w sprawie nowego biegłego. Reasumując organ uznał, iż operat szacunkowy stanowiący podstawę do ustalenia odszkodowania został sporządzony prawidłowo, co szeroko omówiono w uzasadnieniu niniejszej decyzji. Subiektywne poczucie strony, iż wskazana w operacie wartość odszkodowania jest zbyt niska nie świadczy o wadliwości wyceny. W ocenie organu również zarzut, iż strona nie mogła ustosunkować się do uwag rzeczoznawcy majątkowego nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewoda [...] w toku postępowania pismem z dnia 24 lutego 2015 r. zawiadomił strony o zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie wskazując jednocześnie termin wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań. Skarżąca pismem z dnia [...] marca 2012 r., wniosła uwagi do operatu szacunkowego, do których rzeczoznawca majątkowy ustosunkował się w piśmie z dnia [...] marca 2015 r. W związku z tym organ pierwszej instancji uznając wyjaśnienia rzeczoznawcy majątkowego za wyczerpujące i wiarygodne wydał w niniejszej sprawie decyzję. Ponadto wskazano, że w przedmiotowej sprawie Wojewoda [...] słusznie odmówił przyznania powiększenia odszkodowania o 5 % z uwagi na fakt, iż został naruszony 30-dniowy termin do wydania nieruchomości. Zgodnie z art. 18 ust. 1 e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej odpowiednio wyda tę nieruchomość lub wyda nieruchomość i opróżni lokal oraz inne pomieszczenia niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie 30 dni od dnia: doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji, o której mowa wart. 17, doręczenia postanowienia o nadaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności, lub w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna - wysokość odszkodowania powiększa się o kwotę równą 5% wartości nieruchomości lub wartości prawa użytkowania wieczystego. Uprawnienie do powiększenia kwoty odszkodowania z tytułu wydania nieruchomości inwestorowi na podstawie przytoczonego przepisu może być zatem przyznane jednokrotnie, a zatem, bądź z tytułu wydania nieruchomości w terminie liczonym na podstawie pkt 1 i 2, bądź w terminie wskazanym w pkt 3. Ustawodawca uzależnił zatem przyznanie odszkodowania powiększonego o 5% od łącznego spełnienia następujących przesłanek: . 1) wydania przez właściciela nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oraz opróżnienia i wydania lokali i innych pomieszczeń, 2) dokonania powyższych czynności w terminie określonym wart. 18 ust. 1 e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Dopiero spełnienie wszystkich powyższych warunków uprawnia do powiększenia ustalonego odszkodowania o 5%. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że odwołująca się otrzymała zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w dniu [...] października 2014 r. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] listopada 2014 r. do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] wpłynęło oświadczenie Pani M. P. z dnia [...] listopada 2014 r. o wydaniu nieruchomości. Przez wydanie nieruchomości należy zaś rozumieć takie zachowanie się strony, które wyraźnie wskazuje na faktyczne umożliwienie inwestorowi swobodnego rozporządzania nieruchomością. Natomiast o zachowaniu terminu do złożenia oświadczenia przewidzianego przez art. 18 ust. 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. decyduje nie data umieszczona na piśmie, ale termin w którym pismo zostało nadane w urzędzie pocztowym lub złożone osobiście w siedzibie organu w ten sposób, że organ ten mógł zapoznać się z jego treścią. W związku z powyższym należy zauważyć, że termin do złożenia ww. oświadczenia został przez stronę naruszony i bezskutecznie upłynął w dniu [...] listopada 2014 r. Organ wskazał także, że z art. 40 § 2 Kpa wynika, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W związku z tym należy uznać za niesłuszne doręczanie pism, w tym zaskarżonej decyzji także Pani M. P. w sytuacji, gdy jest ona reprezentowana przez Panią J. J. Powyższe nie miało jednak wpływu na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. P. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa w zakresie: - § 36 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego, przez dokonanie błędnej wykładni, polegającej na przyjęciu, że wartość rynkową nieruchomości, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową i została wywłaszczona lub przejęta z mocy prawa, określa się, przyjmując przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych, z pominięciem reguły, która w pierwszej kolejności powinna zostać j zastosowana, tj. że określenie wartości następuje przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. - art. 134 ust.1 i 2. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jedno Dz.U. z 2010 roku Nr 102 poz 651 z późno zm.) przez jego niewłaściwe zastosowanie, - art. 135 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (DZ.U. z 2010 roku Nr 102 poz 651 z późn. zm.) przez jego niezastosowanie, - art. 7, 77 oraz 107 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności polegające na oddaleniu odwołania w sytuacji, gdy w sprawie doszło do naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania, polegającego na nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego zmierzającego do wyjaśnienia wszelkich wątpliwości w zakresie kwestionowanych przez skarżącego ustaleń operatu szacunkowego z dnia [...] lutego 2006 r. - art. 78 k.p.a przez nieuwzględnienie wniosków i zarzutów strony składanych w toku postępowania, - art. 18 ust. 1 e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez uznanie, że skarżącej nie przysługuje powiększenie odszkodowania o 5%. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że w piśmie z [...] marca 2015 r. zgłosiła uwagi do operatu szacunkowego, zarzucając, że wycena jest zaniżona, materiał porównawczy został przyjęty przez rzeczoznawcę w sposób wybiórczy, że nie uwzględniono do wyceny wartości odszkodowań jaki zostały wypłacone inny właścicielom wywłaszczonych nieruchomości w tej konkretnej inwestycji i w tej lokalizacji co działka skarżącej. Zarzucono też, że w operacie nie ma wyceny szczegółowej a jedynie wartość końcowa. Operat nie uwzględniał też szczegółowego zalesienia działki a tylko ogólnie nie uwzględniając pełnego zadrzewienia jak również kwoty należnej z tytułu wywłaszczenia zalesionej działki. Wskazano również, że do metody porównawczej przyjęto tylko 3 działki, które akurat nie były przedmiotem wywłaszczenia pod przedmiotowa inwestycję drogowa co oznacza, że metoda, wyceny oraz przyjęty materiał porównawczy nie mogą być skutecznie uznane za rzetelne zważywszy, że organ zlecający posiadał materiał wystarczający do porównania z innymi działkami w tym terenie dla tej samej inwestycji dla innych właścicieli. Ten fakt i ten materiał zostały całkowicie pominięte w tej sprawie. Niezastosowanie przez rzeczoznawcę właściwej wyceny skutkowało w ocenie skarżącej naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 134 ust.1 i 2. i art.135 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami. Zaznaczono także, że operat szacunkowy będący podstawą skarżonej decyzji został wykonany z naruszeniem rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego a zwłaszcza § 3. Mianowicie operat nie został poprzedzony właściwą analizą rynku nieruchomości w zakresie uzyskiwanych cen, stawek, czynszów oraz warunków zawarcia transakcji, albowiem nie zostały uwzględnione transakcje dotyczące wypłaty odszkodowania z nieruchomości przejęte pod przedmiotowa inwestycje jako najbardziej zbliżone do przedmiotowej działki zarówno co do charakteru działki, ich stanu jak i przeznaczenia. Rzeczoznawca uchybił również przepisom § 4. ust.1-3 powołanego rozporządzenia albowiem nie uwzględnił dla porównania innych nieruchomości jakie były przedmiotem wywłaszczenia, Nie porównał przedmiotowej działki z żadną inną nieruchomością która by była przedmiotem odszkodowania dla tej inwestycji. Należy zaznaczyć, że organ zamawiający operat posiadał dostęp do wszelkich danych koniecznych do rzetelnego wykonania operatu ale z niego nie skorzystał. Ponadto nie ma informacji, czy rzeczoznawca wystąpił do organu o przekazanie danych dotyczących stosowanych kwot odszkodowania za wywłaszczone pod przedmiotowa inwestycje grunty czy otrzymał takie dane czy tez odmowę ich przekazania. Należy zaznaczyć, że organ ma obowiązek przekazania takich danych. A składający zamówienie organ powinien dostarczyć, pełny i kompletny materiał umożliwiający pełne i rzetelne wyjaśnienie sprawy. Rzeczoznawca w piśmie z dnia [...] marca 2015 r., które zostało przesłane stronie jako załącznik do pisma organu z dnia 15 kwietnia 2015 roku zawarł swoje komentarze, nie odnosząc się w pełni do zgłoszonych zarzutów. Ze względu na fakt zgłoszenia zarzutu, że operat w żadnym stopniu nie odniósł się do kwot odszkodowań wypłacanych przez organ innym właścicielom z tytułu wywłaszczenia działek położonych w terenie realizacji przedmiotowej inwestycji w ocenie skarżącej należy stwierdzić, że nie podjęto właściwych działań mających na celu rzetelne i pełne wyjaśnienie sprawy naruszając przepisy postępowania, m.in. art. 7, 77 oraz 107 kodeksu postępowania administracyjnego a przede wszystkim art. 78 k.p.a. Ponadto wraz z dostarczaniem uwag rzeczoznawcy w tym samym dniu odrębnym pismem doręczono skarżoną decyzję, uniemożliwiając ustosunkowanie się do uwag rzeczoznawcy oraz zebranego materiału, który stanowił podstawę decyzji. Skarżąca wskazała także, że zgodnie z art. 12 ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem art. 18. Z kolei w myśl art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., wysokość odszkodowania ustała się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Zważywszy zatem na fakt, że opinia była sporządzona w oparciu o materiał ubogi, nie uwzględniono uwag i zarzutów strony nie uzupełniono opinii i oszacowania z uwzględnieniem wartości działek jaką organ przyjął w stosunku do innych działek wywłaszczonych na cele przedmiotowej inwestycji położonych w sąsiedztwie przedmiotowej działki Organ nie powinien i nie mógł przed podjęciem stosownych wyjaśnień i przedstawienia materiału dowodowego przyznać wiarygodności dowodowej operatu, zważywszy na fakt, że rzeczoznawca pominął zgłoszone wnioski i zarzuty w tym względzie nie odnosząc się do nich, jednocześnie sporządzając opinię z naruszeniem powołanego rozporządzenia. Organ administracji powinien, zgodnie z art. 77 k.p.a., dokonać oceny operatu szacunkowego pod Względem formalnym, badając czy został on sporządzony przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego, czy zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa elementy treści, czy jest spójny i logiczny. Z analizy, operatu sporządzonego na potrzeby tego postępowania wynika i zgłoszonych przez stronę uwag wynika, że dokonując wyceny przedmiotowej nieruchomości rzeczoznawca nie uwzględnił prawidłowo obowiązujących w tym zakresie przepisów art. 134 i 135 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, i ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ uznał przedmiotowy operat, wraz z wyjaśnieniami rzeczoznawcy zawartymi w piśmie z dnia [...] marca 2015 r., za wiarygodny dowód w sprawie i w oparciu o ten dokument ustalił odszkodowanie na rzecz właściciela nieruchomości, pomimo tego, że rzeczoznawca nie odniósł się do zarzutów i nie wykonał uzupełnienia opinii w zakresie w jakim strona wskazywała na nierzetelność opinii oraz wnioskowała o porównanie działki z innymi jakie były wywłaszczone pod przedmiotową inwestycję. Podkreślono, że Organ administracji miał wiedzę co do aktualnych cen rynkowych wywłaszczanych pod inwestycje drogowe albowiem w 2007 roku dokonał przejęcia od zmarłego ojca skarżącej przejęcia sąsiedniej nieruchomości przy zupełnie innych ustaleniach. Operat sporządzony w niniejszym postępowaniu wskazuje na bardzo ubogą ilość transakcji drogowych w najbliższej okolicy przedmiotowej nieruchomości, kiedy to organ posiadał dużą ilość takich transakcji, a postawą oceny powinno być kompleksowe statystyczne oparcie się na transakcjach z terenu realizacji inwestycji a nie wybiórczym przyjęciu tylko kilku z nich w tych okolicznościach zdaniem skarżącej oszacowanie było niekompletne i nierzetelne. Wskazano także, że z treści operatu nie wynika czy biegły kierował się kwotami jakie właściciele nieruchomości uzyskiwali z tytułu pozbawienia ich prawa własności na podstawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Skarżąca przywołała wyroki Sadów Administracyjnych w których podkreślano, że to organ dokonuje oceny operatu oraz faktycznie określa wysokość odszkodowania, a ocena prawidłowości operatu obejmować musi takie kwestie jak: przyjęte sposoby określenia wartości nieruchomości przy zastosowaniu poszczególnych podejść, metod i techniki wyceny, sposoby określenia wartości nieruchomości dla określonego celu w zależności od ich rodzaju i przeznaczenia. Innymi słowy, ocena prawidłowości dokonanych przez rzeczoznawców wycen stanowi formę ich weryfikacji pod kątem zgodności z przepisami. Zarzuciła organom, że takiego działania w związku ze zgłoszonymi przez Skarżącą wątpliwościami i zarzutami ze strony organów administracji zabrakło. Z tych względów w ocenie skarżącej skarga zasługuje w tym punkcie na uwzględnienie a decyzja powinna być uchylona i przekazana do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem wniosków i zarzutów strony skarżącej w zakresie sporządzenia nowego operatu zawierającego kwestie przez nią wskazane. Ponadto skarżącą wskazała, że wydała nieruchomość niezwłocznie nie później niż w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia w wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji, dlatego - wysokość odszkodowania powiększona powinna być o kwotę równą 5 % wartości nieruchomości. Zgłosiła także gotowość wydania nieruchomości inwestorowi 30 dnia od odebrania zawiadomienia, pomimo tego organ odmówił powiększenia odszkodowania o 5% wartości przedmiotowej działki. Organ wskazał, że według jego opinii skarżąca spóźniła się o jeden dzień z nadaniem stosownego pisma, w tej kwestii organu administracji również są w błędzie albowiem organ nie pouczył strony w jaki sposób należy liczyć terminy do złożenia odpowiedzi, dopiero w decyzji wskazano sposób wyliczenia terminu, co oznacza, że nie dokonano precyzyjnego pouczenia. Niezależnie od powyższego Skarżąca wskazała, iż nie utrudniała objęcia nieruchomości we władanie przez podmiot na którego rzecz było wywłaszczenia, nie podejmowała żadnych działań jakie by uniemożliwiły przed upływem 30 dniu objęcie nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ odniósł się do zawartych w niej zarzutów i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem niniejszej sprawy było ustalenie wysokości odszkodowania za działkę gruntu zajętą pod drogę publiczną- wywłaszczoną nieruchomość. Zgodnie więc z powołanymi przez organ przepisami - uwzględniając specyfikę tego postępowania - organ miał on obowiązek wyczerpująco przeprowadzić postępowanie dowodowe, odnieść się do zebranych materiałów, w szczególności do operatu szacunkowego dotyczącego wywłaszczonej nieruchomości, a wyniki swojej oceny szczegółowo i rzetelnie uzasadnić. W rozpoznawanej sprawie zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, należąca do skarżącej nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha położona w obrębie [...] Gmina R., objęta została decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] września 2014 r., o zezwoleniu na realizacji inwestycji drogowej pn.: Budowa odcinka drogi [...] (z wyłączeniem tego węzła) [...] i powiązania z drogą krajową nr [...] do skrzyżowania z drogą wojewódzką nr [...] w miejscowości M. (wraz z węzłem [...] i ww. skrzyżowaniem). Etap II - ode. węzeł [...] - skrzyżowanie z [...]. Przepis ten stanowi także, iż decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za te nieruchomości wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W oparciu zaś o art. 12 ust. 4f w/w ustawy odszkodowanie za przejęte nieruchomości przysługuje dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych wysokość odszkodowania ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Na podstawie art. 130 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 1997, Nr 115, poz. 741, z późn. zm. zwanej w dalszej części "ustawą") ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomość. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji zlecił sporządzenie operatu (sporządzony [...] listopada 2014 r.). W ocenie Sądu wbrew zarzutom skargi , analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w/w operatu szacunkowego, dokonana przez organ odwoławczy jest pełna, albowiem odniósł się on do zarzutów skarżącej dokonał indywidualnej oceny znajdującego się w aktach sprawy operatu. Wskazać należy, że opinia biegłego rzeczoznawcy majątkowego w niniejszym postępowaniu o przyznanie odszkodowania jest najistotniejszym dowodem, od którego zależy rozstrzygnięcie sprawy. Oszacowanie wartości nieruchomości wymaga bowiem specjalistycznych umiejętności i powołania biegłego (lub biegłych), którzy - zgodnie z art. 150 ust. 5 oraz art. 156 ustawy - określają wartość nieruchomości w formie operatu szacunkowego, z zachowaniem szczególnej procedury wyceny przewidzianej zarówno w przepisach ustawy, jak również w przepisach wykonawczych, a przede wszystkim w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 z późn. zm.) - dalej w skrócie jako "rozporządzenie". Należy podkreślić, że choć operat sporządzany jest przez rzeczoznawcę majątkowego, który posiada specjalistyczne umiejętności, to jednak podlega ocenie zarówno przez strony postępowania, jak i organy administracji publicznej prowadzące postępowanie, a nawet, w razie konieczności zbadania jego prawidłowości - przez zespół oceniający wyznaczony przez organizację zawodową zgodnie z art. 157 ustawy. Ponieważ to organ administracyjny ostatecznie rozstrzyga sprawę, dlatego też ocena wartości dowodowej opinii, jej wiarygodności i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy należy do obowiązków organu. Zadaniem biegłego jest dostarczenie organowi orzekającemu wiadomości specjalnych w celu ułatwienia należytej oceny zebranego w sprawie materiału, nie zaś rozstrzygania sprawy za organ administracji. Fakt, iż rzeczoznawca majątkowy z zakresu wyceny nieruchomości jest ekspertem w swojej dziedzinie i dysponuje odpowiednią wiedzą specjalistyczną, nie zwalnia organów administracji od obowiązku samodzielnej oceny wartości dowodowej operatu szacunkowego. Operat rzeczoznawcy majątkowego ma moc prawną opinii biegłego w myśl art. 84 § 1 k.p.a., zatem podlega swobodnej ocenie jako element materiału dowodowego sprawy. W razie wątpliwości organy administracji mogą więc żądać od rzeczoznawcy uzupełnienia operatu, udzielenia wyjaśnień co do jego treści, a w konsekwencji również odmówić mocy dowodowej (wyrok NSA z 5 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 292/08). W niniejszej sprawie operat szacunkowy sporządzony w 2014 r. był kwestionowany przez skarżącą już w toku postępowania przed organami. Podstawowy zarzut podnoszony w sprawie dotyczył nieprzeprowadzenia przez rzeczoznawcę właściwej analizy rynku, i uwzględnienia cen nieruchomości drogowych. W ocenie skarżącej organy opierając się na lakonicznych w w/w względzie wyjaśnieniach biegłego nie dokonały rzetelnej oceny tego operatu. Skarżąca kwestionuje zatem wysokość odszkodowania podważając poprawność wykonanej w niniejszej sprawie na zlecenie organu wyceny. Na gruncie rozpoznawanej sprawy nie ulega wątpliwości, że samo ustalenie odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy, który opinię ta przedstawia na piśmie w formie operatu szacunkowego, o czym stanowią art. 130 ust. 2 i art. 156 ust. 1 u.g.n. Zasadnicze, zatem znaczenie dla oceny legalności wydanej w takim postępowaniu decyzji ma to, czy w toku postępowania i rozstrzygania sprawy zachowane zostały reguły postępowania administracyjnego, a jeśli nie, czy ich naruszenie miało wpływ na jej wynik, oraz czy sporządzony na potrzeby tego postępowania operat szacunkowy, w świetle obowiązujących przepisów prawa materialnego, tj. ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, był dowodem wiarygodnym, umożliwiającym merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy i czy wysokość orzeczonego odszkodowania stanowi realizację gwarantowanego konstytucyjnie prawa do uzyskania słusznego odszkodowania za odjętą własność. W tej sprawie strona skarżąca kwestionuje ten właśnie dowód - operat szacunkowy, wykazując jego wadliwość w zakresie określonym w skardze. W ocenie jednak Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oceniły wartość dowodową sporządzonego przez biegłego operatu szacunkowego, nie uchybiając w tym zakresie przepisom art. 7, art. 75, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Operat szacunkowy, jako opinia biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., stanowi sformalizowaną prawnie opinię rzeczoznawcy majątkowego wydawaną w zakresie posiadanych przez niego wiadomości specjalnych. Ocena operatu szacunkowego przez organ administracji nie jest, więc możliwa w takim zakresie, w jakim miałaby dotyczyć wiadomości specjalnych. O wyborze podejścia i metody szacowania nieruchomości decyduje wyłącznie rzeczoznawca. W tej sprawie operat został sporządzony przy poszanowaniu reguł ustanowionych w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak też rozporządzenia. Poprawność wyceny z punktu widzenia zgodności z prawem zastosowanego podejścia i metody, przyjętych w operacie założeń, niewkraczających w obszar wiedzy specjalistycznej, nie budzi zastrzeżeń Sądu. Jak wynika bowiem z akt sprawy autor operatu w celu określenia wartości przedmiotowej nieruchomości badaniem objął rynek transakcji nieruchomościami o przeznaczeniu pod budownictwo, zlokalizowanymi na terenie gminy R. Monitoringiem objęto również rynek transakcji nieruchomościami o przeznaczeniu mieszkaniowym na terenach leśnych oraz nieruchomościami przeznaczonych na cele drogowe na terenach typowo wiejskich. Z przeprowadzonej analizy wynika, że przeznaczenie nieruchomości zgodne z celem wywłaszczenia nie powoduje zwiększenia jej wartości, w związku z czym przyjęcie do porównań nieruchomości o przeznaczeniu pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne jest zgodne z zasadą korzyści. Wbrew zarzutom skargi w celu ustalenia wartości rynkowej przedmiotowej nieruchomości biegły badaniem objął także rynek transakcji nieruchomościami o przeznaczeniu drogowym na obszarze powiatu p. i p. Przy czym były to nieruchomości, których zbycia dokonano na przestrzeni ostatnich 2 lat, wycena ma bowiem odnosić się do aktualnych cen nieruchomości. Tym samym biegły nie mógł tak, jat domagała się tego skarżąca uwzględnić archiwalnych cen nieruchomości drogowych z 2007r. W związku jednak z tym, że ceny odnalezionych transakcji nieruchomościami o charakterze drogowym były niższe od cen uzyskiwanych za nieruchomości przeznaczonych na cele mieszkaniowe biegły stwierdził, badanie rynku pozwoliło zaś na stwierdzenie, że cel wywłaszczenia nie zwiększa wartości nieruchomości. A nieruchomości porównawczym przyjęte przez biegłego są w tym samym obrębie co nieruchomość skarżącej. Przyjęcie zatem do porównania nieruchomości o przeznaczeniu planistycznym określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem MNL, jest zgodne z zasadą korzyści. oceniając jako dowód w sprawie organy przytoczyły treść § 36 rozporządzenia . Podniosły, że art. 134 ust. 4 ustawy wskazuje, że jednym z głównych czynników decydujących o wartości nieruchomości dla celów odszkodowania jest przeznaczenie nieruchomości wynikające z celu wywłaszczenia. W przepisach tych ustawodawca wprowadził do porządku prawnego tzw. zasadę korzyści wychodząc z założenia, że odszkodowanie nie może pomijać zwiększenia wartości nieruchomości spowodowanego przeznaczeniem na cel publiczny. Wskazać także należy, że odpowiadając na zarzuty skarżącej biegły wyjaśnił, że przyjęte do porównania ceny nieruchomości nie są cenami wybiórczymi tj. najniższymi, gdyż przeanalizował on wszystkie ceny transakcyjne występujące w aktach notarialnych w ostatnich 2 latach w miejscowości S. Ponadto wyceniana nieruchomość otrzymała wszystkie najwyższe oceny. W konsekwencji rzeczoznawca dokonał wyceny nieruchomości w oparciu o § 36 ust. 4 rozporządzenia, przyjmując do porównań transakcje gruntami o przeznaczeniu drogowym z uwagi na zasadę korzyści. W związku z tym w ocenie Sądu słusznie organy przyjęły, że biegły prawidłowo zastosował § 36 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego. Ponadto należy wskazać, że skarżąca nie załączyła do odwołania żadnego wiarygodnego dowodu mogącego świadczyć tym, że operat szacunkowy został sporządzony wadliwie. Za dowód taki nie może bowiem być uznany odpis aktu notarialnego z 2007r., obrazujący archiwalny poziom cen. Jeżeli skarżąca uznała, że wycena budzi jej wątpliwości powinna była przedłożyć przeciwdowód z opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych (art. 157 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Zauważyć bowiem należy, że w przypadku kiedy strona kwestionuje operat szacunkowy uznany przez organ za wiarygodny, to na nią przechodzi ciężar dowodowy. Tym samym formułowane przez skarżącą w stosunku do sporządzonego operatu zastrzeżenia stanowią w istocie polemikę z ustaleniami rzeczoznawcy i dokonanym przez niego doborem nieruchomości do porównania. Tymczasem dobór cech rynkowych wpływających na wartość nieruchomości oraz doboru współczynników korygujących, należą do warsztatu rzeczoznawcy majątkowego. Odnosząc się do drugiego z postawionych zarzutów należy wskazać, że w ocenie Sądu organy słusznie odmówiły przyznania skarżącej powiększenia odszkodowania o 5 % z uwagi na fakt, iż został naruszony 30-dniowy termin do wydania nieruchomości. Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy właściwie ustalił, że skarżąca otrzymała zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w dniu [...] października 2014 r. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] listopada 2014 r. do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] wpłynęło oświadczenie M. P. z dnia [...] listopada 2014 r. o wydaniu nieruchomości. W związku z powyższym należy zauważyć, że termin do złożenia ww. oświadczenia został przez stronę naruszony i bezskutecznie upłynął w dniu [...] listopada 2014 r. Wskazać należy, że termin określony w art. 18 ust. 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 2031) jest terminem wynikającym z przepisów prawa. Powyższe oznacza, że nie można zasłaniać się jego nieznajomością. Zaznaczyć także trzeba, że termin ten jest terminem prawa materialnego, a zatem niewydanie nieruchomości przed jego upływem powodowało wygaśnięcie roszczenia. Reasumując w ocenie Sądu, całość materiału dowodowego zgromadzonego w tej sprawie, w tym operat szacunkowy, stanowisko skarżącej, podlegały ocenie Ministra. Tym samym Sąd nie podziela zarzutów naruszenia przepisów tj. art. 7, 8, 10 § 1, art. 77 § 1 i 2, art. 78 § 1, art. 80, 107 § 3 kpa i § 36 ust. 4 rozporządzenia oraz art. 134 i 135 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak również art. 18 ust. 1e o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Operat szacunkowy został, bowiem należycie oceniony i przeanalizowany w toku postępowania administracyjnego. Oznacza to, że zarzuty skargi odnoszące się do ewentualnej jego wadliwości, nie mogą być uznane za zasadne. Dokonując kontroli zaskarżonych decyzji Sąd nie dopatrzył się także z urzędu naruszenia przepisów, które uzasadniałyby konieczność ich uchylenia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.