IV SA/Wa 385/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa,, sędzia WSA Tomasz Wykowski, , po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie pozytywnego zaopiniowania wniosku o uzgodnienie lokalizacji oraz sposobów utrzymania kabli w wyłączonej strefie ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej dla przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżone postanowienie w części utrzymującej w mocy postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2021 r. nr. [...] w zakresie tiret 6 oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2021 r. nr. [...] w zakresie tiret 6 i jednocześnie umarza postępowanie administracyjne w tym zakresie; II. oddala skargę w pozostałej części; III. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącej S. sp.z.o.o z siedzibą w [...] kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca", "strona", "spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 30 grudnia 2021 r. w przedmiocie zaopiniowania wniosku o uzgodnienie lokalizacji oraz sposobów utrzymania kabli w wyłącznej strefie ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej dla przedsięwzięcia. Stan sprawy przedstawia się następująco: [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] w piśmie z 18 grudnia 2020 r. wniosła do Ministra Infrastruktury o uzgodnienie lokalizacji oraz sposobów utrzymywania kabli w wyłącznej strefie ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej dla przedsięwzięcia "Morska infrastruktura przesyłowa [...]". Pismem z 15 lipca 2021 r. Minister Infrastruktury przekazał Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi, w trybie art. 106 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: "k.p.a."), do zaopiniowania wyżej opisany wniosek spółki (inwestora). Postanowieniem z 12 października 2021 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi pozytywnie zaopiniował przedmiotowe przedsięwzięcie, z jednoczesnym określeniem zastrzeżeń, które należy uwzględnić w dalszym procedowaniu, tj.: - ułożenie kabli na odpowiedniej głębokości, tj. minimum 70 cm, z uwzględnieniem możliwości kotwiczenia, a w przypadku braku możliwości zakopania kabli (kamieniste dno), zastosowanie ochrony mechanicznej, np. w postaci osłon, materacy betonowych, materiału skalnego, - zastosowanie środków o charakterze technicznym, takich jak, np. kurtyny ograniczające rozpływ zawiesiny, kurtyny powietrzne, tłumiki dźwięku, ekrany redukcyjne, konstrukcje tłumiące lub zastosowanie innych metod mających na celu ograniczenie takich sytuacji (np. monitorowanie toni wodnej, czasowe zaprzestanie prac), - zastosowane środków o charakterze nietechnicznym, tj. prowadzenie prac poza okresami tarła ryb, w szczególności śledzia stada wschodniego i śledzenia stada jesiennego oraz skarpia z uwagi na lokalizację przedsięwzięcia w obszarze [...], - przeprowadzenie monitoringu środowiska, na etapie przedrealizacyjnym inwestycji, badań w zakresie uwarunkowań ichtiofauny w kontekście wykorzystania rejonu prowadzonych prac jako miejsce tarła i podchowu narybku, - dokonywanie cyklicznych badań monitorujących w zakresie ichtiofauny i zoobentosu na etapie eksploatacji i podjęcie działań zaradczych w przypadku otrzymania wyników świadczących o pogorszeniu sytuacji stanu ichtiofauny lub zoobentosu, - podjęcie współpracy ze środowiskiem rybackim w celu umożliwienia współistnienia planowanego przedsięwzięcia z prowadzeniem działalności połowowej, a w przypadku braku możliwości wykonywania rybołówstwa na wnioskowanym obszarze, wprowadzenie środków zaradczych, w tym rekompensat z tytułu udokumentowanych utraconych możliwości połowowych, obejmujących nie tylko okres prac budowy wnioskowanej inwestycji, ale również czas jej eksploatacji i likwidacji. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej wskazanych zastrzeżeń (tiret 1-6) i odstąpienie przez organ od wskazywania zastrzeżeń. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z 30 grudnia 2021 r. uchylił własne postanowienie z 12 października 2021 r. w zakresie tiret 4 i 5, a w pozostałym zakresie, tj. w zakresie tiret 1-3 i 6 utrzymał w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ nadzoru wskazał, że mając na uwadze jak ważny jest rozwój energetyki wiatrowej w Polsce, pozytywnie zaopiniowano przedmiotową inwestycję. Jednocześnie, mając na względzie wykonywanie przez ministra właściwego do spraw rybołówstwa zadań w zakresie zapewnienia ochrony żywych zasobów morza, w tym racjonalnej i zrównoważonej ich eksploatacji, zgodnie z art. 47 i art. 98 ustawy z dnia 19 grudnia 2014 r. o rybołówstwie morskim [(Dz. U. z 2021 r. poz. 650) – dalej jako: "u.r.m."], Minister wskazał jakie działania, powinny zostać podjęte w celu zminimalizowania negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na żywe zasoby oraz bezpieczne wykonywanie rybołówstwa. Minister podkreślił, że ochrona żywych zasobów morza leży w kompetencjach ministra właściwego do spraw rybołówstwa także na podstawie wielu innych przepisów ustawy o rybołówstwie morskim, regulujących wydawanie pozwoleń na połowy organizmów morskich w celach prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych albo w celu kształcenia, jak również w przypadku wydawania pozwoleń na prowadzenie na obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej chowu lub hodowli organizmów morskich albo zarybiania. Powyższe pozwolenia wydawane są przez ministra właściwego do spraw rybołówstwa w drodze decyzji (art. 84 ust. 1 oraz art. 97 ust. 1 u.r.m.). W sytuacji gdy powyższa działalność mogłaby spowodować negatywne skutki dla żywych zasobów morza minister cofa wydane decyzje. Zgodnie z art. 84 ust. 6 u.r.m., minister właściwy do spraw rybołówstwa może odmówić, w drodze decyzji, wydania pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli prowadzenie planowanych połowów spowodowałoby negatywne skutki dla żywych zasobów morza lub prowadzenie planowanych badań naukowych lub prac rozwojowych jest nieuzasadnione lub niecelowe ze względu na ochronę żywych zasobów morza. Zgodnie z art. 97 ust. 5 pkt 1 i 2 u.r.m., minister odmawia wydania zezwolenia lub cofa wydane zezwolenie na chów, hodowle albo zarybianie, gdy planowana działalność stanowiłaby zagrożenie trwałości lub równowagi środowiska morskiego, w szczególności wywierając negatywny wpływ na inne gatunki organizmów morskich niż objęte planowaną działalnością. Ponadto, organ podkreślił, że w myśl art. 98 u.r.m., minister właściwy do spraw rybołówstwa zobligowany jest do prowadzenia zarybień w celu utrzymania i odtwarzania zasobów ryb na obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej. Minister podniósł, że celem opinii jest zwrócenie uwagi przez organy opiniujące organowi prowadzącemu postępowanie główne na pewne aspekty danej inwestycji z punktu widzenia kompetencji danego organu, a zatem organ w swojej opinii może wyrazić swoje stanowisko i wskazać pewne kwestie związane z ustawowymi zadaniami wynikającymi z jego wiedzy specjalistycznej lub wiedzy na temat innych aspektów, na które wpływ może mieć inwestycja podlegająca opiniowaniu. W niniejszej sprawie, niewątpliwie będą to kwestie techniczne związane z odpowiednim zabezpieczeniem urządzeń (kabli) pod kątem prowadzenia działalności połowowej (ułożenie kabli na odpowiedniej głębokości) oraz ochrony żywych zasobów morza. Biorąc pod uwagę, że prowadzenie prac będzie powodowało, m.in. wzburzenie osadów dennych i zmętnienie wody, które mogą mieć negatywny wpływ na organizmy morskie znajdujące się w obszarze przedmiotowej inwestycji, organ wskazał przykładowe środki o charakterze technicznym, które powinny zostać podjęte w celu ochrony żywych zasobów. Mając na uwadze przepis art. 23 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej [(Dz. U. z 2020 r., poz. 2135, z późn. zm.) – dalej jako: "u.o.m."], tj. wskazanie zagrożeń dla bezpiecznego uprawiania rybołówstwa morskiego, organ wskazał, że w celu zabezpieczenia narzędzi połowowych oraz bezpiecznego wykonywania rybołówstwa ułożenie kabli powinno nastąpić na odpowiedniej głębokości. Organ podkreślił, że minister właściwy do spraw rybołówstwa, ma również ustawowy obowiązek utrzymywania i odtwarzania zasobów ryb na obszarach morskich RP. Temu służy także racjonalne gospodarowanie żywymi zasobami morza poprzez określony podział kwot połowowych i sprawowany nadzór zwłaszcza nad wykorzystaniem kwot połowowych. Według Ministra, zabezpieczenie związane z odpowiednim ułożeniem kabli jest tym bardziej istotne, że akweny objęte wnioskiem są wykorzystywane jako łowiska, lub jako trasy na inne łowiska, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie przyjęcia planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej. W karcie akwenu [...] w części pn. "Szczególnie istotne uwarunkowania dotyczące akwenu" w pkt 2 wskazuje się, że akwen jest wykorzystywany na rzecz rybołówstwa głównego przez jednostki rybackie powyżej 12 m długości, a w mniejszym zakresie jako łowisko przez jednostki do 12 m. W karcie akwenu [...] w tej samej części wskazuje się, że możliwość połowów jest ograniczona ze względu na istniejący system rozgraniczenia mchu [...], zgodnie z prawidłem 10 Międzynarodowych Przepisów o Zapobieganiu Zderzeniom na Morzu (COLREG 72). W [...] połowy są dopuszczalne tylko poprzez trałowanie na torze kierunkowym zgodnie z kierunkiem mchu oraz w strefach separacyjnych oraz, że przez akwen przebiegają trasy statków rybackich z portów i baz rybackich na łowiska. W karcie akwenu [...] na podstawie przepisów ustawy o rybołówstwie morskim w akwenie prowadzona jest działalność związana z rybołówstwem z użyciem narzędzi czynnych i biernych przez jednostki rybackie o długości do 12 m i większe. Przez akwen przebiegają trasy statków rybackich z portów i baz rybackich na łowiska znajdujące się na północ od akwenu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 23 ust. 4 oraz ust. 5 w związku z art. 27 ust. 1a u.o.m., przez niewskazanie przez organ żadnych przepisów odrębnych, z których miałyby wynikać zastrzeżenia (tiret 1-3, 6) zaskarżonego postanowienia, Minister zauważył, że wskazane w zaskarżonym postanowieniu zastrzeżenia mają swoją podstawę we wskazanych wyżej przepisach ustawy o rybołówstwie morskim, tj. w art. 47 ust. 3 i art. 98. Zgodnie z tymi przepisami minister właściwy do spraw rybołówstwa ma ustawowy obowiązek zapewnienia ochrony żywych zasobów morza, w tym racjonalną i zrównoważoną eksploatację tych zasobów. Ma też ustawowy obowiązek utrzymywania i odtwarzania zasobów ryb na obszarach morskich RP. Nie ulega wątpliwości, że przepisy ustawy o rybołówstwie morskim oraz akty wykonawcze wydane na podstawie tej ustawy są przepisami odrębnymi w rozumieniu ww. przepisów. Środki, które wskazał organ doprecyzowują, na czym miałaby polegać ochrona żywych zasobów, o których mowa w przepisach ustawy o rybołówstwie morskim oraz aktach wykonawczych, w ramach przedmiotowej inwestycji. Przepisy ustawy o rybołówstwie morskim oraz akty wykonawcze wydane na jej podstawie, są stosowane na akwenach, na których jest realizowana przedmiotowa inwestycja. Zgodnie z rozporządzeniem w sprawie przyjęcia planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej na akwenach [...], [...] oraz [...] obowiązuje zasada ochrony żywych zasobów morza na podstawie przepisów ustawy o rybołówstwie morskim - w akwenie obowiązują zasady, zakazy i ograniczenia obowiązujące rybołówstwo (część pn. Zasady korzystania z akwenu (wynikające z dokumentów lub aktów normatywnych)). Przepisami odrębnymi w rozumieniu ustawy o obszarach morskich są również regulacje zawarte w rozporządzeniu w sprawie przyjęcia planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej. W rozporządzeniu tym, w kartach przedmiotowych akwenów odniesiono się również do kwestii tarlisk. Zastrzeżenie z tiret 3 zaskarżonego postanowienia nie stoi w sprzeczności z przepisami ww. rozporządzenia. W karatach akwenów [...], [...], [...] wskazano na występujące w tych akwenach lub ich częściach tarliska lub istnienie dobrych warunków do skutecznego tarła niektórych gatunków ryb. W akwenach [...] oraz [...] w części 7 pn. Zakazy lub ograniczenia w korzystaniu z poszczególnych obszarów w pkt 3 wskazano, że dla infrastruktury technicznej w całym akwenie ogranicza się realizację funkcji do sposobów niezagrażających ekologicznej funkcji tarlisk i przeżywalności wczesnych stadiów rozwojowych ryb (ikry i larw) gatunków komercyjnych. Ponadto, w przypadku akwenu [...] w części 12 karty akwenu Szczególnie istotne uwarunkowania dotyczące akwenu w pkt 6 wskazuje się, że na części akwenu panują dobre warunki do skutecznego tarła śledzia populacji jesiennej. W odniesieniu do akwenu [...] wskazuje się, że istnieją tam optymalne warunki habitatowe i hydrologiczne do skutecznego tarła śledzia populacji wiosennej, śledzia populacji jesiennej oraz skarpia. Na akwenie [...] wskazuje się, że część akwenu stanowi [...], która jest obszarem skutecznego tarła dorsza i storni. Dodatkowo we wschodniej i północnej części akwenu stwierdzono wysokie zagęszczenia ikry i larw storni, co świadczy o istnieniu, istotnego dla zachowania tych gatunków, tarliska pelagicznego. Ustosunkowując się do argumentu, że organ nie wskazał konkretnych dat, kiedy nie można prowadzić konkretnych prac, Minister wskazał, że w przepisach rozporządzenia w sprawie przyjęcia planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej również nie są wskazane konkretne daty/okresy tarła, jednakże są to czynniki, które inwestor obowiązany jest brać pod uwagę przy realizacji przedsięwzięcia w poszczególnych akwenach. Odnosząc się do zastrzeżeń (tiret 4 i 5), Minister wskazał, że są one przewidziane dla procedury uzyskiwania decyzji środowiskowej w oparciu o przepisy ustawy o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 62 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia wymagany zakres monitoringu. Wobec powyższego zastrzeżenia (tiret 4 i 5) zaskarżonego postanowienia uchylono. W zakresie zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a., Minister stwierdził, że zarzut ten jest nieuzasadniony. Zgodnie z orzecznictwem, dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym, konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie, realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (wyrok WSA w Łodzi z 10 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 1018/17). Organ nie przeprowadzał postępowania wyjaśniającego i nie zbierał dodatkowego materiału dowodowego, z którym strona mogłaby się zapoznać. Wydając postanowienie organ opierał się na informacjach przedstawionych we wniosku oraz informacjach uzyskanych z Morskiego Instytutu Rybackiego dotyczących metod minimalizacji negatywnego oddziaływania przedmiotowych inwestycji na żywe zasoby morza na etapie ich budowy, eksploatacji i likwidacji. Minister uznał za nieuzasadniony także zarzut naruszenia przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 6 i art. 124 § 1 k.p.a., przez wykroczenie przez organ poza uprawnienia określone przepisami prawa i niepowołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Organ w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi kieruje działam administracji rządowej rybołówstwo. Dział ten obejmuje m.in. sprawy rybołówstwa morskiego, racjonalnego gospodarowania żywymi zasobami morza oraz gospodarki rybnej. W związku z powyższym, Organ wydając swoją opinię kieruje się koniecznością zapewnienia ochrony żywych zasobów morskich oraz możliwością wykonywania rybołówstwa morskiego w polskich obszarach morskich. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 21 ustawy o rybołówstwie morskim, rybołówstwo morskie obejmuje rybołówstwo komercyjne, rybołówstwo rekreacyjne, połów organizmów morskich w celach prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych albo w celu kształcenia, w zakresie rybołówstwa morskiego, a także zarybienie oraz chów i hodowlę organizmów morskich, wprowadzenie do obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej lub przenoszenie na tych obszarach organizmów morskich gatunków obcych lub organizmów morskich niewystępujących miejscowo, w rozumieniu odpowiednio art. 3 pkt 6 i 7 rozporządzenia nr 708/2007. Rybołówstwo komercyjne to połów organizmów morskich w celach zarobkowych (art. 1 ust. 1 pkt 20 u.r.m.). Jak wynika z przywołanej definicji, znajdujące się w kompetencjach Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi sprawy rybołówstwa morskiego dotyczą wielu kwestii związanych, m.in. z wykonywaniem rybołówstwa komercyjnego. Jako podstawę prawną w zaskarżonym postanowieniu organ powołał przepis art. 27 ust. 1 i 1a u.o.m. oraz przepis art. 106 § 5 k.p.a. wskazując, że postanowienie jest opinią ministra właściwego do spraw rybołówstwa wydawaną w związku z konkretną inwestycją realizowaną w wyłącznej strefie ekonomicznej. Brak wskazania konkretnych przepisów ustawy o rybołówstwie morskim, które odnoszą się do zadań ministra w zakresie ochrony żywych zasobów, nie stanowi w ocenie Organu naruszenia, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy i które można byłoby kwalifikować jako brak podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Ustawa o rybołówstwie morskim w wielu miejscach zawiera regulacje, które odnoszą się do ochrony żywych zasobów morza i zadań ministra właściwego do spraw rybołówstwa w tym zakresie. Z szeregu tych przepisów wynikały zastrzeżenia wskazane w zaskarżonym postanowieniu. W wyroku z dnia 10 stycznia 2020 r. sygn. akt II OSK 424/18 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że jeżeli w systemie prawa funkcjonują przepisy prawa powszechnie obowiązującego, rangi ustawowej normujące daną kwestię, to brak ich powołania w rozstrzygnięciu, nie stanowi o braku podstawy prawnej. Zatem, w sytuacji, gdy przepisy ustawy o rybołówstwie morskim regulują zadania ministra właściwego do spraw rybołówstwa w zakresie ochrony żywych zasobów morza, racjonalnego gospodarowania tymi zasobami oraz prowadzenia działalności połowowej, przepisy te stanowią podstawę materialnoprawną w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Podstawa prawna do wydania opinii przez ministra właściwego do spraw rybołówstwa w zakresie swoich kompetencji, w postaci przepisu art. 27 ust. 1 i 1a u.o.m. została przez organ powołana. Zdaniem Ministra przepisy ustawy o rybołówstwie morskim, jak również przepisy rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przyjęcia planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, które ustanawiają kompetencję dla ministra właściwego do spraw rybołówstwa do ochrony żywych zasobów morza poprzez racjonalne gospodarowanie tymi zasobami, dbałość o równowagę środowiska morskiego, nie pozwalają zgodzić się ze skarżącą, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi jest właściwy jedynie w kwestiach związanych z wykonywaniem rybołówstwa, gdyż ww. przepisy uprawniają i upoważniają go do dbałości o stan żywych zasobów morza. Organ nie zgodził się także z zarzutem naruszenia przepisu art. 7 k.p.a. poprzez określenie środków, wobec braku ku temu merytorycznych podstaw, ponieważ podstawę merytoryczną do wskazania środków stanowią przepisy ustawy o rybołówstwie morskim. W ocenie organu, mógł on również zwrócić uwagę na kwestie współpracy inwestora ze środowiskiem rybackim (tiret 6). Podkreślił, że wbrew twierdzeniu wnioskodawcy, organ nie zawarł w postanowieniu żadnych warunków dotyczących wypłaty rekompensat, a jedynie wskazał, że powinny zostać podjęte działania mające na celu wypracowanie rozwiązań umożliwiających współistnienie planowanego przedsięwzięcia z prowadzeniem działalności połowowej, a w przypadku braku możliwości wykonywania rybołówstwa na wnioskowanym obszarze, wprowadzenie środków zaradczych. Zadania ministra uprawniają go do zwrócenia uwagi w opinii, która nie jest wiążąca dla organu prowadzącego postępowanie główne na pewne kwestie, tym bardziej, że na późniejszym etapie organ nie będzie miał możliwości wypowiedzieć się co do realizowanej inwestycji. Jednocześnie organ podkreślił, że na kwestie współpracy inwestorów ze środowiskiem rybackim zwrócono uwagę w Porozumieniu sektorowym na rzecz rozwoju morskiej energetyki wiatrowej w Polsce" ("Polish Offshore Wind Sector Deal"). Organ nie zgodził się, że wskazanie zastrzeżeń nie odnosi się do konkretnego wniosku i dlatego nie mogą być one wzięte pod uwagę, gdyż zastrzeżenia zostały sformułowane w sposób bardzo ogólny i elastyczny, pozostawiając inwestorowi pełną swobodę wyboru środków ze względu na przepisy regulujące kwestie techniczne dotyczące układania i utrzymywania kabli. Ostatecznie zatem w postanowieniu z 30 grudnia 2021 r. Minister stwierdził, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zasługuje na uwzględnienie w zakresie środków, o których mowa w tiret 4 i 5 postanowienia z 12 października 2021 r., dotyczących monitoringu środowiska oraz cyklicznych badań monitorujących. Problematyka ta nie należy do właściwości Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi i nie mógł on rozstrzygać merytorycznie w tej kwestii, tj. zgłaszać przedmiotowych zastrzeżeń. Natomiast środki określone w pozostałych punktach 1-3 oraz 6 poprzedzającego postanowienia, w ocenie organu, mają swoją podstawę we wskazywanych przepisach ustawy o rybołówstwie morskim dotyczących podziału kwot połowowych, wydawania pozwoleń na prowadzenie badań naukowych lub prac rozwojowych, albo w celu kształcenia oraz wydawania pozwoleń na chów, hodowlę organizmów morskich, zarybianie, wprowadzenie i przenoszenie organizmów morskich. [...] sp. z o.o. w skardze na postanowienie Ministra z 30 grudnia 2021 r. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części utrzymującej w mocy postanowienie z 12 października 2021 r., czyli w zakresie zastrzeżeń określonych w tiret 1-3 oraz 6 i zasądzenie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych oraz przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych do skargi. Skarżąca zarzuciła wydanie postanowienia w zaskarżonej części z naruszeniami: 1) art. 27 ust. 1 u.o.m. w zw. z art. 106 § 5 k.p.a., przez rozstrzygnięcie o powinności podjęcia przez skarżącą środków, które wykraczają poza zakres opinii wymaganej i dozwolonej przepisami prawa. Naruszenie przejawia się w określeniu zastrzeżeń związanych z układaniem kabli morskich, podczas gdy zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy opinia Ministra powinna odnosić się wyłącznie do zakresu lokalizacji oraz sposobów utrzymywania kabli morskich; 2) art. 23 ust. 4 i ust. 5 w zw. z art. 23 ust. 3 pkt 5 w zw. z art. 27 ust. 1a u.o.m. w zw. z art. 23c ust. 1 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (dalej: "u.d.a.r."), przez utrzymanie w mocy określonych w tiret 1-3 oraz 6 postanowienia z 12 października 2021 r. zastrzeżeń wykraczających poza leżący w kompetencji organu zakres bezpiecznego uprawnienia rybołówstwa morskiego, jak również mimo braku istnienia przepisów odrębnych uprawniających organ do wskazania środków określonych w pkt 1 – 3 oraz 6 postanowienia z 12 października 2021 r.; 3) art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz art. 10 § 1 k.p.a., przejawiające się w dokonaniu dowolnej oceny materiału dowodowego w toku postępowania, poprzez oparcie zastrzeżeń poczynionych w postanowieniu z 12 października 2021 r., na piśmie Morskiego Instytutu Rybackiego (dalej: "MIR") z 10 września 2021 r., o ogólnikowej treści, nieodnoszącego się do skonkretyzowanego przedmiotu postępowania, z pominięciem innych dowodów i informacji zgromadzonych w sprawie, w szczególności stanowiska skarżącego; 4) art. 124 § 1 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. oraz art. 6 k.p.a., przez brak powołania w zaskarżonym postanowieniu rzeczywistej podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia. W motywach skargi przytoczono argumentację mającą według skarżącej uzasadniać postawione zarzuty. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi – w odpowiedzi na skargę – wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. 2022, poz. 329) - zwanej dalej: p.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej było postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 30 grudnia 2021 r., w części w jakiej utrzymano nim w mocy poprzedzające je postanowienie z 12 października 2021 r. pozytywnie opiniujące opisany w stanie sprawy wniosek skarżącej, czyli w zakresie zastrzeżeń zawartych w tiret 1-3 i 6. Spór w niniejszej sprawie, przy pozytywnym zaopiniowaniu inwestycji skarżącej przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, dotyczył warunków, które – według organu - należy uwzględnić przy realizacji przedsięwzięcia w celu zminimalizowania zagrożenia dla żywych zasobów oraz bezpieczeństwa uprawiania rybołówstwa morskiego. Zgodnie z art. 27 ust. 1 i 1 a u.o.m., układanie i utrzymywanie kabli lub rurociągów w wyłącznej strefie ekonomicznej jest dozwolone, jeśli nie utrudnia to wykonywania praw Rzeczypospolitej Polskiej i pod warunkiem uzgodnienia ich lokalizacji oraz sposobów utrzymywania z ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej wydaje decyzję w tym zakresie po zasięgnięciu opinii ministrów właściwych do spraw: aktywów państwowych, energii, gospodarki, klimatu, kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, rybołówstwa, środowiska, geologii, gospodarki wodnej, wewnętrznych oraz Ministra Obrony Narodowej, a w przypadku zespołu urządzeń służących do wyprowadzenia mocy w rozumieniu ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych - również Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Do uzgodnienia stosuje się odpowiednio przepisy art. 23 ust. 2a, 3-5, 6e i 6f oraz art. 26 ust. 5, 6 i 8 u.o.m. W niniejszej sprawie mamy zatem do czynienia ze wskazanym ww. przepisie uzgodnieniem z ministrem właściwym do spraw rybołówstwa. Należy zatem zauważyć, że m.in. w przepisie art. 23 ust. 4 i 3 w zw. z ust. 2a u.o.m.-do którego odsyła wskazany wyżej ust. 1a art. 27 u.o.m. - wskazano, że organy opiniujące wskazują na podstawie przepisów odrębnych wystąpienie zagrożeń, o których mowa w ust. 3, lub szczegółowe warunki i wymagania, o których mowa w ust. 5. W tym miejscu należy wskazać, że postępowanie prowadzone w trybie art. 106 k.p.a., jest tzw. postępowaniem wpadkowym, którego celem jest uzyskanie przez organ administracji prowadzący postępowanie główne stanowiska organu administracji zajmującego się tą dziedziną życia społecznego, która nie wchodzi w zakres działalności organu administracji prowadzącego postępowanie główne. Organ administracji, który prowadzi postępowanie wpadkowe, wyraża swoje stanowisko co do przedmiotu postępowania głównego, oceniając je przez pryzmat własnej wiedzy z tej dziedziny życia społecznego, która należy do zakresu działalności tego organu. Współdziałanie to uregulowane jest w art. 106 k.p.a. i dotyczy takich przypadków, w których występuje prawny obowiązek wspólnego działania organów administracji publicznej, wynikający z konkretnej normy, a także z ogólnej zasady prawa administracyjnego formującej obowiązek współdziałania tych organów. Zgodnie z § 1 art. 106 k.p.a., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Stosownie do treści art. 106 § 5 k.p.a. zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Organ współdziałający uczestniczy jedynie w czynnościach postępowania administracyjnego, biorąc udział w załatwieniu sprawy przez wyrażenie stanowiska, w zakresie swej właściwości. Nie jest więc organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej, odrębnej sprawie administracyjnej. Postępowanie przed organem współdziałającym ma w istocie swojej charakter pomocniczy. W niniejszej sprawie organem administracji prowadzącym postępowanie główne, to jest postępowanie w sprawie uzgodnienie lokalizacji oraz sposobów utrzymywania kabli w wyłącznej strefie ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej dla przedsięwzięcia "Morska infrastruktura przesyłowa [...]" do wyprowadzenia mocy z morskich farm wiatrowych na ląd, jest Minister Infrastruktury. Organem prowadzącym postępowanie wpadkowe jest minister właściwy do spraw rybołówstwa, to jest Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Rolą Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi było więc dokonanie oceny planowanej inwestycji pod kątem jej wpływu na jedną z dziedzin życia społecznego, która należy do właściwości tego ministra jaką jest rybołówstwo. Z ustawy o rybołówstwie wynika, że określa ona zakres zadań, właściwość organów oraz tryb postępowania m.in. w sprawach racjonalnego wykonywania rybołówstwa, w tym ochrony żywych zasobów morza (art. 1 ust. 1 pkt 2) oraz w sprawach kontroli i nadzoru nad wykonywaniem rybołówstwa (art. 1 ust. 1 pakt 3 lit. a). W art. 2 ust. 1 pkt 21 określono, że rybołówstwo morskie - rybołówstwo komercyjne, rybołówstwo rekreacyjne, połów organizmów morskich w celach prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych albo w celu kształcenia, w zakresie rybołówstwa morskiego, a także zarybianie oraz chów lub hodowla organizmów morskich, wprowadzanie do obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej lub przenoszenie na tych obszarach organizmów morskich gatunków obcych lub organizmów morskich niewystępujących miejscowo, w rozumieniu odpowiednio art. 3 pkt 6 i 7 rozporządzenia nr 708/2007. Rybołówstwo komercyjne to połów organizmów morskich w celach zarobkowych (art. 1 ust. 1 pkt 20 ustawy). Zakres opinii właściwego organu wynikać winien oczywiście z przyznanych mu kompetencji, a odnosić się do przedmiotu uzgadnianego zagadnienia. W treści art. 23 ust. 3 u.o.m. mowa jest o niemożności udzielenia żądanego pozwolenia, jeżeli jego wydanie pociągnęłoby za sobą zagrożenie dla określonych w nim okoliczności, wystąpienie zaś zagrożeń, o których mowa w ust. 3, ustala się na podstawie przepisów odrębnych. Jeżeli tak, to zakres opiniowania organu wydającego opinie w toku uzyskiwania pozwolenia winien odnosić się – ale jedynie pośrednio, bo przez pryzmat kompetencji organów opiniujących – do możliwych zagrożeń wymienionych w sposób ogólny w art. 23 ust. 3 u.o.m., ustalonych na podstawie przepisów odrębnych w rozumieniu art. 23 ust. 4 u.o.m. Organem właściwym do opiniowania spraw związanych z rybołówstwem morskim jest Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, a przepisami odrębnymi są te przepisy, które należą do kompetencji tego Ministra w zakresie wynikającym z ustawy o rybołówstwie. Nie można też zanegować poglądu, że odesłanie do przepisów odrębnych daje pole organowi opiniującemu do wyrażenia opinii uwzględniającej różne aspekty sprawy, charakterystyczne dla danej branży i nie można poczytywać za błąd, ani też za wyjście poza granice opiniowanej sprawy, jeżeli organ opiniujący wypowie się co do dalej idących możliwych skutków realizacji przedsięwzięcia, niż to wynika z materiałów zaprezentowanych przez inwestora załączonych do wniosku. Współdziałanie organów polega bowiem na tym, że organ mający podjąć decyzję w sprawie, a nie mając jednak dostatecznej wiedzy branżowej (resortowej) sięgać musi po opinie innych organów, które wiedzę taką posiadają. W niniejszej sprawie, na obecnym etapie postępowania, organ opiniujący nie dopatrzył się wystąpienia zagrożeń, które mogłyby powodować wydanie negatywnej opinii. Organ wydał bowiem postanowienie, w którym pozytywnie zaopiniował planowaną inwestycję. Jednak wydając ww. postanowienie organ uznał, że mając na względzie brzmienie przepisu ust. 5 art. 23 u.o.m. w wypadku planowanej inwestycji, oraz ogólnikowość złożonego wniosku przez skarżącą, przy uwzględnieniu własnych kompetencji, winien określić zastrzeżenia celem zminimalizowania ewentualnych zagrożeń dla żywych zasobów morza oraz bezpieczeństwa uprawiania rybołówstwa morskiego. W ocenie Sądu, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w zaskarżonym postanowieniu w sposób wyczerpujący wskazał argumenty, które jego zdaniem przemawiają za tym by określić jakie środki i działania powinny zostać podjęte w celu zminimalizowania negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji. W niniejszej sprawie, jak już wyżej wskazano, niewątpliwie organem właściwym do opiniowania w zakresie rybołówstwa morskiego jest Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi zgodnie z § 1 ust. 2 pkt. 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 października 2021 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (Dz. U. z 2021 r. poz. 1950, z późn. zm.). Minister kieruje działem administracji rządowej rybołówstwo. Wskazany dział obejmuje, m.in. sprawy rybołówstwa morskiego, racjonalnego gospodarowania żywymi zasobami morza oraz gospodarki rybnej. Zgodnie z załącznikiem 3 do rozporządzenia do "Wykazu organów podległych Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi lub przez niego nadzorowanych" zaliczony został m.in. Główny Inspektor Rybołówstwa Morskiego. Z kolei przepisami odrębnymi są przepisy, które należą do kompetencji tego organu w zakresie wynikającym z ustawy o rybołówstwie. Niewątpliwie również, co słusznie podkreślił Minister, odesłanie do przepisów odrębnych daje pole organowi opiniującemu do wyrażenia opinii uwzględniającej różne aspekty sprawy, charakterystyczne dla danej branży. Tym samym, jak już wyżej wskazano, nie można uznać za naruszenie prawa wyjścia przez organ poza granice opiniowanej sprawy, jeżeli organ opiniujący wypowie się co do dalej idących możliwych skutków realizacji przedsięwzięcia, niż wynika to z materiałów zgromadzonych przez inwestora i załączonych do wniosku, a gdy będzie to wynikało z jego wiedzy resortowej. W ocenie Sądu, Minister miał zatem prawo wskazać argumenty, które jego zdaniem przemawiają za wdrożeniem zastrzeżeń oraz określić te zastrzeżenia w wydanej opinii, gdyż ich celem i zadaniem jest zminimalizowanie zagrożenia dla żywych zasobów oraz bezpiecznego uprawiania rybołówstwa, a nadto jest to jedyny moment, w którym organ ten może zwrócić uwagę organowi prowadzącemu postępowanie główne na pewne elementy sprawy, które powinny być brane pod uwagę w dalszym procedowaniu. Ustosunkowując się z kolei do zastrzeżenia ujętego w postanowieniu z 12 października 2021 r. w tiret 6 i utrzymanego w mocy zaskarżonym postanowieniem z 30 grudnia 2021 r., w zakresie którego Sąd uwzględnił skargę, należy zauważyć, że w zastrzeżeniu tym organ wskazał na podjęcie współpracy ze środowiskiem rybackim w celu umożliwienia współistnienia planowanego przedsięwzięcia z prowadzeniem działalności połowowej, w przypadku braku możliwości wykonywania rybołówstwa na wnioskowanym obszarze, wprowadzenie środków zaradczych, w tym rekompensat z tytułu udokumentowanych utraconych możliwości połowowych, obejmujących nie tylko okres prac budowy wnioskowanej inwestycji, ale również czas jej eksploatacji i likwidacji. W tym aspekcie sprawy należy zauważyć, co też wskazał Minister w zaskarżonym postanowieniu, że kwestie współpracy inwestorów ze środowiskiem rybackim zostały już wzięte pod uwagę w "Porozumieniu sektorowym na rzecz rozwoju morskiej energetyki wiatrowej w Polsce" ("Polish Offshore Wind Sector Deal"), podpisanym 15 września 2021 r. w Warszawie przez przedstawicieli administracji rządowej, inwestorów oraz podmioty uczestniczące w łańcuchu dostaw na rzecz budowy i eksploatacji morskich farm wiatrowych. W porozumieniu tym w załączniku nr 3 określającym "Szczegółowe działania, które zostaną podjęte w zakresie rybołówstwa" zwrócono uwagę na realizację projektów z uwzględnieniem możliwości przepływu jednostek rybackich przez obszar morskiej farmy wiatrowej i prowadzenia działalności związanej z rybołówstwem, w zakresie wynikającym z przepisów prawa oraz decyzji administracyjnych. Strony zadeklarowały również współpracę na rzecz wypracowania odpowiednich metod świadczenia pomocy podmiotom prowadzącym działalność związaną z rybołówstwem, które wykazały poniesienie strat w sytuacji konieczności całkowitego lub okresowego zaprzestania prowadzenia działalności polegającej na wykonywaniu rybołówstwa komercyjnego lub konieczności zmiany dotychczasowego sposobu prowadzenia tej działalności, w wyniku realizacji projektów morskich farm wiatrowych, w ramach wspólnie wypracowanych rozwiązań. Zdaniem Sądu zawarcie przedmiotowego zastrzeżenia w postanowieniu opiniującym pozytywnie inwestycję skarżącej, zostało w istocie powielone za wyżej wskazanym Porozumieniem, mającym na celu zagwarantowanie odpowiedniego zabezpieczenia w przypadku zaistnienia sytuacji opisanych w zastrzeżeniu, a nadto było zbyt daleko idące. W istocie bowiem nakazywało ponadnormatywne podjęcie współpracy ze środowiskiem rybackim, mogącej zakończyć się wprowadzeniem środków zaradczych, np. w postaci rekompensat. W sprawie niezasadne okazały się zarzut skargi. Odnosząc się do naruszenia art. 27 ust. 1 u.o.m. w związku z art. 106 § 5 k.p.a., wskazać należy, że prawidłowo organ przyjął, że kwestie dotyczące lokalizacji kabli oraz ich późniejszego utrzymywania są związane ze sposobem ich ułożenia. W ocenie Sądu, nie jest możliwe wyrażenie opinii w tej kwestii bez oceny całościowego podejścia do tych poszczególnych etapów inwestycji (lokalizacji oraz utrzymywania) i jego wpływu na żywe zasoby oraz bezpieczne wykonywanie rybołówstwa. A zatem zwrócenie uwagi przez organ opiniujący w zaskarżonym postanowieniu na konieczność uwzględnienia sposobu ułożenia i utrzymania kabli pod kątem bezpiecznego uprawiania rybołówstwa morskiego należy uznać za uwzględnienie wymogów wynikających z przepisów art. 27 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 4, 5 oraz ust. 3 u.o.m. Zauważyć również należy, że Minister formułując zastrzeżenia określone w tiret 1-3 jedynie ogólnie wskazał na pewne aspekty inwestycji pod kątem swoich ustawowych uprawnień. Zastrzeżenia zawarte w tiret 1 i 2 mają bowiem charakter jedynie przykładowy, a samo zabezpieczenie kabli winno leżeć również w interesie skarżącego, któremu jak wynika z treści skargi również zależy na uniknięciu ich uszkodzeń, które niewątpliwie powodowałoby dla skarżącego straty oraz konieczność ich naprawy. Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 23 ust. 4 i ust. 5 w zw. z art. 23 ust 3 pkt 5 w zw. z art. 27 ust. 1a u.o.m. w zw. z art. 23c ust. 1 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (zastrzeżenia wykraczające poza zakres kompetencji organu). Jak już wyżej wskazano, Minister był uprawniony do wyrażenia zastrzeżeń w zakresie niezakwestionowanym przez Sąd, tj. ujętych w tiret 1-3 i nie wykraczały one poza kompetencje tego organu. Zadaniem ministra właściwego do spraw rybołówstwa jest bowiem, m. in. monitorowanie i dbanie o stan zasobów w polskich obszarach morskich, co jak słusznie wskazano w odpowiedzi na skargę przejawia się m. in. zlecaniem prowadzenia badań i sporządzaniem opinii i raportów, co do stanu zasobów morskich - art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz art. 10 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu organ rozpoznając niniejszą sprawę słusznie uwzględnił jako materiał dowodowy informacje zawarte w piśmie Morskiego Instytutu Rybackiego z 10 września 2021 r., choć niewątpliwie nie były to jedyne informacje stanowiące materiał w tej sprawie. Należy bowiem zauważyć, że Morski Instytut Rybacki jest instytucją wyspecjalizowaną w kwestiach związanych z żywymi zasobami morza, a zatem informacje przedstawione we wskazanym piśmie niewątpliwie były pomocne by móc prawidłowo zaopiniować planowaną inwestycję. Nadto nie jest prawdziwe twierdzenie skarżącej, że organ przy opiniowaniu nie uwzględnił stanowiska skarżącej oraz informacji przez nią wskazanych opierając się na ww. piśmie Morskiego Instytutu Rybackiego. Organ rozpoznając bowiem przedmiotową sprawę analizował również i inne dostępne dokumenty (m. in. dane z Systemu Elektronicznej Rejestracji i Elektronicznego Raportowania działalności połowowej - ERS, rozporządzenie w sprawie przyjęcia planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, w tym karty akwenów: [...], [...], [...]) by móc w prawidłowy sposób zaopiniować przedłożony mu wniosek skarżącej. Za niezasadny Sąd uznał również podnoszony w skardze zarzut odnoszący się do nieustalenia przez organ jaka liczba jednostek prowadzi połowy na obszarze objętym przedmiotową inwestycją oraz jakie gatunki są tam poławiane. Informacje te bowiem organ posiadał z urzędu i jak słusznie wskazano w odpowiedzi na skargę, wynikają one z prowadzonego przez organ Systemu Elektronicznej Rejestracji i Elektronicznego Raportowania działalności połowowej (ERS). Zarzut naruszenia art. 124 § 1 oraz 107 § 3 w zw. z art. 126 i art. 6 k.p.a.,- również, w ocenie Sądu, jest niezasadny. Podstawą prawną do działania w niniejszej sprawie były bowiem przepisy art. 27 ust.1 i 1a u.o.m. i art. 106 k.p.a., a te niewątpliwie zostały powołane zarówno w zaskarżonym postanowieniu, jak i poprzedzającym je postanowieniu. Organ przywołał również przepisy ustawy o rybołówstwie morskim (m. in. art. 47 ust. 3 i art. 98 tej ustawy), z których w ocenie Sądu wynikały uprawnienia organu do ustalenia zastrzeżeń. Zadaniem wskazanego organu jest bowiem nie tylko regulowanie kwestii połowów i ich bezpieczeństwa (racjonalne i zrównoważone eksploatowanie zasobów morza) ale i dbanie o ochronę żywych zasobów morza. W tym stanie rzeczy Sąd, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 a w zw. z art. 135 oraz art. 145 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku; na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku. Z kolei o zwrocie kosztów postępowania orzekł – w punkcie III – na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty postępowania niezbędne do celowego dochodzenia prawa skarżącej złożyły się: wpis od skargi – w wysokości 100 zł i wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej – w wysokości 480 zł, odpowiadające stawce określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2018, poz. 265) powiększone o kwotę opłaty skarbowej uiszczoną od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.