IV SA/Wa 387/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2009 r. sprawy ze skarg P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. i Gminy Miejskiej K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; IV. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz Gminy Miejskiej K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lipca 1993 roku, Nr [...] Wojewoda [...] stwierdził, że nieruchomość stanowiąca własność przedsiębiorstwa "P." sp. z o.o. położona w P. objęta lwh [...] i lwh [...] gm. K. Dz. [...] "P." podlegała przejęciu na podstawie dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 roku o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 roku, Nr 3, poz. 13 z późn. zm.). Decyzją z dnia [...] lutego 1996 roku, Nr [...] Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej utrzymał w mocy wymienioną wyżej decyzję Wojewody [...]. Wyrokiem z dnia 5 lutego 1998 roku, sygn. akt IV SA/Wa 625/96 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę J. T. na decyzję Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] lutego 1996 roku uznając, iż skarżący nie legitymuje się interesem prawnym do jej wniesienia. Pismem z dnia 10 maja 2006 roku "P." sp. z o.o. wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] lutego 1996 roku oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1993 roku. Decyzją z dnia [...] listopada 2008 roku, Nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził, że decyzja Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] lutego 1996 roku, Nr [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1993 roku, Nr [...] wydane zostały z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu decyzji Minister stwierdził, że decyzja Ministra Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] lutego 1996 roku skierowana została do osoby nie będącej stroną w sprawie, to jest do J. T. Tymczasem J. T. jako podmiot mający udział w spółce z o.o. nie miał własnego interesu prawnego w sprawie dotyczącej Spółki. Decyzja Ministra Gospodarki Żywnościowej została doręczona wnioskodawcy 1 marca 1996 roku zaś decyzja Wojewody [...], zgodnie z oświadczeniem wnioskodawcy, została mu doręczona w dniu 14 lipca 1993 roku. Ponieważ od daty doręczenia wymienionych decyzji upłynęło już ponad dziesięć lat stwierdzenie nieważności decyzji jest już aktualnie niedopuszczalne. Z tych też względów Minister stwierdził, iż wydane zostały one z naruszeniem prawa. Od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożyła "P." sp. z o.o. oraz Prezydent Miasta K. Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 roku, Nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2008 roku. W uzasadnieniu decyzji Minister podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się natomiast do zarzutu podniesionego przez Prezydenta Miasta K. stwierdził, że Naczelny Sąd Administracyjny nie dokonywał oceny legalności wydanej decyzji, gdyż skarga oddalona została z powodu braku interesu prawnego osoby ją wnoszącej. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Gmina Miejska K. W skardze podniesiony został zarzut naruszenia art. 170 p.p.s.a. poprzez nie wzięcie pod uwagę prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 1998 roku oraz zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 158 § 2 k.p.a. poprzez zastosowanie tych przepisów w sytuacji, gdy brak było podstaw do ich zastosowania. Skarżący wskazał, iż decyzja Ministra Gospodarki Żywnościowej była przedmiotem oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny, który oddalił wniesioną na nią skargę co oznacza, iż musiał skontrolować decyzję merytorycznie. Naczelny Sąd Administracyjny miał obowiązek z urzędu stwierdzić nieważność decyzji jeżeli istniały ku temu przesłanki. Skoro Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 lutego 1998 roku nie stwierdził nieważności kontrolowanych decyzji, to nie mogą być one aktualnie kwestionowane, gdyż naruszałoby to powagę rzeczy osądzonej. Zdaniem Prezydenta Miasta K., gdyby Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, to stwierdziłby ich nieważność jednakże tego nie uczynił. Nieuzasadniony jest więc pogląd Ministra, że Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że decyzja skierowana została do osoby nie będącej stroną w sprawie. Skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniosła również "P." sp. z o.o. z siedzibą w K. podnosząc następujące zarzuty: 1. naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. w zw. z art. 61 § 1 k.p.a. oraz art. 127 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż wszczęcie i prowadzenie postępowania bez wniosku strony nie stanowi rażącego naruszenia prawa, 2. naruszenia art. 158 § 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 156 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż dziesięcioletni termin do stwierdzenia nieważności decyzji biegnie od dnia doręczenia decyzji J. T., który nie został uznany za stronę, a nie od daty doręczenia spółce P. co nigdy nie miało miejsca, 3. naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 k.p.a. oraz § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 roku w sprawie wykonania Dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej, który to przepis dawał podstawę do orzekania wyłącznie na wniosek strony, 4. naruszenia art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zgodnie z którym ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 roku, z zastrzeżeniem art. 100, wiążą wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia co oznacza, iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi był związany oceną prawną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 1998 roku, sygn. akt IV SA/Wa 626/96, 5. naruszenia art. 170 i 171 p.p.s.a. poprzez pominięcie oceny prawnej zawartej w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2008 roku, sygn. akt IV SA/Wa 2415/07. Na wypadek nieuwzględnienia przez Sąd wymienionych wyżej zarzutów skarżąca Spółka podniosła zarzuty: 6. naruszenia art. 365 k.p.c. i art. 366 k.p.c. poprzez nieuwzględnienie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] lutego 2005 roku, sygn. akt [...] oraz wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] września 2005 roku, sygn. akt [...], którym związany jest również organ administracji publicznej, w tym również Minister, który zobligowany był w związku z tym stwierdzić nieważność decyzji objętych wnioskiem, 7. naruszenia art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z uwagi na niedostateczne ustalenie faktów i ich znaczenia co skutkowało dokonaniem błędnych ustaleń będących podstawą rozstrzygnięcia, 8. naruszenia art. 8 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na brak podania przyczyn dlaczego Minister nie uwzględnił podniesionych przez wnioskodawcę zarzutów 9. naruszenia art. 2 ust. 1 lit. e i ust. 2 w zw. z art. 1 ust. 1 i 2 dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 roku o przeprowadzeniu reformy rolnej poprzez uznanie, iż nieruchomość Spółki P. podpadała pod działanie przepisów tego dekretu w sytuacji, gdy nieruchomości te nie mogły być wykorzystywane na cele rolnicze, 10. naruszenia art. 1 Protokołu nr 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka poprzez przyjęcie, że nieruchomość stanowiąca mienie Spółki P. nie podlega określonej w nim ochronie i przez to faktyczne wywłaszczenie prawowitego właściciela tej nieruchomości decyzjami Wojewody [...] i Ministra Rolnictwa W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skargi zasługują na uwzględnienie przy czym skarga Gminy Miejskiej K. została uwzględniona z przyczyn, które Sąd wziął pod uwagę z urzędu. Odnośnie do zarzutów podniesionych przez spółkę z o.o. P. stwierdzić natomiast należy, iż nie wszystkie zarzuty podniesione w skardze mogły być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W rozpoznawanej sprawie najdalej idący jest zarzut podniesiony został przez skarżącą Gminę Miejską K. to jest zarzut naruszenia art. 170 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącej Gminy Miejskiej K. niezależnie od powodów, które legły u podstaw oddalenia skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 lutego 1998 roku wyrok tego Sądu oznacza, że kontrolowana decyzja nie była dotknięta wadą, która skutkowała stwierdzeniem jej nieważności. Zdaniem Spółki gdyby była dotknięta taką wadą, to Naczelny Sąd Administracyjny stwierdziłby jej nieważność. W ocenie Sądu pogląd ten uznać należy za nietrafny. W uzasadnienia wyroku dnia 5 lutego 1998 roku, sygn. akt IV SA/Wa 626/96 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że podstawową kwestią, wymagającą rozstrzygnięcia, a warunkującą możliwość merytorycznego rozpoznania sprawy jest legitymacja procesowa skarżącego. W dalszej części uzasadnienia wyroku Naczelny Sąd stwierdził, iż skarżący nie ma legitymacji do wniesienia skargi co wyłącza możliwość dokonywania przez sąd administracyjny oceny legalności zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się jedynie do zbadania czy skarżący posiadał przymiot strony uprawniający go do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż w sytuacji, gdy skarżącemu taki przymiot strony nie przysługuje niedopuszczalne jest badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Oddalenie skargi z powodu uznania, iż skarżącemu nie przysługuje status strony postępowania, a tym samym uznania, że nie mógł on wnieść skargi w istocie wywołuje takie skutki jak odrzucenie skargi. Odrzucenie skargi następuje wówczas, gdy jest oczywiste, że skargę wniosła osoba nieuprawniona natomiast w sytuacji, gdy ustalenie tej okoliczności wymaga analizy materiału dowodowego wydawane jest orzeczenie o oddaleniu skargi. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 626/96. Organy administracji wszczęły postępowanie nieważnościowe w oparciu o wniosek złożony przez osobę nieuprawnioną. W toku postępowania osoba ta była traktowana jak strona. Z tych też względów skarga wniesiona przez tę osobę nie została odrzucona, tylko w toku postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny dokonał ustalenia czy wnoszącemu skargę przysługuje status strony i po ustaleniu, że status taki skarżącemu nie przysługuje skargę oddalił. Tego rodzaju rozstrzygnięcie ma więc takie same skutki jak odrzucenie skargi wniesionej przez osobę nieuprawnioną. Sąd wydając tego rodzaju orzeczenie nie dokonuje merytorycznej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia. Tym samym nie można podzielić poglądu skarżącej Gminy Miejskiej K., że prowadzenie kolejnego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] lutego 1996 roku i utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1993 roku narusza art. 170 p.p.s.a. i prowadzi do naruszenia powagi rzeczy osądzonej. Nie można też zgodzić się z zarzutem Gminy Miejskiej K., iż stwierdzenie, że J. T. nie miał interesu prawnego we wniesieniu skargi, nie przesądza o tym, że nie miał on interesu prawnego do występowania w postępowaniu administracyjnym. Nie wdając się w rozważania na temat różnic w rozumieniu pojęcia interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym stwierdzić należy, iż J. T. nie miał interesu prawnego zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i sądowoadministracyjnym. Decyzje, których stwierdzenia nieważności domagał się skarżący dotyczyły nieruchomości, która stanowiła własność spółki z o.o. Spółka z o.o. jest odrębnym bytem prawnym, którego reprezentacja była uregulowana w kodeksie handlowym, a obecnie w kodeksie spółek handlowych. Tylko organy Spółki wskazane przepisami prawa mają prawo występować w jej imieniu. Nie może w imieniu Spółki występować jej udziałowiec, jeśli jedynym uprawnieniem do działania w imieniu Spółki, na jakie się powołuje, jest okoliczność, że posiada udziały w Spółce. Do uprawnień wspólnika, wynikających z faktu posiadania udziałów w Spółce z o.o., nie wchodzi uprawnienie do reprezentowania Spółki. J. T. występując jako udziałowiec spółki z o.o. P., o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] lutego 1996 roku i utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1993 roku, nie miał uprawnienia do działania w jej imieniu. Nie miał też własnego interesu prawnego w stwierdzeniu nieważności tych decyzji. Miał jedynie interes faktyczny polegający na tym, że gdyby Spółka odzyskała nieruchomość, której dotyczyły przedmiotowe decyzje, powiększyłby się jej majątek, a w konsekwencji powiększyłby się majątek J. T., gdyż wzrosłaby wartość udziałów jakie posiada w spółce. J. T. nie miał więc interesu prawnego, który uzasadniałby wszczęcie postępowania nieważnościowego jak również nie miał interesu prawnego we wniesieniu skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dopuszczalne jest więc w tej sytuacji ponowne badanie przez organy administracji decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] lutego 1996 roku i utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1993 roku pod kątem istnienia przesłanek, które dawałyby podstawę do stwierdzenia ich nieważności. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd z urzędu poddał ocenie stanowisko Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, iż należy ograniczyć się do zbadania czy wymienione wyżej decyzje nie zostały dotknięte uchybieniem wymienionym w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Minister w zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej nie wyraził wprost takiego poglądu jednakże analiza uzasadnień tychże decyzji prowadzi do wniosku, że taki pogląd w istocie Minister prezentuje. Stwierdzenie nieważności jest postępowaniem nadzwyczajnym i wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnych. Podstawy stwierdzenia nieważności decyzji wymienione są enumeratywnie w art.156 kpa. Rozstrzygnięcie organu administracji może być dotknięte jedną lub wieloma uchybieniami, które mogą stanowić podstawę stwierdzenia nieważności. W sytuacji, gdy w sprawie występuje kilka różnych przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji, za podstawę stwierdzenia nieważności należy przyjąć przesłankę najdalej idącą. Przyjęcie odmiennego poglądu byłoby, zdaniem Sądu, nie do pogodzenia z zasadą praworządności oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 7 i art. 8 k.p.a.). Wniosek Spółki z o.o. P. wskazywał na istnienie uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności decyzji w postaci wydania jej z rażącym naruszeniem prawa. Porównanie przesłanek nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 kpa i z art. 156 § 1 pkt 4 kpa prowadzi do wniosku, iż dalej idącą przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji jest jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa. Możliwość stwierdzenia nieważności decyzji z powodu skierowania jej do osoby nie będącej stroną w sprawie ograniczona jest dziesięcioletnim terminem liczonym od daty doręczenia lub ogłoszenia decyzji. Stwierdzenie nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa jest niedopuszczalne tylko wówczas, gdy decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki prawne. Stwierdzenie nieważności decyzji z tego powodu nie jest natomiast ograniczone żadnym terminem. Rozstrzygając wniosek skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi powinien więc dokonać jej oceny także pod kątem istnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Ograniczenie się do oceny decyzji tylko pod kątem zaistnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w sytuacji, gdy wnioskodawca wskazywał na istnienie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. narusza art. 107 § 3 k.p.a. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w uzasadnieniu decyzji nie wskazał podwodów ograniczenia się do zbadania czy decyzja Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] lutego 1996 roku i utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1993 roku dotknięte są wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Wyjaśnienie podstawy prawnej zaskarżonej decyzji jest zatem niepełne. Naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. mogło mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Rozważenie przez Ministra argumentu Spółki, iż decyzja Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] lutego 1996 roku i utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1993 roku wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa mogłoby spowodować stwierdzenie ich nieważności z tej przyczyny i wyeliminowania ich z obrotu prawnego, o ile oczywiście decyzje te nie wywołały nieodwracalnych skutków prawnych. Odnośnie zarzutów podniesionych przez skarżącą spółkę z o.o. P. stwierdzić należy, iż zbędne jest odnoszenie się do zarzutów opisanych w punktach 1, 3, 9 i 10. Zarzuty te zmierzają do wykazania, iż decyzje, których stwierdzenia nieważności domaga się Spółka wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa. Oceny zasadności tych zarzutów dokona Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi rozpoznając ponownie sprawę. Odnośnie do zarzutu opisanego w pkt 2 stwierdzić należy, iż jest to zarzut bezzasadny. Termin określony w art. 158 § 2 k.p.a. rozpoczyna bieg od daty doręczenia decyzji osobie, która została przez organ administracji niezasadnie uznana za stronę postępowania. Osoba taka nie jest stroną w znaczeniu materialnoprawnym, ale jest stroną w znaczeniu procesowym. Zarzut opisany w pkt 4 jest zdaniem Sądu bezzasadny. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nigdy nie twierdził, że nie jest związany poglądem prawnym Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w wyroku z dnia 5 lutego 1998 roku, sygn. akt IV SA/Wa 626/96. Wręcz przeciwnie, Minister, uzasadniając twierdzenie, iż decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, powoływał się na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w tym wyroku. Bezzasadny jest zarzut opisany w pkt 5. W wyroku z dnia 7 lutego 2008 roku, sygn. akt IV SA/Wa 2415/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził jedynie, iż dopuszczalne jest wystąpienie z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] lutego 1996 roku i utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1993 roku przez spółkę z o.o. P. pomimo tego, że decyzje te były już przedmiotem oceny na skutek wniosku złożonego przez J. T. Minister zastosował się do poglądu prawnego wyrażonego w wymienionym wyroku i wszczął postępowanie nieważnościowe na wniosek spółki z o.o. P. Odnośnie do zarzutu wymienionego w pkt 6 wskazać jedynie należy, iż wyrokiem z dnia 18 września 2009 roku, sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w K. po wznowieniu postępowania uchylił wskazane przez skarżącą spółkę wyroki i oddalił powództwo. Informacja ta znalazła się w piśmie procesowym Gminy Miejskiej K. z dnia 14 października 2009 roku (k – 519, 520 akt sądowych). Ocena znaczenia wskazanych przez skarżącą Spółkę orzeczeń sądów dla rozstrzygnięcia sprawy jest w tej sytuacji zbędna. Zarzut wymieniony w pkt 7 jest zbyt ogólnikowy, by możliwe było merytoryczne odniesienie się do niego przez Sąd. Zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. opisany w pkt 8 uznać należy za słuszny. Zagadnienia związane z naruszeniem tych przepisów zostały już omówione i powtarzanie argumentów przemawiających za uwzględnieniem tego zarzutu jest niecelowe. Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.