IV SA/Wa 405/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2014 r. sprawy ze skargi T. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o bezdomności I. oddala skargę; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. T. G. (dalej: "skarżąca") 13 listopada 2013 r. złożyła do Prezydenta W. wniosek o wydanie zaświadczenia o bezdomności w okresie od maja 2013 r. Prezydent W. postanowieniem z [...] listopada 2013 r. odmówił skarżącej wydania zaświadczenia o bezdomności. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, ze Centrum Pomocy Społecznej nie prowadzi ewidencji osób bezdomnych, oraz, że w okresie od maja do października 2013 r. nie ustalono ze skarżąca indywidualnego programu wychodzenia z bezdomności. Centrum prowadzi rejestr osób korzystających z pomocy społecznej a nie wszystkie osoby są osobami bezdomnymi. Przepisy ustawy o pomocy społecznej jak również inne przepisy nie nakładają obowiązku sporządzania ewidencji bądź rejestru osób bezdomnych, stąd taka ewidencja nie jest prowadzona. Skarżąca w zażaleniu od powyższego postanowienia podniosła naruszenie jej praw osobowych i obywatelskich przez odmowę wydania zaświadczenia o bezdomności i wniosła o wydanie zaświadczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] grudnia 2013 r. utrzymało w mocy powyższe postanowienie Prezydenta W.. Organ odwoławczy powołując się na treść art. 217 § 2 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: “Kpa") wskazał, że zaświadczenie ma na celu jedynie potwierdzać istnienie określonych faktów lub stanu prawnego znanych z urzędu organowi administracji publicznej. Jest ono aktem wiedzy organu, opartym na informacjach wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Mając zatem na uwadze, iż nie jest prowadzona ewidencja osób bezdomnych, organ nie może wydać zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W ocenie skarżącej odmowa wydania jej przedmiotowego zaświadczenia stanowi naruszenie jej praw osobowych i jest wynikiem złej woli urzędników. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że wydawanie zaświadczeń w postępowaniu administracyjnym regulują przepisy zawarte w dziale VII Kpa. Przepisy te przewidują wydawanie zaświadczeń w dwóch przypadkach, po pierwsze - jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1), po drugie zaś - jeżeli dana osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2). Zgodnie z treścią art. 218 § 1 i 2 Kpa w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, zaś organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Postępowanie wyjaśniające prowadzone w celu potwierdzenia istnienia wnioskowanych okoliczności opierać się może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. W pierwszej kolejności zatem, w ramach takiego postępowania, organ powinien ustalić, jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane, i ustalić ewentualnych ich dysponentów. Dalsza część postępowania sprowadza się do wyjaśnienia, czy posiadane dane odnoszą się do osoby wnioskodawcy oraz czy dotyczą stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wnioskowała do Centrum Pomocy Społecznej Dzielnica S. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego jej bezdomność. W ocenie Sądu organ zasadnie odmówił wydania zaświadczenia o treści wnioskowanej przez skarżącą. W tym zakresie uznać należy, że organ prawidłowo wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że żaden z przepisów prawa nie nakłada na organy pomocy społecznej, obowiązku prowadzenia rejestru, ewidencji osób bezdomnych. Zauważenia wymaga, że obowiązek wydania przedmiotowego zaświadczenia obarczałby organ dopiero wówczas, gdy żądanie dotyczyłoby potwierdzenia faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez niego ewidencji, rejestrów lub innych posiadanych przez organ danych, co wynika cytowanego wyżej art. 218 § 1 Kpa. Skoro natomiast takich ewidencji czy rejestrów Centrum Pomocy Społecznej Dzielnica S. nie prowadzi, to nie było podstawy do wydania przedmiotowego zaświadczenia. Sąd w pełni podziela zatem stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 października 2008 r. sygn. akt I OSK 588/08 Lex nr 510464 zgodnie z którym "Żaden z przepisów prawa nie nakłada na organy pomocy społecznej obowiązku prowadzenia rejestru, czy ewidencji osób bezdomnych. W sytuacji, gdy organ nie prowadzi takiego rejestru, nie może wydać zaświadczenia żądanej treści, bowiem nie można wydać czegoś, czego się nie posiada". Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.