IV SA/Wa 433/18

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Michał Majcher po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym ustanowienie radcy prawnego oraz zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy W dniu 25 kwietnia 2018 r. M. L. złożyła, na urzędowym formularzu, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. We wniosku podała, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, otrzymuje emeryturę w wysokości 2231,36 zł miesięcznie, posiada oszczędności w wysokości 17000 zł, jest właścicielem domu o pow. 118 m2, współwłaścicielem działki leśnej o pw. 0,42 ha, właścicielką działki o pow. 0,3 ha. Jako zobowiązania stałe i wydatki wymieniła: ogrzewanie 3500 zł rocznie (zakup węgla i drzewa), media – 150 zł miesięcznie, leczenie – 150 zł miesięcznie, opłaty za naprawy domu – 1000 zł rocznie. Podała również, że raz na klika (kilkanaście) lat ponosi znaczące wydatki związane z utrzymaniem domu – np. wymiana kotła C.O., stolarki okiennej itp. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – dalej zwanej Ppsa) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Należy mieć na względzie, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i sprowadzać się powinno do przypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie jej udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Dopiero gdy środki, którymi dysponuje wnioskodawca, okażą się niewystarczające, można wystąpić o przyznanie prawa pomocy. W ocenie Referendarza środki, którymi dysponuje Skarżąca pozwalają jej na pokrycie kosztów postępowania sądowego. Z nadesłanego oświadczenia wynika, że Skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, otrzymuje comiesięczną emeryturę w kwocie ponad 2200 zł, ponadto posiada oszczędności w wysokości 17000 zł. Suma miesięcznych koniecznych wydatków związanych z utrzymaniem została przez Wnioskodawczynię oszacowana na 675 zł miesięcznie (wliczając koszty zakupu opału i opłat na naprawę domu). Doliczając nawet koszty wyżywienia, ubrania, środków czystości itp. stwierdzić należy, że Skarżąca jest w stanie ponieść koszty postępowania. W niniejszej sprawie Skarżąca uiściła wpis od skargi w kwocie 300 zł i obecnie nie jest obowiązana do ponoszenia żadnych innych opłat. Ewentualne, przyszłe koszty w postępowaniu przed sądem I. instancji mogą się jeszcze wiązać z koniecznością kwoty 100 zł tytułem opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku. Porównując wysokość emerytury Skarżącej z ewentualnym obowiązkiem uiszczenia tej opłaty stwierdzić należy, że nie powinna ona mieć trudności z jej wygospodarowaniem. Wskazać również należy, że Skarżąca dysponuje oszczędnościami w wysokości 17000 zł i w ocenie Referendarza to z nich w pierwszej kolejności powinna pokryć należności związane w ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że osoba uzyskująca stały miesięczny dochód, a ponadto posiadająca oszczędności pieniężne nie może być w żadnym przypadku uznana za osobą, która nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2013 r., sygn. II OZ 238/13). W tej sytuacji należało uznać, że Wnioskodawczyni nie znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z uwagi na to, że Skarżąca wystarczająco szczegółowo przedstawiła swój majątkowy Referendarz sądowy uznał, że nie jest konieczne wzywanie jej do nadesłania dodatkowych dokumentów obrazujących możliwości płatnicze Wnioskodawczyni. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 Ppsa orzeczono jak w sentencji.