IV SA/Wa 442/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2015 r. sprawy ze skargi A. J. na uchwałę Rady W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę W piśmie z dnia [...] grudnia 2014 r. A. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym skargę na uchwałę nr [...] Rady m. W. z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...], domagając się stwierdzenia jej nieważności w części, tj. w zakresie zawartego w Rozdziale 14 - Ustalenia szczegółowe dla terenów § 19 ust. 1) Przeznaczenie terenu: a) tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub usług, zgodnie z § 4 ust. 2 cytowanej uchwały. Uchwale zarzuciła naruszenie art. 20, 21, 22 w związku z art. 37 § 2 Konstytucji RP, art. 140 k.c. w zbiegu z art. 244 k.c., art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o działalności gospodarczej i art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez restrykcyjne ograniczenie możliwości dysponowania ograniczonym prawem rzeczowym jakim jest spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu oraz niemożność swobodnego realizowania potrzeb gospodarczych przy użyciu prawa, którym dysponuje, a pozbawienie możliwości dysponowania prawem nastąpiło przez akt prawa miejscowego, którego władcze rozstrzygnięcie nie zostało umocowane w ustawie. Wskazując na powyższe pełnomocnik skarżącej wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonym zakresie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podał, że skarżąca posiada spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu nr [...] przy ul. [...] i lokali [...], [...], [...] przy ul. [...]. W okresie od marca 1994 r. do września 2009 r. we wskazanych lokalach funkcjonowały biura M. Spółka z o.o. KRS [...]. Zaskarżona uchwała spowodowała, że niemożliwe stało się przy obecnym stanie prawnym ponowne ulokowanie firmy M. w lokalach należących do skarżącej. W dniu [...] listopada 2014 r. skarżąca wniosła do Rady m. W. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie uchwały nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r., które pozostało bez odpowiedzi organu. Pełnomocnik podniósł, iż interes skarżącej, o którym mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wynika z faktu, że przyjęty w zaskarżonej uchwale w części objętej skargą zapis narusza przysługujące jej spółdzielcze prawo do lokalu, a to poprzez ograniczenie w znaczny sposób możliwości korzystania i wykonywania tego prawa. Uchwała spowodowała brak swobodnego dysponowania prawem jakim jest spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, gdyż nie może być ono wykonywane w celach do jakich zostało nabyte i było realizowane przez okres 15 lat. Gwarancja nienaruszalności prawa własności, przewidziana jest w art. 21 Konstytucji RP. Art. 140 k.c. chroni prawo własności i wyraźnie wymienia przypadki naruszenia i ograniczenia tego prawa. W art. 244 k.c. spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu podnosi do rangi ograniczonego prawa rzeczowego, do którego ochrony art. 251 k.c. przewiduje te same przepisy jak do ochrony prawa własności. Uchwała w zaskarżonym zakresie narusza wyrażoną w art. 20 i 22 Konstytucji, jak i w art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej zasadę wolności gospodarczej, bowiem niemożliwe stało się przy obecnym stanie prawnym, ponowne ulokowanie firmy M. w lokalach należących do skarżącej. W odpowiedzi na skargę Rada m.st. W. wniosła o jej oddalenie. W jej uzasadnieniu pełnomocnik organu wskazał, iż w dniu [...] listopada 2014 r. skarżąca wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa uchwałą nr [...] z dnia [...] lutego 2012r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejony ulicy [...]- Część I - w części dotyczącej ustaleń szczegółowych dla terenów § 19 ust. 7 - dla terenu C.1.9.MW. Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi. Na terenie C 1.9 MW znajdują się budynki wielorodzinne. Budynki wielorodzinne są specyficznym miejscem współzamieszkiwania osób mających tytuł prawny do lokalu. Powoduje to konieczność właściwej regulacji zasad korzystania z części wspólnych albo należących do spółdzielni mieszkaniowych rodzi również konieczność zapewnienia właściwych warunków dla zapewnienia bezpieczeństwa oraz realizacji prawa do miru domowego. Przemieszanie funkcji mieszkaniowej i usługowej może prowadzić do naruszenia tych zasad, co może prowadzić do konfliktów społecznych. Przepis prawa budowlanego wyraźnie wskazują na rozróżnienie możliwości przemieszania funkcji mieszkaniowej i usługowej w odniesieniu do zabudowy mieszkaniowej i wielorodzinnej. Zgodnie z ustawą - Prawo budowlane wprowadzono wprost możliwość usług w budynku mieszkalnym jednorodzinnym. Wynika to z definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawartą w art. 3 pkt 2a, zgodnie z którą należy przez to rozumieć budynek wolno stojąc albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku. Regulacji takiej nie przewidziano dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Również przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zawierają szereg regulacji rozróżniających wymogi zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej. Kwestionowany plan miejscowy zróżnicował dopuszczalne przeznaczenie lokali usytuowanych na parterze ( docelowo dostępnych z ulicy) oraz lokali znajdujących się na piętrach w sąsiedztwie innych lokali mieszkalnych, dostępnych poprzez wspólne wejście i korytarze. Zostało to wprowadzone jako zasada całego planu. Zgodnie z § 5 ust. 4 uchwały w ramach kształtowania elewacji zabudowy od strony miejsc i przestrzeni publicznych wyznacza się na rysunku planu pierzeje usługowe oraz ustala się dla nich następujące zasady zabudowy i zagospodarowania: 1) ustala się lokalizację lokali usługowych w parterach budynków albo zachowanie istniejących lokali usługowych; lokale usługowe powinny być dostępne bezpośrednio od strony ulicy lub placu; 4) ustaleń pkt 1 - 3 nie trzeba stosować do budynków zabytkowych i budynków objętych ochroną w planie. Pełnomocnik organu podkreślił, iż łagodzenie konfliktów przestrzennych, także w obrębie budynków, a także wytwarzanie właściwego profilu funkcji, na jakie wykorzystywane są lokale, jest w warunkach wielkomiejskich jednym z głównych instrumentów kształtowania ładu przestrzennego. Dotyczy to również kształtowania pierzei usługowych, będących ważnym elementem architektury miejskiej. W planie miejscowym uwzględnia się m.in. wymagania ładu przestrzennego w tym urbanistyki i architektury " a ilekroć jest mowa o ładzie przestrzennym" należy przez to rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Pełnomocnik organu wskazał, iż dopuszczenie działalności usługowej wiąże nie tylko z zapewnieniem prywatności, bezpieczeństwa albo miru domowego mieszkańców lokali mieszkalnych, czy też utrzymania czystości w częściach wspólnych lecz łączy się również z takimi aspektami zagospodarowania przestrzeni, jak zapewnienie właściwej ilości miejsc parkingowych czy odbiorem odpadów. Pełnomocnik organu wyjaśnił, iż w niniejszej sprawie rozróżnienie dopuszczenia usług zostało oparte o wyrażoną dystynkcję - a więc umiejscowienie lokalu w parterze budynku ( i ustalenie dopuszczalnej funkcji tych lokali zgodnie ze wskazanymi wcześniej zasadami przyjętymi w § 5 ust. 4 kwestionowanej uchwały) albo na piętrach. W świetle zapisów u.p.z.p. Rada m. W. miała prawo do wprowadzenia takich zapisów planu, które wprawdzie ograniczają możliwość sytuowania usług na dowolnych kondygnacjach budynków mieszkalnych położonych przy ul. [...] i ul. [...], jednak porządkują przestrzeń, wprowadzają ład i zasadę dostępności usług bezpośrednio z ulicy. Rozwiązanie takie miało na celu ożywienie tkanki miejskiej poprzez wprowadzenie ciągów usługowych, ale również zapewnienie mieszkańcom tych budynków spokoju i intymności. W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2015 r. nazwanym uzupełnienie skargi pełnomocnik skarżącej wskazał, że przedkłada zarzuty w szerokim zakresie do treści i rysunku ( ustaleń) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady m. W. nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. Zarzuty dotyczą ustaleń ogólnych planu, które dotyczą procedury uchwalenia skarżonej uchwały, naruszeń prawa dla wszystkich nieruchomości objętych planem, w tym dotyczących interesu prawnego skarżącej oraz ustaleń szczegółowych dla poszczególnych terenów, w tym dotyczących terenu C.19.MW opisanego w § 19 ust. 7, na którym terenie skarżąca posiada spółdzielcze prawo do lokali. Pełnomocnik wniósł o uchylenie planu w zakresie tych ustaleń planu, które w tekście zostały zaznaczone czcionką pogrubioną. Pozostałą część zarzutów do planu w zakresie naruszeń prawa pełnomocnik stwierdził, że pozostawia do oceny Sądu. W odpowiedzi na uzupełnienie skargi w piśmie procesowym z dnia 11 czerwca 2015 r. pełnomocnik Rady m. W. wniósł o: I. odrzucenie skargi w zakresie wykraczającym poza żądanie stwierdzenia nieważności w zakresie ustaleń szczegółowych dla terenu C. 1.9.MW: 1) Przeznaczenie terenu: a) tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub usług, zgodnie z § 4 ust. 2 uchwały Rady m. W. nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r.; II. oddalenie skargi w pozostałym zakresie; III. a w razie nie odrzucenia skargi zgodnie z wnioskiem zawartym w pkt I - oddalenie skargi w całości. Na rozprawie w dniu [...] września 2015 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że skarga ogranicza się do zarzutu zawartego w piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2014 r., natomiast w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2015 r. wskazano jedynie nieprawidłowości przy podejmowaniu zaskarżonego planu. Pełnomocnik organu podniósł, że skarga jest niezgodna z treścią planu, gdyż treść § 19 ust. 7 pkt 1 lit. a) zgodnie z planem to "tereny zabudowy wielorodzinnej, zgodnie z § 4 ust. 2", natomiast w skardze podano treść "tereny zabudowy wielorodzinnej lub usług, godnie z § 4 ust.2 Teren oznaczony jako C1.9MW obejmuje zgodnie z treścią § 19 ust.1 pkt 1 lit. a) tylko zabudowę wielorodzinną, w której wprowadzono jako przeznaczenie dopuszczalne usługowe w formie lokali usługowych wydzielonych zgodnie z § 4 ust 2 pkt 2 planu w parterze tych budynków, przy czym §2pkt23planu zawiera definicję usług w parterach budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotowa skarga złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm., dalej jako u.s.g.), według którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności należy zbadać, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie wskazane wyżej wymogi zostały spełnione, bowiem wezwanie do usunięcia skarżąca skierowała w piśmie z dnia [...] listopada 2014 r., które pozostało bez odpowiedzi Rady m. W. Skargę z dnia [...] grudnia 2014 r. złożono w organie w dniu [...] grudnia 2014 r., a więc z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012r., poz. 270 ze zm.). Następnie konieczne jest jeszcze ustalenie, czy zaskarżona uchwała nr [...] Rady Miasta W. z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] dotyczy interesu prawnego skarżące, a jeżeli tak, to czy narusza ten interes prawny, co dawałoby jej legitymację do wniesienia skargi. Skarżąca swój interes prawny wywodzi z przysługującego jej spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu nr [...] przy ul. [...] i lokali nr [...], [...] i [...] przy ul. [...], położonych na terenie objętym planem oznaczonym symbolem C 1.9.MW. Z treści przytoczonego powyżej art. 101 u.s.g. wynika, że skargę w trybie tego przepisu może wnieść skutecznie tylko ten, kto wykaże się naruszeniem przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia. Zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlega zatem uchwała organu gminy nie tylko niezgodna z prawem, ale i jednocześnie godząca w sferę prawną podmiotu, który wnosi skargę - wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne np. zniesienia, ograniczenia, czy też uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Składając skargę, musi on zatem wykazać naruszenie własnego interesu prawnego, polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją. Dla uznania legitymacji skargowej podmiotu nie jest zatem wystarczające wykazanie, że uchwała podjęta przez organ gminy narusza jego pojmowany w sposób subiektywny interes faktyczny. Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem, dlatego w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (wyroki NSA : z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04; z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1563/04; z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/2004, dostępne w CBOSA). W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt II SA 2637/02, Lex nr 80699). O naruszeniu interesu prawnego można mówić wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego lub procesowego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie zaś w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.g.n. musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała w sposób istotny narusza jego interes prawny lub uprawnienia. Podkreślenia jednak wymaga, że naruszenie interesu prawnego dające stronie prawo do zaskarżenia uchwały z zakresu administracji publicznej nie oznacza automatycznego uwzględnienia skargi. W przypadku kwestionowania uchwały w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnienie skargi nastąpi, gdy naruszenie przepisów przekroczy granice tzw. władztwa planistycznego, przysługującego gminie z mocy art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm., zwanej dalej ustawą planistyczną). Podjęcie zatem uchwały w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego nawet z naruszeniem interesów podmiotu skarżącego, ale w granicach tego władztwa, nie doprowadzi do uwzględnienia skargi (vide Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", C.H. Beck Warszawa 2006, s. 197 - 198). Zauważyć przy tym trzeba, iż wskazane władztwo planistyczne stanowi kompetencję gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy (art. 3 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 ustawy planistycznej). W zakres władztwa planistycznego wchodzi również, z mocy art. 6 ust. 1 ustawy pianistycznej, ustalenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. Koncepcja władztwa planistycznego zakłada samodzielność gminy, jak i możliwość ingerencji w prawa prywatne (w granicach określonych prawem). Oznacza zatem, że zainteresowane podmioty (w tym właściciele nieruchomości położonych w granicach planu) nie mogą oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień w ramach władztwa z powodu niezgodności ustaleń planu z żądaniami właścicieli nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem lub w bezpośrednim sąsiedztwie (Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", Warszawa 2006, s. 197 - 198, wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 1765/07, CBOSA). W niniejszej sprawie Rada m. W. zaskarżoną uchwałą wprawdzie dokonała ingerencji w posiadane przez skarżącą spółdzielcze własnościowe prawo do lokali, jednakże ingerencja ta, w ocenie Sądu, mimo że niekorzystna dla skarżącej, nie przekraczała granic władztwa planistycznego. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, gmina korzystając z władztwa pianistycznego i realizując ustawowy obowiązek zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej, stanowiącej element szeroko rozumianego porządku publicznego była uprawniona do określenia w § 4 ust. 2 pkt 2 zaskarżonej uchwały zasad dotyczących lokalizowania usług w formie lokali usługowych w parterach w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych. Za takim lokalizowaniem funkcji usługowej w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych przemawiają względy racjonalne, jak i potrzeby społeczne, a jednocześnie umożliwia to zrealizowanie przyjętej koncepcji urbanistycznej. Skarżąca posiada spółdzielcze własnościowe prawo do lokali mieszkalnych w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych położonych na terenie oznaczonym w planie symbolem C 1.9 MW. Z ustaleń zwartych w § 19 ust. 1 pkt 1) lit. a) zaskarżonej uchwały dla tego terenu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej nie wynikają żadne ograniczenia dla skarżącej z dotychczasowego sposobu korzystania z posiadanych lokali w celach mieszkalnych, co też oznacza, że może ona prowadzić działalność gospodarczą polegającą na wynajmie lokali w celach mieszkaniowych. Natomiast wskazywane w argumentacji skargi względy ekonomiczne, wynikające z braku możliwości wynajmu lokali mieszkalnych znajdujących się nie w parterach budynków mieszkalnych wielorodzinnych na inne cele działalności gospodarczej niż mieszkalny, nie mogą być uwzględnione przy przyjmowaniu ustaleń planistycznych ani nie mogą stanowić kryterium dla wprowadzanych koncepcji zagospodarowania danego terenu. Zasadnie argumentuje organ w odpowiedzi na skargę, że ograniczenie możliwości sytuowania usług na dowolnych kondygnacjach budynkach mieszkalnych porządkuje przestrzeń, wprowadza ład, zapewnia mieszkańcom prywatność i bezpieczeństwo, utrzymanie czystości w częściach wspólnych, jak również wprowadza zasadę dostępności usług bezpośrednio z ulicy. Nie można zatem uznać aby wprowadzone zaskarżoną uchwałą to ograniczenie pozostawało w sprzeczności z zasadą proporcjonalności, gdyż niewątpliwie interes społeczny przeważa za przyjęciem takiego rozwiązania planistycznego. Tak więc przyjęte w § 19 ust. 7 pkt 1 lit. a) zaskarżonej uchwały ustalenie w powiazaniu z treścią § 4 ust. 2 uchwały, w ocenie składu orzekającego w przedmiotowej sprawie, nie godzi w istotę spółdzielczego prawa własności do lokalu skarżącej. Do naruszenia istoty tego prawa dochodzi w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień, składających się na możliwość korzystania z rzeczy i rozporządzania nią (wyrok TK z dnia 25 maja 1999 r., SK 9/98, OTK z 1999 r., nr 4 , poz. 78, wyrok TK z dnia 12 stycznia 1999 r., P 2/98, OTK z 1999 r., nr 1, poz. 2). Pozbawienie właściciela części (nawet znacznej) atrybutów korzystania czy rozporządzania rzeczą (np. niemożność zabudowy i ogrodzenia działki) nie musi oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności, o ile ingerencja ta jest dostatecznie uzasadniona interesem społecznym. W świetle powyższych wywodów zarzuty skargi nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. Miasto W. dysponując zespołem uprawnień kształtowanym przepisami art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie nadużyła przysługującego jej władztwa planistycznego podejmując zaskarżoną uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto procedura planistyczna, wbrew zarzutóm podniesionym w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2015 r. nie została naruszona w sposób, który skutkowałby koniecznością stwierdzenia nieważności tej uchwały. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.