IV SA/Wa 444/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Dopierała, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2010 r. sprawy ze skargi O. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania oddala skargę Prezydent W. decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. uchylił czynność materialno-techniczną zameldowania na pobyt stały O. W. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 16.09.2009 G. W. wniósł o anulowanie zameldowania O. W. z uwagi na fakt, że pomimo zameldowania w 2008 roku, O. W. nie zamieszkiwała wówczas w przedmiotowym lokalu. Organ podniósł, iż w trakcie postępowania O. W. oświadczyła do protokołu w dniu 22 listopada 2009 r., że w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. zamieszkała w 1998 roku, jednak ze względu na stan zdrowia męża- K. W. oraz agresywne zachowanie teścia, będącego właścicielem mieszkania- wynajęła wraz z mężem mieszkanie w P. w sierpniu lub wrześniu 2006 i wyprowadziła się z lokalu przy ul. [...] w W. Do spornego lokalu przyjeżdżała opiekować się teściem. Po śmierci K. W. teść zaproponował jej powrót do mieszkania, lecz nie zdążyła się przeprowadzić, gdyż teść zmarł. Na początku września 2009 postanowiła wrócić do miejsca zameldowania, lecz zamki w drzwiach zostały zmienione, zmuszona więc była prosić o pomoc policję i ślusarza. W dniu 17.09.2009 rodzina i znajomi męża wyrzucili ją z mieszkania i wróciła do P. Po przesłuchaniu świadków Prezydent W. uznał, że w postępowaniu o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania istotne jest, czy w dniu jej dokonania osoba zameldowana w danym lokalu rzeczywiście w nim zamieszkiwała. O. W. w dacie zameldowania nie zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu. Sama zeznała do protokołu, że sporny lokal opuściła w sierpniu lub wrześniu 2006 i wynajęła wraz z mężem mieszkanie w P. Ponownie usiłowała wrócić do mieszkania we wrześniu 2009. W ocenie organu ważnym dowodem są zeznania świadków: M. O., J. W. i J. Z. którzy zgodnie stwierdzili, ze O. W., dokonując zameldowania w 2008 r., nie mieszkała w przedmiotowym lokalu, a swoje życie skoncentrowała poza miejscem zameldowania. W związku z tym w sprawie nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 10 u.1 ustawy z dnia 10.04.1974 o ewidencji ludności i dowodach osobistych do zameldowania na pobyt stały lub czasowy: do zameldowania niezbędne jest zamieszkiwanie w lokalu, a którym ma być dokonane zameldowanie, a O. W. w dacie zameldowania w lokalu nie zamieszkiwała. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wniosła O. W. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w postępowaniu o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania organ bada wyłącznie stan faktyczny, istniejący w dniu dokonania powyższej czynności rejestracyjnej, tj. czy w dniu dokonania zameldowania osoba, której obowiązek meldunkowy dotyczył, zamieszkiwała w lokalu, w którym została zameldowana. We wniosku o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania jak i złożonych wyjaśnieniach ustalono, że O. W. w dacie zameldowania ani później nie zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu. Przepis art. 47 u.2 upoważnia organ gminy, prowadzący ewidencję ludności, do rozstrzygania o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania w sytuacji, gdy zgłoszone dane budzą wątpliwości. Czynność zameldowania ma potwierdzać istniejący stan faktyczny, a więc dana osoba ma zamieszkiwać w lokalu, następnie dokonać zameldowania w nim. Z ustaleń faktycznych wynika, że w dacie zameldowania oraz później skarżąca nie spełniała warunku dającego podstawę do zameldowania, gdyż nie mieszkała w lokalu. Bezsporne jest, że O. W. mieszkała w przedmiotowym lokalu kilka lat, jednakże wyprowadziła się z niego przed 2006 rokiem, przenosząc swoje i męża centrum życiowe do P. Fakt ten potwierdza sama odwołująca. Późniejsze pobyty w lokalu ograniczały się do odwiedzin teścia. W tej sytuacji Wojewoda stwierdził, że ustalenia organu I instancji są prawidłowe, a czynność zameldowania była wadliwa od samego początku. Skargę na decyzję Wojewody [...] wniosła O. W., zarzucając oparcie się przez organ na niewłaściwie ustalonym stanie faktycznym i podkreślając, że jej interesy życiowe skupione były w przedmiotowym lokalu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (D.U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 jest prawidłowa. Postępowanie, zakończone zaskarżoną decyzją, uchylającą czynność materialno-technicznej zameldowania przeprowadzone zostało przez organy obu instancji prawidłowo, bez naruszenia przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako k.p.a.), w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Postępowanie administracyjne, poprzedzające wydanie decyzji w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania miało na celu ustalenie, czy w dacie dokonania zameldowania O. W. spełnione zostały przesłanki do dokonania tej czynności. W tym celu organy prowadzące postępowanie były obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, przy czym jako dowód należało dopuścić wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a co nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a.). Kierując się zaś zasadą określoną w art. 7 k.p.a. organ miał obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Należy stwierdzić, że zasady te zostały w pełni zachowane w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że sama O. W. potwierdziła niezamieszkiwanie w lokalu w dacie zameldowania i usprawiedliwiła ten fakt awanturami z teściem, właścicielem mieszkania, które zmusiły ją i jej męża do wynajęcia mieszkania w P. i wyprowadzenia się w roku 2006 z mieszkania na ul. [...] w W. Sama skarżąca podawała, że późniejsze wizyty mieszkaniu wynikały tylko z odwiedzania teścia. Fakt dokonywania odwiedzin, choćby regularnie, nie jest jednak równoznaczny z zamieszkiwaniem w lokalu i nie zmienia oceny, że skarżąca nie zamieszkiwała w lokalu w dacie zameldowania. Fakt niezamieszkiwania O. W. w mieszkaniu potwierdzają również świadkowie w osobach G. W. (obecnego właściciela mieszkania) i jego żony M. W., ale także J. W. - która była opiekunką społeczną i sprawowała opiekę nad teściem skarżącej zeznając jednocześnie, że opiekę tę sprawowała nawet w soboty i niedziele, gdyż R. W. spędzał te dni samotnie. Ta świadek, będąca osobą obcą dla stron, podkreśliła, że nigdy nie widziała O. W. w mieszkaniu jej teścia. Od R. W. dowiedziała się o fakcie jej zameldowania, ze względu na konieczność przeprowadzenia operacji u O. W. Prawdziwość tych zeznań potwierdził również sąsiad J. Z. oraz M. O. Zatem z oświadczeń samej skarżącej, jak również z zeznań świadków, wynika wadliwość czynności materialno- technicznej zameldowania, dokonanej w roku 2008. Skarżąca jednakże ze stanu faktycznego - przez siebie podawanego - wywodzi odmienne od ustawowych skutki. Z faktu zameldowania skarżąca wywodzi ponadto prawo do lokalu podając, że kwestionuje wydane w sprawie decyzje, gdyż chciałaby mieszkać w mieszkaniu na ul. [...] w W. Jednakże fakt zameldowania, a nawet ewentualne wydanie w sprawie niniejszej orzeczenia zgodnego z żądaniem skarżącej, nie mają wpływu na prawa do lokalu, przysługujące jego właścicielowi. Praw do lokalu nie nabywa się wskutek zameldowania w nim. Kwestie własności i praw do lokalu nie mogą stanowić przedmiotu zainteresowania sądu, orzekającego w sprawie niniejszej. Jak zresztą wynika z oświadczenia G. W. te kwestie zostały ustalone w postępowaniu spadkowym, w wyniku którego stał się on jedynym prawnym właścicielem mieszkania. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika zatem, że O. W. w przedmiotowym lokalu nie zamieszkiwała w dacie dokonania zameldowania, a w takiej sytuacji konieczne jest uznanie, że zameldowania dokonano niezgodnie z prawem. W konsekwencji uchylenie materialno- technicznej czynności zameldowania O. W. było prawidłowe. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.