IV SA/Wa 447/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2013 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu odwołania oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, zwany dalej "Prezesem ZUS", na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymał w mocy swoje postanowienie z [...] października 2012 r., o zwrocie odwołania od decyzji Prezesa ZUS z [...] sierpnia 2012 r. Decyzją tą odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia z [...] stycznia 2011 r. o objęciu p. P. K. ubezpieczeniami społecznymi z tytułu wykonywania umowy o świadczenie usług na rzecz płatnika p. M. R. (obecnie B.), a którym to ustalono także podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia z tego tytułu. W decyzji z [...] sierpnia 2012 r. pouczono strony o możliwości wniesienia odwołania do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Zobowiązana do uiszczenia składek wniosła jednak odwołanie od tego orzeczenia do Prezesa ZUS. Uzasadniając zaskarżone postanowienie przywołano następujące uwarunkowania formalne i prawne sprawy: - w pouczeniu decyzji z [...] sierpnia 2012 r. wskazano, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] stycznia 2011 r. jest niedopuszczalny, ponieważ art. 83a ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2009 r., Nr 205, poz. 1585 ze zm.), który stanowi lex specialis w stosunku do regulacji zawartej w K.p.a., pozwala na weryfikację w postępowaniu administracyjnym ostatecznych decyzji administracyjnych wyłącznie z urzędu i pod warunkiem, że od takiej decyzji, nie zostało wniesione odwołanie do właściwego sądu powszechnego; Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 3 lipca 2008 r. (sygn. akt II GSK 240/08), wskazał, że art. 83a ust. 2 - dopuszczający taki wyjątek - powinien być interpretowany w sposób, który wyklucza możliwość powstawania kolizji pomiędzy postępowaniami, wynikających z poddania tej samej decyzji kontroli sądu powszechnego oraz kontroli administracyjnej i sądowoadministracyjnej; kolizja wystąpiłaby, gdyby przyjąć, że strona może na podstawie art. 83a ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych żądać w postępowaniu administracyjnym stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji organu rentowego, która była wcześniej kontrolowana przez sąd powszechny; wówczas w istocie orzeczenia sądu powszechnego byłyby kontrolowane w inicjowanym przez stronę nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, - od decyzji z [...] sierpnia 2012 r. stronom przysługiwało prawo wniesienia odwołania do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych; prawidłowość pouczenia o możliwości zaskarżenia decyzji do sądu powszechnego potwierdza uchwała Sądu Najwyższego z 23 marca 2011 r. (sygn. akt I UZP 3/10), z której wynika, że od decyzji wydanej na podstawie art. 83a ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w przedmiocie nieważności decyzji przysługuje odwołanie do właściwego sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, - Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 9 lutego 2012 r. (sygn. akt II GSK 1464/11), stwierdził, że istota rozstrzygnięć podejmowanych na podstawie art. 83a ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych polega na tym, że dotyczą one stosunku z zakresu ubezpieczenia społecznego także wówczas, gdy organ wydaje lub odmawia wydania rozstrzygnięcia na tej podstawie prawnej; należy przy tym mieć na uwadze, że system odwoławczy w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych polega na tym, że na skutek odwołania od każdej decyzji organu ZUS następuje przeniesienie sprawy, w której Zakład wydał decyzję, na drogę postępowania sądowego przed właściwym sądem powszechnym, co oznacza, że sąd ten rozpoznaje sprawę i wydaje rozstrzygnięcie według zasad określonych w ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm.), zwanej dalej "K.p.c.", - mając powyższe na uwadze właściwym do rozpatrzenia odwołania p. M. R. (obecnie B.) od decyzji z [...] sierpnia 2012 r. jest sąd powszechny, - zgodnie z art. 66 § 3 K.p.a., jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. - odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia art. 133 w zw. z art. 132 K.p.a., poprzez podjęcie rozstrzygnięcia w przedmiocie odwołania przez Kierownika Wydziału w Inspektoracie ZUS w B. działającego z upoważnienia Prezesa ZUS, wskazano, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i § 2 ust. 2 pkt 2 Statutu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie nadania statutu Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 28, poz. 164), Prezes ZUS może upoważnić pracowników Zakładu do wydawania decyzji w określonych przez niego sprawach; Pan [...] - Kierownik Wydziału w Inspektoracie ZUS w B. posiadał stosowne upoważnienie Prezesa ZUS do wydania postanowienia o zwrocie odwołania od decyzji z [...] sierpnia 2012 r. W skardze p. M. B. wniosła o: - uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Prezesa ZUS jako naruszających prawo, - stwierdzenie nieważności decyzji z [...] sierpnia 2012 r. jako naruszającej prawo, - stwierdzenie nieważności decyzji z [...] stycznia 2011 r. jako naruszającej prawo. Gdy chodzi o zaskarżone do Sądu postanowienie, sformułowano zarzuty naruszenia: - art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ograniczenie Skarżącej możliwości zaskarżenia decyzji wydanej w I. instancji, - art. 83a ust 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że jedynym dopuszczonym sposobem stwierdzenia nieważności decyzji Zakładu jest procedura przedstawiona w przywołanym przepisie, - art. 123 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez jego błędne zastosowanie wyrażające się w uznaniu, że w przedmiotowej sprawie art. 83a ust. 2 tej ustawy wyłącza stosowanie przepisów K.p.a., - art. 157 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie wynikające z uznania organu, jakoby w przedmiotowej sprawie nie było możliwe stwierdzenie nieważności decyzji Zakładu z uwagi na art. 83a ust. 2 oraz art. 123 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, - art. 180 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie wynikające z błędnego uznania jakoby w przedmiotowej sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych nie znajdowały zastosowania przepisy K.p.a., ponieważ przepisy dotyczące ubezpieczeń ustalają odmienne zasady postępowania w tych sprawach, - art. 66 § 3 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie wyrażające się w uznaniu, jakoby w przedmiotowej sprawie właściwym dla rozpatrzenia odwołania był sąd powszechny, co uzasadniało zwrot odwołania, - art. 133 w zw. z art. 132 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie skutkujące naruszeniem zasady dewolutywności, - art. 15 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie skutkujące naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania. Uzasadniając zarzuty dotyczące wadliwości skarżonego postanowienia wskazano, że przyjęta wykładnia stosownych regulacji procesowych, oparta na złożeniu jakoby od decyzji wydanych w I. instancji w trybie nadzwyczajnym nie przysługiwały środki odwoławcze w administracyjnym toku instancji, w istocie uniemożliwia prawidłową kontrolę tych orzeczeń, nawet gdy są one dotknięte kwalifikowaną wadliwością. Sądy powszechne nie są bowiem właściwe do kontroli kwestii zachowania stosownych procedur administracyjnych. Przywołano orzeczenia, w których wyrażany był pogląd, że do orzeczeń wydawanych w ramach trybów nadzwyczajnych nie mają zastosowania wyłączenia trybu odwoławczego przed organami administracji. Uzasadniając zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności i dewolutywności przywołano następującą argumentację: - rażącemu naruszeniu uległy zasady gwarantowane przez art. 15 oraz art. 133 w zw. z art. 132 K.p.a., - art. 133 K.p.a. nakłada obowiązek fizycznego przekazania akt sprawy i rozstrzygnięcia jej przez organ wyższego stopnia; nie można mówić o zachowaniu wskazanych zasad w sytuacji, gdy weryfikacji poprawności działania organu niższego stopnia dokonuje mimo treści art. 66 ust. 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i ww. przepisów ten sam organ, działając "z upoważnienia Prezesa ZUS", - w drugim z wydanych w ten sposób postanowień wskazano wprawdzie, że dany sposób rozpatrywania odwołań od decyzji znajduje swoje uzasadnienie w art. 73 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i § 2 ust. 2 Statutu ZUS, jednak przepisy te nie mają zastosowania do instancyjnej weryfikacji decyzji wydanych przez poszczególne oddziały ZUS, - w myśl z art. 73 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych działalnością Zakładu kieruje Prezes, który reprezentuje Zakład na zewnątrz; w ust. 3 tego artykułu wskazano zakres działań Prezesa, do których należy w szczególności zadania wymienione w pkt 1-8, - zgodnie z § 2 ust. 2 Statutu ZUS w zw. z ust. 1 tego paragrafu upoważnienie, na które powołuje się organ, dotyczy jedynie działań określonych w art. 73 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i tylko w odniesieniu do nich Prezes ZUS może upoważnić pracowników Zakładu do wydawania decyzji; kompetencje organu wyższego stopnia do instancyjnej weryfikacji decyzji wydawanych w postępowaniu administracyjnym przez terenowe jednostki organizacyjne ZUS są przyznane Prezesowi przepisem art. 66 ust. 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i nie podlegają § 2 ust. 2 Statutu, który bezpośrednio odnosi się jedynie do spraw zawartych w art. 73 ust. 3 ustawy, - znajduje to dodatkowo swoje uzasadnienie w hierarchii i katalogu źródeł prawa zawartych w art. 87 Konstytucji RP, zgodnie z którym przepisy rangi konstytucyjnej i ustawowej nie mogą być wyłączane lub zmieniane aktami niższego rzędu, jakim niewątpliwie jest Statut ZUS, bez wyraźnej delegacji ustawowej, której w przedmiotowej sprawie nie ma. W skardze postawiono także szereg zarzutów dotyczących domniemanej wadliwości decyzji z [...] stycznia 2011 r. oraz [...] sierpnia 2012 r. Wskazano m. in., że - w ocenie Strony - art. 83a ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie ma zastosowania w sprawie - możliwe jest natomiast prowadzenie postępowania w trybie nadzwyczajnym na wniosek zainteresowanego, pomimo że od kwestionowanej decyzji złożono uprzednio środki odwoławcze do sądu powszechnego. Prezes ZUS, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W trakcie rozprawy pełnomocnik Skarżącej podniósł, że zainteresowana była pozbawiona możliwości weryfikacji wydanych aktów administracji od strony procedury administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd oddalił skargę gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa. Bezsporne są okoliczności faktyczne sprawy. Istotna dla sprawy różnica stanowisk stron postępowania sądowoadministracyjnego dotyczy kwestii prawidłowej wykładni stosownych regulacji procesowych w kontekście przesądzenia, czy do decyzji wydanych w następstwie złożenia wniosków o uruchomienie trybów nadzwyczajnych (tu stwierdzenie nieważności decyzji), znajdą zastosowanie reguły ogólne, wskazane w art. 83 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych nie zawiera normy wskazującej expressis verbis właściwość do rozpatrzenia odwołań wniesionych w sprawach prowadzonych w trybach nadzwyczajnych. Stąd konieczne jest dokowanie w tym zakresie stosownej wykładni art. 83 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, przy czym uzasadnione jest w danym przypadku sięgnięcie do wykładni systemowej i celowościowej. Trafnie zauważa organ administracji, przywołując stosowne orzecznictwo sądów administracyjnych i powszechnych - ugruntowany już obecnie pogląd judykatury, że gdy przedmiotem postępowania jest ocena, czy zachodzą generalnie przesłanki do zastosowania trybów nadzwyczajnych, w tym czy jest to dopuszczalne w danym przypadku - np. w kontekście prawidłowego odczytania treści normatywnej art. 83a ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (np. czy przepis ten ma w ogóle zastosowanie w danym przypadku) od orzeczeń organu administracji wydanych w I. instancji przysługują środki odwoławcze do sądu powszechnego, w myśl art. 83 ust. 2 ustawy. Zachowanie tej zasady ma kluczowe znaczenie zwłaszcza w sytuacji, gdy od orzeczenia, którego wadliwość ma być badana, wniesiono uprzednio środki odwoławcze do sądu powszechnego. Przyjęcie, że właściwy w sprawie ostatecznej oceny, czy istnieje możliwość podważenia tego rodzaju orzeczenia są organy administracji (a ich rozstrzygnięcia są weryfikowane w trybie sądowoadministracyjnym) prowadziłoby do naruszenia kompetencji sądów powszechnych, jako - co do zasady - wyłącznie właściwych w sprawach wzruszenia swoich ostatecznych wyroków (patrz uregulowana K.p.c. - problematyka związania prawomocnymi wyrokami oraz przesłanek ich podważenia w ramach wznowienia postępowania sądowego). Trafności takiej konstatacji nie podważa przywołanie w skardze dawniejszych orzeczeń sądów administracyjnych, gdzie dopuszczano możliwość rozpoznawania przez organy administracji odwołań w sprawach ubezpieczeń społecznych toczących się trybie nadzwyczajnym. Chybiona jest argumentacja jakoby poddanie weryfikacji decyzji administracyjnych co do trafności zapadłego orzeczenia sądom powszechnym powodowało możliwość postawienia w obrocie prawnym aktów rażąco wadliwych na skutek istotnego naruszenia procedury administracyjnej, gdyż nie jest to przedmiotem badania przez te sądy. Jeżeli bowiem w skutek istotnego i oczywistego naruszenia procedury dojdzie do wadliwego ustalenia stanu faktycznego, błąd odnośnie przyjętych faktów dostrzec może sąd rozpoznający odwołanie, co do meritum. Z kolei błędy proceduralne, nawet istotne, które nie miały wpływu na ocenę stanu rzeczywistego, nie mogą być kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Nie powodują bowiem skutku niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, a więc mogącego być zaliczonym do określanych mianem, "nie do zaakceptowania w praworządnym państwie" (patrz przesłanki kwalifikacji decyzji, jako wydane z rażącym naruszaniem prawa). Chybiony jest wobec tego zarzut naruszania art. 78 Konstytucji R.P. Z normy tej nie wynika zasada zaskarżania decyzji wyłącznie do organów administracji. Możliwość złożenia odwołania do sądu powszechnego także realizuje zasadę wskazaną w tej normie konstytucyjnej, skoro sprawa musi być ponownie rozpatrzona - w danym przepadku przez sąd powszechny - w kwestiach istotnych, co do meritum. Wobec wskazanych uwarunkowań organ administracji trafnie ocenił, że od decyzji z [...] sierpnia 2012 r. nie przysługiwały środki odwoławcze w administracyjnym toku instancji, natomiast było możliwe wniesienie odwołania do sądu powszechnego, co uzasadniało wydanie postanowienia w myśl art. 66 § 3 K.p.a., a następnie utrzymanie go w mocy wobec wniesienia środków odwoławczych (w danym przypadku - wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy). Prezes ZUS, jako kierownik jednostki wymienionej w art. 5 § 2 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 i 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, określony jest w Kodeksie mianem "ministra". Stąd zastosowanie w sprawie znajduje art. 127 § 3 K.p.a. Nie jest z kolei wyłączony - w związku z regułami ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, jak w przypadku wnoszenia odwołań od decyzji - administracyjny tryb odwoławczy, realizowany w przypadku wydania postanowień generalnie poprzez możliwość wniesienia zażalenia (art. 141 § 1 w zw. z art. 66 § 3 zd 2 K.p.a.). Dlatego osoba piastująca stanowisko organu administracji publicznej (organem takim, w rozumieniu K.p.a., jest Prezes ZUS w zw. art. 5 § 2 pkt 1 i 4 Kodeksu) była uprawniona do rozpatrzenia środków odwoławczych (gdy ponownie orzeka ten sam organ - wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) wniesionych na uprzednio wydane orzeczenie bądź do upoważnienia osób w kierowanej jednostce do wydania w swoim imieniu postanowień (art. 268a K.p.a.). Jedyne ograniczenie w drugim przepadku mogłoby wynikać ewentualnie z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., lecz w danej sytuacji zaskarżone postanowienie i je poprzedzające podpisały, z w imieniu Prezesa ZUS, inne osoby. Wskazanych wyżej ogólnych reguł nie ogranicza przywoływany w skardze Statut ZUS. Należy odnotować, że w § 2 ust. 1 Statutu zamieszczono odesłanie do art. 73 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, a więc przepisu gdzie wyliczono zadania Prezesa poprzedzone zwrotem w szczególności. Odesłanie do całego ustępu, jako jednostki redakcyjnej oznacza, że prawodawcy nie chodziło jedynie o zadania wskazane w sposób szczególny w pkt 1-8, gdyż wówczas taka byłaby treść odesłania. Z kolei § 2 ust. 2 Statutu potwierdza expressis verbis, wynikająca z K.p.a., możliwość upoważniania pracowników Zakładu do wydawania decyzji administracyjnych. Pominięcie w tym przepisie możliwości upoważnienia do orzekania w imieniu Prezesa w formie postanowienia, nie może być rozumiane w danym przypadku, jako prowadzące do ograniczenia zasad ogólnych wynikających ze wskazanych wcześniej zasad K.p.a. z uwagi na przywoływaną w skardze zasadę hierarchiczności źródeł prawa. Wobec wskazanych uwarunkowań chybione są zarzuty dotyczące naruszania zasady dwuinstancyjności i dewolutywności oraz - przywołanych w związku z tym w uzasadnieniu skargi - przepisów K.p.a. Nie naruszono także wymienionych w skardze reguł procesowych, w szczególności art. 157 § 2, art. 180 § 1 K.p.a. oraz art. 123 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Wykraczają poza granice niniejszej prawy zarzuty skargi dotyczące domniemanych wadliwości decyzji z [...] stycznia 2011 r. czy [...] sierpnia 2012 r.. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest kwestia zasadności zwrotu odwołania, z uwagi na właściwość kwestionowania orzeczenia przed sądem powszechnym. Kontrola legalności orzeczeń poprzedzających wydanie postanowień nie jest dopuszczalna z uwagi na zasadę rozstrzygania przez sąd w granicach danej sprawy, w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) ani też zasadna, bowiem Sąd nie byłby uprawniony do ewentualnego ich wzruszania z uwagi na treść art. 135 wskazanej ustawy. Przywołane regulacje normatywne wykluczają możliwość uwzględnienia stosownych wniosków zwartych w skardze. W tym świetle w ogóle bezzasadne było formułowanie zarzutów dotyczących decyzji z [...] stycznia 2011 r. i [...] sierpnia 2012 r., w tym co do niewłaściwej wykładni art. 183a ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, jako że przepis ten nie reguluje kwestii drogi odwoławczej, a wyłącznie to zagadnienie było przedmiotem orzekania. Zbędnie również w kwestii wykładni art. 183a ust. 2 wypowiedział się organ administracji w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia, przywołując poglądy judykatury. Zagadnienie to nie ma znaczenia w rozpoznawanej sprawie. W tym przypadku uchybienie polegające na zamieszczeniu w uzasadnieniu skarżonego postanowienia wywodów niemających merytorycznie znaczenia dla rozpoznawanej sprawy nie mogło mieć jednak żadnego wpływu na jej wynik. Organ administracji trafnie, w ocenie Sądu, orzekał dwukrotnie, przywołując art. 66 § 3 K.p.a. Wskazaną bowiem regulacje należy traktować jako lex specialis w stosunku do generalnej zasady procedowania, gdy w ogóle nie przysługują środki odwoławcze - patrz wydanie postanowienia w myśl art. 134 w zw. z art. 144 K.p.a. Na tego rodzaju orzeczenie zażalenie (czy odpowiednio wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) stronie nie przysługiwałoby (w zw. z art. 141 § 1 K.p.a.). Sąd miał też na względzie, że nawet gdyby uznać, jakoby doszło w tym zakresie do naruszenia procedury (niewłaściwa podstawa orzekania), uchybienie to nie mogłoby mieć wpływu na wynik sprawy, rozumiany jako orzeczenie o braku możliwości rozpatrzenia przez organ administracji środków odwoławczych od decyzji z [...] sierpnia 2012 r. Ujawnienie tego rodzaju uchybień nie mogłoby być przesłanką do wyeliminowania orzeczenia z obrotu prawnego (uchylenia), co wynika a contrario z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.