IV SA/Wa 449/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 kwietnia 2013 r. wniosku S. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. S. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] stycznia 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. o odmowie anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania M. P. i G. P. na pobyt stały w miejscowości W. (obecnie W.) w dniu [...] lutego 1979 r. Sąd pismem z dnia 11 marca 2013 r. (k. 44) wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie w terminie siedmiu dni siedmiu odpisów skargi pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 14 marca 2013 r. (k. 48). Siedmiodniowy termin do wykonania powyższego wezwania upłynął w dniu 21 marca 2013 r. (czwartek). Skarżący w dniu 15 marca 2013 r. nadesłał siedem odpisów wniosku o rozpoznanie jego wniosku z dnia 24 stycznia 2012 r. Skarżący ponadto wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata (k. 81-83). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi, gdy przepisy prawa jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wykluczają możliwość uznania żądania skarżącego. W ocenie Sądu skarga jest oczywiście bezzasadna, ponieważ nie uzupełniono w terminie braku formalnego skargi polegającego na braku siedmiu odpisów skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 296/08 oraz z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt II OZ 1053/10). Na wezwanie do uzupełnienia tego braku skarżący nie nadesłał odpisów skargi, lecz odpisy innego pisma procesowego. Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z tych wymagań jest - zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a. - dołączenie do skargi jej odpisów dla doręczenia ich stronom. Nienadesłanie odpisów skargi powoduje jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Reasumując: w ocenie Sądu skarga jest oczywiście bezzasadna, a w tej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje (art. 247 P.p.s.a.). Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 254 § 1 i art. 247 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.