IV SA/Wa 452/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przywrócenie terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi J. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Lasów Państwowych z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi. Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Lasów Państwowych z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy jako wniesioną z uchybieniem terminu. W piśmie nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 29 kwietnia 2013 r. J. S. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jednocześnie wnosząc skargę na postanowienie z dnia 14 grudnia 2012 r. Uzasadniając wniosek J. S. wskazał, że o fakcie uchybienia terminu do złożenia skargi dowiedział się z chwilą doręczenia postanowienia z dnia 11 kwietnia 2013 r. o odrzuceniu skargi, tj. w dniu 22 kwietnia 2013 r. Skarżący przedstawiając okoliczności uprawdopodobniające brak winy w uchybieniu terminu. podniósł, że w styczniu musiał wyjechać za granicę. W tym czasie osobą uprawnioną do działania w imieniu skarżącego w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej była jego matka. W dniu w którym upływał termin do złożenia skargi matka J. S. była chora, nie mogła wyjść z domu, a skargę wysłała dopiero w dniu 19 stycznia 2013 r. o czym nie poinformowała syna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej również jako "p.p.s.a.", sąd może postanowić o przywróceniu terminu do dokonania czynności sądowej na wniosek strony, o ile do uchybienia terminu doszło bez jej winy. Z kolei zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana. Z wnioskiem należy wystąpić w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), a wraz z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W świetle powyższych przepisów wniosek o przywrócenie terminu powinien powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu stanowiący konieczną i jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Nie chodzi tu o przeprowadzenie szczegółowego postępowania dowodowego, jednakże strona ubiegająca się o przywrócenie terminu winna dołożyć staranności i wysiłku w wyjaśnieniu przyczyn swojego uchybienia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2009 r. sygn. akt II GZ 66/09). Wnioskodawca nie musi zatem dowodzić braku winy, a jedynie uwiarygodnić fakty świadczące o niezawinionym przekroczeniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminu podlega ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W rozpoznawanej sprawie skarżący wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, w którym w ocenie Sądu nie uprawdopodobnił, aby wniesienie skargi w wyznaczonym terminie było następstwem okoliczności, za które skarżący nie ponosi odpowiedzialności. J. S. wskazał we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, że w styczniu musiał wyjechać za granicę. Jednakże nie uprawdopodobnił faktu przebywania za granicą, ani nawet nie określił dokładnego terminu pobytu poza granicami kraju. Okoliczność ta, w ocenie Sądu nie jest przeszkodą nie nadającą się przezwyciężyć, a tym samym nie stanowi podstawy do uwzględnienia wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W dalszym wywodzie skarżący podniósł, że w czasie swojej nieobecności w kraju jego sprawy związane z jego działalnością gospodarczą prowadzi matka W. S. i przedłożył kserokopię udzielonego jej upoważnienia. We wniosku wskazał, że samodzielnie sporządził skargę, natomiast matce zlecił jest wysłanie. Z dołączonego do wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi zaświadczenia lekarskiego wynika, że w okresie od 16 do 18 stycznia 2013 r. matka skarżącego była chora i zalecono jej leżenie, stąd skargę wysłała dopiero 19 stycznia 2013 r. Powyższe nie przesądza jednak, że uchybienie terminu było niezawinione. Podkreślić należy, że nie zawsze i nie każda choroba strony lub pełnomocnika stanowi uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminowi procesowemu. Co do zasady okolicznością wskazującą na brak winy jest bowiem taka niedyspozycja zdrowotna, która występuje nagle i jest na tyle poważna, że strona (lub jej pełnomocnik) obiektywnie nie jest w stanie dokonać czynności procesowej w terminie i w dodatku nie jest możliwe posłużenie się inną osobą dla dokonania takiej czynności. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2013 r. II GZ 94/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższych rozważań nie można uznać, że strona należycie dbając o swoje interesy dołożyła wszelkiej staranności, aby dokonać wymaganej czynności procesowej. J. S. posłużył się pełnomocnikiem do dokonania czynności polegającej na nadaniu skargi na poczcie, jednakże nie wykazał, że pełnomocnik, który w okresie biegu terminu do wniesienia skargi był chory z zaleceniem leżenia - nie mógł skorzystać z pomocy osób trzecich (domowników) w wykonaniu zlecenia J. S. Trudno zatem przyjąć, że J. S. nie ponosi odpowiedzialności za uchybienie terminu do złożenia skargi. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona, lub jej pełnomocnik, nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 sierpnia 2010 r. sygn. akt II FZ 422/10, LEX nr 742477). Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał w sposób przekonujący okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi na postanowienie Generalnego Dyrektora Lasów Państwowych z dnia [...] grudnia 2012 r. tak jak wymaga tego art. 87 § 2 p.p.s.a. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.