IV SA/Wa 508/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. W. i L. W. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SA 2223/13 oddalającym skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia granic działki postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SA 2223/13 oddalił skargę F. W. i L. W. wniesioną na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia granic działki nr [...] z obrębu [...] m. [...] sprzed 1996 r., położonej przy ul. [...] w L. Skargą z dnia 3 lutego 2015 r., złożoną osobiście w Biurze Podawczym tutejszego Sądu, skarżący F. W. i L. W. wystąpili o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powyższym prawomocnym wyrokiem z dnia 9 grudnia 2013 r. twierdząc, że w postępowaniu pozbawieni zostali możności działania i nienależycie byli reprezentowani w postępowaniu przez pełnomocnika umocowanego przez nich z wyboru. Zarządzeniem z dnia 21 maja 2015 r. Przewodnicząca Wydziału wezwała skarżących do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania, jej braków formalnych poprzez wskazanie daty, kiedy dowiedzieli się o wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2223/13 i uzyskali świadomość o istnieniu podstaw wznowienia oraz wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego. Wezwanie powyższe, wraz ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach jego niewykonania, zostało skutecznie doręczone skarżącym w dniu 29 maja 2015 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upłynął z dniem 5 czerwca 2015 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w dniu 3 czerwca 2015 r. skarżący wystąpili do Sądu z wnioskiem o wydłużenie wyznaczonego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi o dwa tygodnie. W wykonaniu zarządzenia z dnia 21 maja 2015 r., pismo wyjaśniające skarżący złożyli osobiście w Biurze Podawczym tutejszego Sądu dopiero w dniu 12 czerwca 2015 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu. Z treści tego pisma wynika, że o wyroku Sądu z dnia 9 grudnia 2013 r. dowiedzieli się tego samego dnia, w którym został ogłoszony, tj. w dniu 9 grudnia 2013 r. od ówczesnego ich pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, zmierzającym do uchylenia lub zmiany prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne i nie stanowi alternatywy dla zwykłego środka odwoławczego służącego usunięciu istniejącej wadliwości postępowania. W świetle przepisów działu VII – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – dotyczącego wznowienia postępowania, można żądać wznowienia postępowania w przypadkach przewidzianych w tym dziale VII. Zgodnie z art. 277 powołanej ustawy skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Stosownie do treści przepisu art. 280 § 1 i § 2 powołanej ustawy, sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia. Jak wynika z akt sprawy, skarżący nie wykonali w zakreślonym terminie – który upływał z dniem 5 czerwca 2015 r. (dzień tygodnia przypadający w piątek) – zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 21 maja 2015 r. i nie wskazali daty, kiedy dowiedzieli się o wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2223/13, nie wyjaśnili kiedy uzyskali świadomość o istnieniu podstaw wznowienia i nie wskazali okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego. Wprawdzie skarżący wykonali w dniu 12 czerwca 2015 r. zarządzenie z dnia 21 maja 2015 r., jednakże uczynili to po upływie wyznaczonego terminu, tymczasem czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna w rozumieniu art. 85 powołanej ustawy i nie może wywołać oczekiwanych przez stronę skutków prawnych. Jednocześnie, w nawiązaniu do pisma skarżących z dnia 1 czerwca 2015 r., w którym wnieśli o przedłużenie terminu o dwa tygodnie na wykonanie zobowiązań wskazanych w zarządzeniu z dnia 21 maja 2015 r., wyjaśnić należy, że w związku z odesłaniem zawartym w art. 276 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do odpowiedniego stosowania przepisów przed sądem pierwszej instancji w stosunku do skargi o wznowienie postępowania, skargę o wznowienie postępowania należy traktować jako pismo procesowe inicjujące postępowanie, analogicznie więc jak skargę z art. 50 tej ustawy. W związku z powyższym do skargi o wznowienie postępowania stosuje się m. in. regulację zawartą w art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, zgodnie z którą sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych, a to oznacza, że zakreślony siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi, jest terminem ustawowym, wynikającym z art. 49 § 1 powołanej ustawy, który nie może być ani skracany, ani przedłużany przez Sąd, gdyż przepisy prawa nie dopuszczają takiej możliwości. Z powyższych względów, na podstawie 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.