IV SA/Wa 511/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Michał Majcher po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat K. S. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji w sprawie ze skargi K. J. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności postanawia: przyznać adwokat K. S. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 41,40 złotych (czterdzieści jeden zł 40/100) stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług. Postanowieniem z dnia 21 września 2016 r. Referendarz sądowy ustanowił w niniejszej sprawie dla Skarżącej adwokata, w ramach przyznania prawa pomocy. W dniu 10 października 2016 r. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] pełnomocnikiem Strony wyznaczyła adwokat K. S. Wyznaczony Pełnomocnik w dniu 24 października 2016 r. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu z dnia 18 maja 2016 r. wydanego w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt I OSK 316/17, wydanym na posiedzeniu niejawnym, oddalił skargę kasacyjną. W piśmie z dnia 6 listopada 2017 r., wyznaczona adwokat wniosła o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za postępowanie przed NSA oświadczając, że nie zostały opłacone w całości ani w części. Rozpoznając powyższy wniosek Referendarz sądowy miał na względzie, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu zostały określone w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). W § 22 tego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości wskazano, że w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia (czyli przed dniem 2 listopada 2016 r.) należy stosować przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Skoro w niniejszej sprawie Sąd I. instancji wydał wyrok w dniu 18 maja 2016 r., a więc przed wejściem w życie tego rozporządzenia należy stosować do postępowania w II. instancji, obejmującego sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, toczącego się od momentu wydania powyższego wyroku Sądu - przepisy dotychczasowe, czyli przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801). Stosownie do § 21 ust. 1 pkt 2 lit b rozporządzenia z 2015 r. opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi: za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Opłata o której mowa w pkt 1 dotycząca postępowania przed sądem administracyjnym w I. instancji, wynosiło zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c 480 zł. Według § 4 rozporządzenia z 22 października 2015 r. opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej (ust. 1), a ustalenie jej w wysokości wyższej, lecz nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności (ust. 2). W ocenie Referendarza w sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające podwyższenie opłaty za sporządzenie skargi kasacyjnej. Czynność ta nie wiązała się z ponadprzeciętnym nakładem pracy. Wobec tego w niniejszej sprawie, zgodnie z § 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia, należało ustalić opłatę w wysokości ½ opłaty maksymalnej wskazanej w § 21 ust. 1 pkt 2 lit b, zatem ½ opłaty maksymalnej od kwoty 360 zł (75 % kwoty 480 zł) co stanowi kwotę 180 zł. Jednocześnie na podstawie § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia powyższą opłatę należało podwyższyć o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 § 1, art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r., oraz § 21 ust. 1 pkt 2 lit b w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu orzeczono jak w postanowieniu.