IV SA/Wa 516/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] września 2014 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Skarżąca – [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia w wysokości 5 000 zł. Skarżąca w skardze zawarła wniosek o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że w wyniku wykonania zaskarżonego postanowienia zostaną narażone jej "interesy majątkowe" na znaczną szkodę, która byłaby trudna do odwrócenia. Dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego mogłoby narazić także skarżącą na szkodę niemajątkową, tj. utratę renomy wśród aktualnych i potencjalnych kontrahentów - co byłoby następstwem wykonania obowiązku który nie powinien być na skarżącą nałożony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 P.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.). Użyty w art. 61 § 3 P.p.s.a. zwrot: "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności" oznacza, że orzeczenie uwzględniające taki wniosek ma charakter fakultatywny, a więc może, lecz nie musi być wydane nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w tym przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wskazała, że wykonanie zaskarżonego postanowienia narazi jej "interesy majątkowe" na znaczną szkodę, która byłaby trudna do odwrócenia. Podała także, że dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego mogłoby narazić ją na szkodę niemajątkową, tj. utratę renomy wśród aktualnych i potencjalnych kontrahentów - co byłoby następstwem wykonania obowiązku który nie powinien być na skarżącą nałożony. W pierwszej kolejności odnosząc się do powołanej przez skarżącą szkody majątkowej wskazać należy, że przywołane we wniosku twierdzenia nie uprawdopodobniają jej sytuacji majątkowej, która wskazywałaby na wystąpienie okoliczności niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie załączyła żadnej dokumentacji, w postaci np. bilansu spółki, zeznań podatkowych czy umów spółki z jej kontrahentami lub bankami, z której wynikałoby, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje dla niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc się natomiast do powołanej przez skarżącą okoliczności związanej z narażeniem jej na szkodę niemajątkową stwierdzić należy, że nie ma podstaw do uznania, że wykonanie zaskarżonego postanowienia doprowadzi do znacznego osłabienia renomy skarżącej i że ta okoliczność będzie trudna do odwrócenia. Argumenty skarżącej w tym zakresie mają charakter wyłącznie subiektywny i jako takie nie mogą być zweryfikowane w postępowaniu o udzielenie ochrony tymczasowej. Zwrócić należy uwagę, że wprawdzie powołany powyżej art. 61 § 3 P.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, a jedynie uprawdopodobnienia, jednak uprawdopodobnienie nie może opierać się na samym tylko twierdzeniu strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko (por. postanowienie NSA z 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1302/10, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym, zdaniem Sądu, okoliczności niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie zostało uprawdopodobnione. W świetle powyższego uznać należy, że skarżąca nie wykazała zajścia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania skarżącej o wydaniu postanowienia z naruszeniem przepisów prawa. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.