IV SA/Wa 522/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Pismem z 19 sierpnia 2015 r. (k. 56) wezwano Skarżącą (na adres pełnomocnika do doręczeń Z. K., pełn. - k. 52) do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz nadesłania trzech odpisów skargi, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej do doręczeń 25 sierpnia 2015 r. (k. 60), stąd termin do wykonania wezwania upłynął 1 września 2015 r. (wtorek). 5 października 2015 r. działający w imieniu Skarżącej profesjonalny pełnomocnik (adwokat) wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazano m. in., że przyczyną uchybienia terminu było nieporozumienie z pełnomocnikiem do doręczeń co do nadejścia wezwania oraz że Skarżąca - z uwagi na zamieszkiwanie w [...] - ma utrudniony kontakt zarówno z pełnomocnikiem do doręczeń, jak i z Sądem. Skarżąca powzięła wiadomość o nadejściu wezwania dopiero, gdy przyjechała do Polski i 5 października 2015 r. osobiście przeglądała akta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Skarżąca uchybiła terminowi do usunięcia powyższych braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 87 § 2 P.p.s.a. w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie uprawdopodobniono okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z rozpowszechnionym w orzecznictwie poglądem brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jaki można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się stany nadzwyczajne, takie jak np. problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe, obłożna choroba przy braku możliwości wyręczenia się domownikiem w dokonaniu czynności (patrz: postanowienie NSA o sygn. akt II GZ 752/13). W przypadku ustanowienia pełnomocnika do doręczeń uznaje się, że podjęcie pisma przez tego pełnomocnika jest równoznaczne z doręczeniem go stronie postępowania. O braku winy w uchybieniu terminu można by mówić jedynie wtedy, gdyby pełnomocnik do doręczeń nie mógł poinformować strony postępowania o nadejściu pisma nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. We wniosku o przywrócenie terminu nie wskazano jednak na żadne okoliczności, które mogłyby uniemożliwić bądź znacząco utrudnić pełnomocnikowi do doręczeń poinformowanie strony postępowania o nadejściu wezwania. Z pewnością nie należy do nich nieporozumienie się przez pełnomocnika do doręczeń ze stroną postępowania co do nadejścia wezwania (niepoinformowanie jej o tym) i to niezależnie od tego, czy strona mieszka za granicą czy w Polsce, jako że przekazanie informacji umożliwiają dziś powszechnie dostępnie środki techniczne (np. telefon, internet). Zapoznanie się z wezwaniem w trakcie przeglądania akt w Sądzie dopiero po przyjeździe przez Skarżącą do Polski świadczy o braku staranności zarówno po stronie pełnomocnika do doręczeń w zakresie poinformowania Skarżącej o wezwaniu, jak i samej Skarżącej, która będąc świadoma toczącego się postępowania sądowego mogła okresowo kontaktować się z pełnomocnikiem do doręczeń. W związku z powyższym na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.