IV SA/Wa 525/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2012 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej - oddala skargę - Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 1 i § 2 k.p.a., art. 32 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 34 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.) oraz w związku z art. 63 ust. 2 i art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14.06.2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12. 07. 2006 r. ze zm.) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], nakładającą karę pieniężną w wysokości 50.000 zł na T. P. , prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...] ", ul. [...] , [...] W. , jako odbiorcę odpadu przywiezionego nielegalnie, bez dokonania zgłoszenia. Główny Inspektor Ochrony Środowiska ustalając stan faktyczny sprawy wskazał, że w dniu 2 lipca 2010 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w G. przeprowadził kontrolę, udokumentowaną protokołem, na drodze krajowej nr [...] w miejscowości S. . Do kontroli zatrzymano pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...]. Przewóz wykonywał pracownik przedsiębiorstwa [...] w ramach międzynarodowego transportu drogowego rzeczy na trasie z Niemiec do Polski. Przewożony ładunek to mieszanina używanych części z samochodów osobowych: zderzaki, błotniki, atrapy, chłodnice, opony, silniki samochodowe, tłumiki, drzwi. Przedmiotowy transport odbywał się bez stosownych zezwoleń na przywóz odpadów. W trakcie kontroli przedstawiono dokument [...] oraz fakturę zakupu nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. Okazane dokumenty wskazują odbiorcę ładunku firmę [...] , ul. [...] , [...] W. oraz wysyłającego ładunek firmę [...] . W trakcie kontroli przesłuchano kierowcę S. J., który oświadczył, że jest zatrudniony w firmie [...] . oraz sporządzono dokumentację fotograficzną. Protokół kontroli został przekazany według właściwości do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w dniach od 21 października do 2 listopada 2010 r. przeprowadził kontrolę w stacji demontażu pojazdów [...] . W trakcie kontroli przesłuchano pełnomocnika firmy Z. C., który oświadczył, że części samochodowe, które transportowane były przez firmę [...] w dniu 2 lipca 2010 r. zgodnie z listem przewozowym na zlecenie [...] do siedziby firmy [...] , były przeznaczone do dalszego użytkowania. W dniu 16 listopada 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o przeprowadzenie kontroli w firmie transportowej [...] i weryfikację danych dotyczących przewozu tłumików układu wydechowego. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w dniu 9 grudnia 2010 r. przeprowadził kontrolę w firmie [...] , J. , ul. [...] , [...] T. Podczas kontroli przesłuchano S. J., kierowcę zespołu pojazdów przewożącego w dniu 2 lipca 2010 r. przedmiotowy ładunek. W dniu [...] stycznia 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wszczął z urzędu postępowanie administracyjne i decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nałożył karę pieniężną w wysokości 50.000zł, na T. P. , jako odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie, tj. bez dokonania właściwym organom zgłoszenia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przedmiotowe tłumiki układu wydechowego wypełniają definicję odpadu w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.). Ponadto organ wyjaśnił, iż przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej należy uwzględnić ilość, rodzaj i charakter odpadów, w tym możliwość zagrożeń dla ludzi i środowiska powodowanych przez te odpady, oraz okoliczności uprzedniego naruszenia przepisów ustawy i rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 - według art. 34 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Biorąc pod uwagę brak udokumentowanego zanieczyszczenia środowiska oraz niestwierdzenie wcześniejszych naruszeń przepisów w zakresie międzynarodowego przemieszczania odpadów oraz ilość odebranych odpadów [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nałożył karę w minimalnej wysokości ustawowej tj. 50 000 zł. Odwołanie od decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2011 r. złożył T. P. Główny Inspektor Ochrony Środowiska rozpatrując odwołanie wskazał, że tłumiki układu wydechowego wymienione są w załączniku rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 września 2005 r. (Dz. U. nr 201, poz. 1666) w sprawie wykazu przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko, a ich stosowanie w pojazdach jest zakazane zgodnie z art. 66 ust. 4 pkt la ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm.). W związku z faktem, iż ponowne użycie wymontowanych z pojazdów tłumików układu wydechowego jest zakazane, przedmiotowe tłumiki należy zakwalifikować do kategorii Q13 - wszelkie substancje lub przedmioty, których użycie zostało prawnie zakazane oraz Q2 - produkty niespełniające wymagań jakościowych, zgodnie z załącznikiem nr 1 do ustawy o odpadach. Niemiecka firma [...] , która według faktury nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. jest zbywcą przewożonego towaru, wyzbyła się przedmiotowych tłumików na rzecz firmy [...] , która zgodnie z w/w fakturą, a także zgodnie z międzynarodowym samochodowym listem przewozowym [...] , jest odbiorcą w/w tłumików. W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, w przedmiotowej sprawie została wypełniona przesłanka "wyzbycia się", a tym samym przedmiotowe tłumiki stanowią odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach. Nieuzasadnione natomiast jest stanowisko, że prawo dopuszcza ponowne użycie tłumików pozyskanych z pojazdów wycofanych z eksploatacji, tj. odzyskanych w stacji demontażu. Zgodnie z obowiązującymi przepisami tłumiki mogą być stosowane w pojazdach tylko jako nowe. Organ uznał, że stan techniczny widoczny na dokumentacji fotograficznej wskazuje, że tłumiki były używane. Ponadto Strona sama określiła, że części znajdujące się w przedmiotowym transporcie pochodziły z demontażu pojazdów. Materiał dowodowy w postaci faktury, w której widnieje zapis "używane części zamienne do samochodów osobowych" oraz dokumentacja fotograficzna, wykonana w dniu kontroli przez Inspekcję Transportu Drogowego, potwierdzają fakt, iż przewożone części były używane. Międzynarodowe przemieszczenie odpadów w postaci przedmiotowych tłumików z Niemiec do Polski winno się odbyć z zastosowaniem procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i uzyskania zgody właściwych organów. Zgodnie z art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, przemieszczenie odpadów bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom oznacza przemieszczenie nielegalne. Zatem międzynarodowe przemieszczenie odpadów w postaci przedmiotowych tłumików z Niemiec do Polski posiadało status przemieszczenia nielegalnego, co obligowało organ I instancji do nałożenia kary pieniężnej na odbiorcę tych odpadów zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Organ odwoławczy wskazał, że niespornym faktem jest, iż w dacie kontroli drogowej w transportowanym do T. P. ładunku znajdowały się tłumiki układu wydechowego. T. P. w ramach transakcji handlowej stał się posiadaczem części samochodowych objętych fakturą nr [...] . Dla przewożonego ładunku, w którym także znajdowały się tłumiki układu wydechowego, został wystawiony dokument [...] Nr [...] , w którym jako rodzaj towaru wskazano używane części zamienne do samochodów osobowych, a jako ich odbiorcę wskazano firmę [...] , ul. [...] , W. Wobec powyższego brak jest podstawa do uznania, że T. P. nie był odbiorcą odpadów w postaci przedmiotowych tłumików układu wydechowego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2012 r. złożył T. P. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, w zw. z art. 63 ust. 2 rozporządzenia WE 1013/2006 Parlamentu Europejskiego Rady z dnia 14.06.2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów - poprzez przyjęcie że zakupione przez skarżącego od niemieckiej firmy [...] i przywiezione do Polski tłumiki stanowią odpady w rozumieniu ww. przepisów. Skarżący zarzucił również naruszenie zaskarżoną decyzja przepisów postępowania: 1. art. 136 w zw. z art. 138 § 2 i art. 15 k.p.a. poprzez dokonanie w postępowaniu odwoławczym tłumaczenia przysięgłego Faktury [...] z dnia [...] kwietnia2010 r. i międzynarodowego listu przewozowego [...] Nr [...] , z języka niemieckiego na język polski, zaniechanego przez organ I instancji, bez dokonania uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpoznania i potraktowanie tego braku postępowania dowodowego jako nie mającego istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy co w konsekwencji narusza zasadę dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 k.p.a.; 2. art. 80 k.p.a. poprzez bezpodstawne i niepoparte dowodami przyjęcie, że sporne tłumiki stanowiły własność skarżącego w szczególności, że zostały załadowane przez niemieckiego sprzedawcę i dostarczone do siedziby skarżącego; 3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, polegające na niewskazaniu dowodów na których organ odwoławczy oparł się przyjmując stan faktyczny stanowiący podstawę wydania decyzji oraz niewskazanie przyczyn z powodu których odmówił wiarygodności dowodom przedstawionym przez skarżącego w szczególności zeznaniom i wyjaśnieniom świadka C. . W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg obowiązujących przepisów. Główny Inspektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna. Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. WE Seria L 190/1 z dnia 12 lipca 2006 r.) określa procedury i systemy kontroli w zakresie przemieszczania odpadów, w zależności od pochodzenia, przeznaczenia i trasy przemieszczania odpadów, rodzaju przesyłanych odpadów oraz przewidzianego trybu postępowania z odpadami w miejscu przeznaczenia – art. 1 ust. 1. Rozporządzenie to ma zastosowanie m. in. do przemieszczania odpadów pomiędzy Państwami Członkowskimi, na terytorium Wspólnoty lub z tranzytem przez państwa trzecie – art. 1 ust. 2 lit. a. Nielegalne przemieszczanie odpadów, oznacza m.in. przemieszczanie odpadów dokonane bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom, zgodnie z w/w rozporządzeniem – art. 2 pkt 35 lit. a. Ustawa o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów z dnia 29 czerwca 2007 r. (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.) określa postępowanie i organy do wykonania zadań z zakresu międzynarodowego przemieszczania odpadów wynikających z rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. – art. 1 ust. 1. Stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nakłada na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości od 50.000 do 300.000 zł. Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, o której mowa wyżej, należy uwzględnić w szczególności ilość, rodzaj i charakter odpadów, w tym możliwość zagrożeń dla ludzi i środowiska powodowanych przez te odpady, oraz okoliczności uprzedniego naruszenia przepisów ustawy i rozporządzenia nr 1013/2006 – art. 34 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Przy czym przez odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie, stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 4 w/w ustawy, należy rozumieć każdą osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady. Jednocześnie domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi, na której znajdują się nielegalnie przemieszczone odpady, jest odbiorcą odpadów sprowadzonych nielegalnie. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, iż [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zasadnie wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej na odbiorcę odpadów w postaci tłumików układu wydechowego przywiezionych nielegalnie. Organ w toku postępowania administracyjnego udowodnił, że w ramach międzynarodowego transportu drogowego rzeczy na trasie z Niemiec do Polski były przewożone odpady w postaci używanych tłumików układu wydechowego bez stosownych zezwoleń na przywóz odpadów. Fakt ten potwierdza dokumentacja fotograficzna sporządzona w dniu 2 lipca 2010 r. w trakcie kontroli drogowej przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w G. . Stosownie do art. 66 ust. 4 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm.) zabrania się stosowania w pojeździe przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko. Tłumiki układu wydechowego zostały wymienione w załączniku do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 września 2005 r. w sprawie wykazu przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko (Dz. U. Nr 201, poz. 1666). Ponieważ ponowne użycie wymontowanych z pojazdów tłumików układu wydechowego jest zakazane i jednocześnie są one produktem niespełniającym wymagań jakościowych, zasadnie organ uznał, iż są one odpadem zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach i należy je zakwalifikować do kategorii Q13 oraz Q2 wyszczególnionej w załączniku nr 1do ustawy o odpadach. Natomiast według klasyfikacji przyjętej w rozporządzeniu (WE) nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów przedmiotowe tłumiki układu wydechowego, zasadnie uznano, że należy je klasyfikować pod kodem BI010 - złom żelaza i stali, wyszczególnionym w załączniku III (jako odpady wymienione w aneksie IX do Konwencji Bazylejskiej) do tego rozporządzenia. Zgodnie z art. 63 ust. 2 rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 do dnia 31 grudnia 2012 r. wszelkie przemieszczenia wyszczególnionych w załączniku III odpadów przeznaczonych do odzysku, kierowane do Polski, podlegają procedurze uprzedniego, pisemnego zgłoszenia i zgody, przewidzianej w przepisach tytułu II tegoż rozporządzenia. Organy w toku postępowania administracyjnego wykazały, że z międzynarodowego listu przewozowego [...] Nr [...] wynika, iż podmiotem wysyłającym ładunek składający się z używanych części samochodowych wśród których były m.in. tłumiki układu wydechowego była niemiecka firma [...] , natomiast odbiorcą tego towaru była firma [...] , ul. [...] w W. , która pokwitowała odbiór tego towaru. Towar był przewożony przez firmę transportową [...] na zlecenie firmy [...], ul. [...] w W. . Międzynarodowe przemieszczenie odpadów w postaci tłumików układu wydechowego z Niemiec do Polski winno się odbyć z zastosowaniem procedury uprzedniego zgłoszenia i uzyskania zgody właściwych organów. Ponieważ zgody tej nie uzyskano, zgodnie z art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, przemieszczenie to posiadało status przemieszczenia nielegalnego. Jednocześnie organy na podstawie zebranego materiału dowodowego wykazały, że odbiorcą tłumików układu wydechowego sprowadzonych nielegalnie był T. P. . Powyższe upoważniało organ I instancji do nałożenia na T. P. , jako odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia, kary pieniężnej. W ocenie Sądu, wysokość nałożonej kary pieniężnej jest uzasadniona i uwzględnia wymagania wynikające z art. 34 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd nie znalazł podstaw do uznania ich za zasadne. Art. 138 § 2 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy w toku postępowania odwoławczego uzupełnił materiał dowodowy poprzez dokonanie tłumaczenia z języka niemieckiego na język polski dwóch dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych, tj. faktury nr [...] oraz międzynarodowego samochodowego listu przewozowego [...] Nr [...] . Dokumenty te znajdowały się w aktach administracyjnych już na etapie postępowania przed organem I instancji. Należy jednocześnie zauważyć, że druk dokumentu [...] Nr [...] sporządzony jest w trzech językach, w tym w języku polskim. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie, organ odwoławczy mógł w ramach art. 136 k.p.a. przeprowadzić z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Zakres przeprowadzonego postępowania dowodowego nie wpływa na treść decyzji organu I instancji. Uzupełnienie dowodów w zakresie przeprowadzonym przez organ odwoławczy nie uzasadnia uchylenia decyzji organu I instancji, gdyż nie zostały w sprawie łącznie spełnione przesłanki wynikające z art. 138 § 2 k.p.a., tj. decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Ta druga przesłanka nie została spełniona, gdyż stan faktyczny ustalony przez oba organy jest taki sam. W sprawie nie został również naruszony art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Organ przedstawił w uzasadnieniu decyzji stan faktyczny, który był podstawą rozstrzygnięcia sprawy. Zostały wskazane fakty, które organ uznał za udowodnione. Wskazane zostały dowody, które je potwierdzają. Organ, wbrew zarzutom skargi, w uzasadnieniu odniósł się również do dowodów, którym nie dał wiary. Ustalenia faktyczne znajdują uzasadnienie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Stan faktyczny sprawy obrazuje dokumentacja fotograficzna sporządzona w trakcie kontroli w dniu 2 lipca 2010 r. przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w G. . Wynika z niej, że w transporcie używanych części samochodowych przewożonych na trasie z Niemiec do Polski były m. in. tłumiki układu wydechowego. Przesłuchany w trakcie kontroli w dniu 2 lipca 2010 r. w charakterze świadka kierowca S. J. potwierdził, że przewożony przez niego ładunek to używane części samochodowe typu drzwi, maski przednie, silniki z osprzętem, atrapy, chłodnice, tłumiki, maski tylne. Ładunek ten wiezie do W. do firmy [...] . Z powyższego wynika, że świadek w dniu 2 lipca 2010 r. potwierdził, że w ramach przewożonych rzeczy znajdują się m. in. tłumiki. Międzynarodowy samochodowy list przewozowy [...] Nr [...] potwierdza, że odbiorcą przewożonych rzeczy była firma [...] . Odbiór przewożonych rzeczy został pokwitowany przez odbiorcę bez zastrzeżeń. Przesłuchany w dniu 13 grudnia 2010 r. ponownie w charakterze świadka kierowca S. J. potwierdził, że całość towaru, który był załadowany został przywieziony do odbiorcy. W trakcie transportu poza kontrolą ITD. naczepa nie była otwierana. Należy pamiętać, że to skarżący wybrał firmę przewozową i zlecił jej usługę. Jeżeli skarżący kwestionuje rzetelność i prawidłowość wykonanej usługi transportu winien dysponować dowodami, które by to potwierdzały. Natomiast skarżący kwestionując ustalenia organu nie przedstawia jednocześnie żadnych obiektywnych dowodów, które podważałyby ustalenia wynikające z dokumentów. Skarżący zarzucił również naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjecie, że zakupione przez skarżącego od niemieckiej firmy i przywiezione do Polski tłumiki stanowią odpady w myśl tej ustawy. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy pominął fakt, że tłumiki te mogą być stosowane również w innych maszynach i urządzeniach. W ocenie skarżącego, przedmiot staje się odpadem, gdy posiadacz pozbywa się go nie znajdując dla niego żadnego zastosowania. Należy jednak wskazać, że problemem wynikającym na tle rozumienia pojęcia "pozbycia się" użytego w art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach zajmował się już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 czerwca 2009 r. sygn. akt II OSK 960/08 (Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach) uznając, że "pozbycie się", które stanowi konieczna przesłankę do uznania za odpad, w istocie oznacza zmianę sposobu użytkowania danego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób aniżeli nakazuje to przeznaczenie tego przedmiotu, a nowy sposób użytkowania mógłby wywoływać niekorzystne oddziaływanie na środowisko. Pojecie odpadu nie wyłącza przedmiotów, które nadają się do dalszego gospodarczego wykorzystania. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że odpadem mogą być tylko te przedmioty, których posiadacz uważając za zbędne chciałby się wyzbyć ale także te, które mogą podlegać ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu, innemu aniżeli pierwotne przeznaczenie danego przedmiotu. Z tych wszystkich względów, uznając zarzuty skargi za niezasadne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.