IV SA/Wa 541/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2010 r. sprawy ze skargi I. Sp. komandytowa z siedzibą w P. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia Miejskiego Konserwatora Zabytków w P. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...]; II. zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącej I. Sp. komandytowa z siedzibą w P. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z [...] stycznia 2010 r. - zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie -utrzymał w mocy postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków w P. z [...] czerwca 2008 r., którym uzgodniono projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczącej budowy budynku magazynu książek Biblioteki [...] przewidzianej do realizacji na działce nr [...] i [...] położonej przy ul. [...] w P. W uzasadnieniu Minister wskazał, iż zgodnie z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) - dalej w skrócie u.p.z.p., projekt ww. decyzji uzgadnia się z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską. Kompetencje Miejskiego Konserwatora Zabytków w P. do wypowiadania się w tej sprawie wynikają z faktu, że przedmiotowa inwestycja planowana jest na terenie zespołu urbanistyczno - architektonicznego śródmieścia P., wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] marca 1980 r. Organ odwoławczy uznał, iż zarzut Spółki dotyczący braku właściwości rzeczowej do wydawania postanowienia przez Miejskiego Konserwatora Zabytków w oparciu o art. 53 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p. jest bezzasadny. Na mocy bowiem Porozumienia zawartego w dniu [...] listopada 2003 r. pomiędzy Wojewodą [...] a Prezydentem Miasta P. prowadzenie spraw z zakresu właściwości [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami w granicach administracyjnych Miasta P., powierzone zostało Miastu P. W § 2 pkt 1 ww. Porozumienia stwierdzono jednoznacznie, że w zakresie wykonywanych zadań zawarte jest "wydawanie decyzji, postanowień i zaświadczeń określonych w ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz w przepisach odrębnych". Stosowanie zaś do § 4 ust. 1 ww. Porozumienia "zadania określone w § 2 wykonywać będzie bezpośrednio Miejski Konserwator Zabytków w ramach stosownego upoważnienia Prezydenta". Nadto, w aktach sprawy znajduje się rozpatrywane postanowienie opatrzone podpisem oraz pieczęcią imienną Miejskiego Konserwatora Zabytków w Sygn. akt IV SA/Wa 541/10 P. Brak jest zatem podstaw, w ocenie organu, do twierdzenia że postanowienie z [...] czerwca 2008r. nie zostało podpisane przez osobę upoważnioną do jego podpisania. Dalej Minister podniósł, iż po przeanalizowaniu akt sprawy uznał, że postanowienie organu pierwszej instancji nie narusza prawa, jest zasadne merytorycznie. Wpisanie do rejestru zabytków zespołu urbanistyczno -architektonicznego ma na celu zachowanie najcenniejszych elementów historycznego rozplanowania oraz kompozycji przestrzennej zespołu. Oznacza to miedzy innymi zachowanie w niezmienionym kształcie rozplanowania placów i ulic, ich przebiegu, szerokości i przekroju, zachowanie gabarytów zabudowy i zasadniczych proporcji wysokościowych, kształtujących sylwetkę całego zespołu, a także układu i wystroju elewacji poszczególnych budynków tworzących ten układ. Ocena konserwatorska zamierzenia zależy przede wszystkim od zharmonizowania zabudowy nowej z sąsiednią zabudową historyczną oraz poszanowania istniejących wartości przestrzenno - architektonicznych. Z akt sprawy wynika, że w zakresie zamierzenia budowlanego przewidywana jest rozbiórka istniejącego budynku. Nie można zgodzić się, w ocenie organu, z twierdzeniem Spółki, że budynek ten nie jest objęty ochroną i przesądza o tym fakt, że obiekt ten nie został indywidualnie wpisany do rejestru zabytku, a jedynie znajduje się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Wpisanie do rejestru zabytków zespołu i układu urbanistycznego powoduje w konsekwencji objęcie ochroną elementów tworzących ten układ, bez względu na to, czy elementy te są wpisane do tego rejestru indywidualnie. Przewidywany do rozbiórki budynek stanowi element zespołu urbanistyczno - architektonicznego śródmieścia P., wobec czego rozbiórka tego budynku wymaga uzyskania pozwolenia organu ochrony zabytków. Także w zaleceniach konserwatorskich z [...] marca 2008 r., przytoczonych w projekcie decyzji, Miejski Konserwator Zabytków w P. stwierdził, że "prace rozbiórkowe piętrowego budynku na rzucie trójkąta, położonego na terenie inwestycji, muszą być poprzedzone wykonaniem inwentaryzacji fotograficznej i rysunkowej oraz uzyskaniem pozwolenia konserwatorskiego". Reasumując powyższe ustalenia, Minister podzielił stanowisko Miejskiego Konserwatora Zabytków w P., że zakres planowanych działań inwestycyjnych jest dopuszczalny z konserwatorskiego punktu widzenia, nie wpłynie bowiem negatywnie na wartości zabytkowego obszaru, dostosowując się do Sygn. akt IV SA/Wa 541/10 charakterystycznych cech istniejącego zespołu urbanistyczno - architektonicznego śródmieścia P. Planowana inwestycja, określona we wniosku inwestora oraz w przedstawionym do uzgodnienia projekcie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego może zatem zostać uzgodniona ze stanowiska konserwatorskiego. I. Sp. k. (dawniej R. Sp. z. o. o.) w skardze wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Przedmiotowemu postanowieniu zarzucono naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 144 k.p.a., polegające na utrzymaniu w mocy i nieuchyleniu w całości postanowienia Miejskiego Konserwatora Zabytków w P. z [...] czerwca 2008 r., mimo iż zostało ono wydane z naruszeniem prawa, a mianowicie: z naruszeniem art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. przez wydanie postanowienia o uzgodnieniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przez Miejskiego Konserwatora Zabytków w P., a nie przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Sformułowany zarzut opiera się na - słusznym zdaniem skarżącej -założeniu, iż Porozumienie z [...] listopada 2003 r. zawarte pomiędzy Wojewodą [...] i Prezydentem Miasta P. w sprawie powierzenia Miastu P. spraw z zakresu właściwości [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]) - zwane dalej Porozumieniem, jest niezgodne z prawem ze względu na naruszenie: art. 96 ust. 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie w zw. z art. 80 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie i z art. 106 k.p.a. - przez niedopuszczalne powierzenie Prezydentowi Miasta P. przez Wojewodę [...] prowadzenia spraw z zakresu ochrony zabytków, skutkujące przyznaniem organowi prowadzącemu postępowanie administracyjne możliwości dokonywania uzgodnień wymaganych w ramach tego samego postępowania, art. 18 ust. 2 pkt 11 w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - przez nieuzyskanie zgody Rady Miasta P. na zawarcie Porozumienia, ewentualnie z naruszeniem art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z § 4 ust. 1 Porozumienia przez wydanie postanowienia o uzgodnieniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przez Miejskiego Konserwatora Zabytków w P., a nie przez Sygn. akt IV SA/Wa 541/10 Prezydenta Miasta P. działającego w imieniu Wojewody [...]. Sformułowany zarzut opiera się na założeniu, iż Porozumienie zostało zawarte zgodnie z prawem; 2) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki obligatoryjnego zawieszenia postępowania, ze względu na konieczność rozstrzygnięcia powstałego w toku postępowania zagadnienia wstępnego, tj. ważności decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] marca 1980 r. o wpisie do rejestru zabytków zespołu urbanistyczno -architektonicznego śródmieścia P., obejmującego m. in. działki nr [...] i [...], ark. mapy [...], obręb P. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty uznał za zasadne. W konsekwencji stwierdził nieważność postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] stycznia 201 Or. i utrzymanego nim w mocy postanowienia Miejskiego Konserwatora Zabytków w P. z [...] czerwca 2008r. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) - dalej w skrócie: u.p.z.p., decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską. Sygn. akt IV SA/Wa 541/10 Planowana w niniejszej sprawie inwestycja miałaby być realizowana na terenie zespołu urbanistyczno - architektonicznego śródmieścia P. wpisanego - decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] marca 1980 r. -do rejestru zabytków pod numerem [...]. Zatem projekt decyzji o ustaleniu jej lokalizacji wymagał uzgodnienia z [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Stosownie do art. 89 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, ze zm.) - zwaną dalej: ustawą o ochronie zabytków, organem ochrony zabytków jest wojewoda, w imieniu którego zadania i kompetencje, w tym zakresie, wykonuje wojewódzki konserwator zabytków. Do zadań wykonywanych przez wojewódzkiego konserwatora zabytków - zgodnie z normą art. 91 ust. 4 pkt 4 ustawy o ochronie zabytków - należy wydawanie, zgodnie z właściwością, decyzji, postanowień i zaświadczeń w sprawach określonych w ustawie oraz w przepisach odrębnych. W sprawach określonych w ustawie i w odrębnych przepisach organem pierwszej instancji jest wojewódzki konserwator zabytków, a organem wyższego stopnia minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego (art. 93 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków). W myśl natomiast art. 96 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków wojewoda, na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków, może powierzyć w drodze porozumienia, prowadzenie niektórych spraw z zakresu swojej właściwości, w tym wydawanie decyzji administracyjnych, gminom i powiatom, a także związkom gmin i powiatów, położonym na terenie województwa. Miejski Konserwator Zabytków w P. wydając postanowienie z [...] czerwca 2008r. działał na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p., art. 89 pkt 2, art. 91 ust. 4 pkt 4 ustawy o ochronie zabytków i Porozumienia pomiędzy Wojewodą [...] oraz Prezydentem Miasta P. zawartego w dniu [...] listopada 2003r. w P. w sprawie powierzenia Miastu P. spraw z zakresu właściwości [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Przywołanym Porozumieniem objęto prowadzenie spraw z zakresu właściwości [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami w granicach administracyjnych Miasta P. (§ 1). Wojewoda [...] powierzył Miastu P. wykonywanie m. in. zadań takich jak wydawanie decyzji, postanowień i zaświadczeń określonych w Sygn. akt IV SA/Wa 541/10 ustawie o ochronie zabytkach oraz w przepisach odrębnych (§ 2 ust. 1). Porozumienie zostało zawarte z Prezydentem Miasta P., co oznacza że właściwym do wydawania m. in. postanowień określonych w przepisach odrębnych, do których należy zaliczyć ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stał się ten organ. Porozumienie to z kolei nie wpłynęło na zmianę właściwości organu wyższego stopnia (czyli Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego), o czym nawet stanowi § 4 ust. 2 Porozumienia. Dodatkowo w § 4 ust. 1 Porozumienia wskazano, iż zadania określone w § 2 wykonywać będzie Miejski Konserwator Zabytków w ramach stosownego upoważnienia Prezydenta. Wobec tego Prezydent Miasta P. w dniu [...] grudnia 2003r. - na podstawie art. 268 a K.p.a. w związku z Porozumieniem z [...] listopada 2003r. - upoważnił M. S. - Miejskiego Konserwatora Zabytków do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej dotyczących zadań powierzonych przedmiotowym Porozumieniem z [...] listopada 2003 r. oraz powierzył mu: 1) sprawowania nadzoru nad prawidłowością prowadzonych badań konserwatorskich, architektonicznych, prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych i innych działań przy zabytkach; 2) organizowania i prowadzenia kontroli w zakresie zabytków i opiece nad zabytkami; 1) upowszechniania wiedzy o zabytkach, 2) współpracy z innymi organami administracji publicznej, 3) występowania z wnioskiem do Sądu o ujawnienie wpisu zabytku do rejestru w księdze wieczystej urządzanej dla nieruchomości oraz o wykreślenie wpisu w przypadku skreślenia zabytku z rejestru, 3) prowadzenia i aktualizacji podstawowej dokumentacji zabytków, 4) prowadzenia dla każdego zabytku zbioru dokumentów zawierającego: kartę ewidencyjna, dokumentację prawną, konserwatorską, historyczna, ikonograficzną i inwentaryzacyjną. Z przytoczonej treści upoważnienia nie wynika jednak, aby Miejski Konserwator Zabytków został upoważniony do wydawania w imieniu Prezydenta Miasta P postanowień w trybie art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p., ani też żadnych innych postanowień. Ustalenie zaś braku upoważnienia dla Miejskiego Konserwatora Zabytków do podjęcia postanowienia prowadzi do stwierdzenia naruszenia przepisów o właściwości. Oznacza to, iż postanowienie z [...] czerwca 2008 r. nie zostało Sygn. akt IV SA/Wa 541/10 wydane przez właściwy organ (pod. uchwała NSA z 8.11.1999r., sygn. akt OPK 20/99), czyli jego wydane nastąpiło z naruszeniem przepisów o właściwości. Uchybienie to kwalifikowane jest jako przesłanka do stwierdzenia nieważności postanowienia z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. Z kolei w kontekście treści skargi po pierwsze podkreślić należy, iż upoważnienie z art. 268 a K.p.a. może być udzielone zarówno gdy organ wydaje decyzję (postanowienie) we własnym imieniu, jak i wtedy gdy wykonuje zadania zlecone w imieniu innego organu, także w drodze porozumienia (por. postanowienie SN z 18.06.2003r., sygn. akt II CKN 215/01, publ. Lex nr 83840). Upoważnienie pracownika na mocy art. 268 a może być udzielone w zakresie spraw przekazanych organowi administracyjnemu na podstawie porozumienia w okresie jego obowiązywania (uchwała NSA z 8.11.1999 r., sygn. akt OPK 20/99, publ. ONSA 2000, Nr 2, poz. 53). Upoważnienie, o którym mowa w art. 268 a K.p.a. może zostać wyrażone w każdej formie pod warunkiem, aby zachowana została forma pisemna oświadczenia woli organu i zakres upoważnienia objęty tym oświadczeniem był czytelny. Wywiera ono ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencje organu w prawnych formach, ale upoważniony pracownik nie staje się przez to organem administracyjnym - nosicielem kompetencji (M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodek postępowania administracyjnego Komentarz, Zakamycze 2005, s.1117). Pracownik ten wykonuje tylko kompetencje organu, lecz ich nie posiada (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Warszawa 2005, s. 878). W świetle powyższego przedmiotowe postanowienie uzgadniające w elementach składowych jakimi są: * "oznaczenie organu administracji publicznej" (art. 124 § 1 K.p.a.) powinno wskazywać Prezydenta Miasta P., * "podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania" powinno wskazywać, że Miejski Konserwator Zabytków działa z upoważnienia Prezydenta Miasta P., o ile takie upoważnienie by istniało. Po wtóre z chwilą wejścia w życie Porozumienia nastąpiła zmiana właściwości organów w zakresie powierzonych spraw. Właściwym do prowadzenia powierzonych spraw stał się Prezydent Miasta P., który podejmuje decyzje, postanowienia w imieniu Wojewody [...]. Innymi słowy Prezydent Miasta P. wykonuje zadania powierzone na mocy zawartego Porozumienia, które nie są jego Sygn. akt IV SA/Wa 541/10 zadaniami własnymi, lecz zadaniami administracji rządowej, pozostającymi nadal w ustawowej kompetencji Wojewody. Skoro zatem do zadań własnych prezydenta należy wydawanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, natomiast uzgodnienie projektu takiej decyzji należy do zadań administracji rządowej -wojewody, w imieniu którego zadania i kompetencje w zakresie organu ochrony zabytków, wykonuje wojewódzki konserwator zabytków, to oznacza że w takim przypadku nie zachodzi tożsamość organu decydującego i uzgodnieniowego. W tym więc zakresie zarzut skargi dotyczący nieuprawnionego przyznania Prezydentowi Miasta P. uprawnień do uzgadniania projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jego autorstwa jako organu prowadzącego postępowanie główne, nie zasługuje na uwzględnienie. Po trzecie z treści Porozumienia istotnie nie wynika, aby Rada Miasta P. podjęła - na mocy art. 18 ust. 2 pkt 11 w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591) -uchwałę w sprawie przyjęcia zadań z zakresu administracji rządowej wykonywanych na postawie przedmiotowego Porozumienia. W ocenie Sądu nie jest to jednak okoliczność, której wyłączne zaistnienie mogłoby zadecydować o wyeliminowaniu z obrotu prawnego zaskarżonych postanowień. Niemniej jednak winna być wyjaśniona przy ponownym rozpoznawaniu sprawy. Po czwarte zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w przedmiotowym postępowaniu sądowoadministracyjnym nie mógł być rozważany przez Sąd. Postępowanie wpadkowe, w którym Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wydał postanowienie z [...] października 2009r. o odmowie zawieszenia postępowania uzgodnieniowego, a następnie - po ponownym rozpoznaniu -postanowieniem z [...] stycznia 2010 r. utrzymał w mocy, było postanowieniem zaskarżalnym. Strona bowiem niezadowolona z takiego rozstrzygnięcia mogła wnieść wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i skarżąca spółka skorzystała z tego prawa. Nie było to więc postanowienie, o którym stanowi art. 142 K.p.a. W konsekwencji postanowienie z [...] stycznia 201 Or. było przedmiotem odrębnej skargi wniesionej do tut. Sądu (zarejestrowanej pod sygn. akt IV SA/Wa 542/10) i w tym postępowaniu skarżąca mogła skutecznie formułować wobec niego zarzuty. Skoro postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków z [...] czerwca 2008r. zostało wydane z naruszeniem przepisów o właściwości, czyli zaistniała przesłanka nieważnościowa, a postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] Sygn. akt IV SA/Wa 541/10 stycznia 201 Or. - w postępowaniu zażaleniowym - utrzymało w mocy postanowienie dotknięte wadą nieważności, należało na mocy art. 145 § 1 pkt 2 i art. 135 P.p.s.a. orzec jak w punkcie I sentencji wyroku. O niewykonywaniu zaskarżonego postanowienia orzeczono - w punkcie II - na zasadzie art. 152 P.p.s.a. Z kolei o kosztach postanowiono - w oparciu o art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z w zw. z § 14.2 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349, ze zm.)-w punkcie III. Ponownie rozpoznając sprawę właściwy organ pierwszej instancji uwzględni wytyczne wskazane w niniejszym wyroku, wydając postanowienie w zgodzie z obowiązującymi przepisami, w tym i art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 10 K.p.a.