IV SA/Wa 544/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. i A. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia warunków zabudowy postanawia odrzucić skargę A. K. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. odmawiające uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w obrębie S., gmina P. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli P. K. i A. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż określone w pkt 1 – 5. Wskazać należy, że zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu uzgodnieniowym prowadzonym w ramach postępowania zainicjowanego wnioskiem P. K. o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Jak stanowi art. 53 ust. 5 zdanie pierwsze ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego postanowienia wykluczały zatem możliwość złożenia zażalenia na postanowienie organu uzgadniającego przez inny podmiot, niż inwestor, tj. podmiot, który wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W niniejszej sprawie inwestorem jest P. K. Skoro A. K., nie będąc inwestorem, nie mogła w postępowaniu uzgodnieniowym wnieść skutecznie zażalenia, z uwagi na treść art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. należało uznać, że nie przysługuje jej również prawo do złożenia skargi na postanowienie ostateczne wydane w tym postępowaniu. Jeżeli wolą prawodawcy było wprowadzenie kontroli instancyjnej postanowień w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jedynie dla inwestora, wyłącza to kontrolę tych orzeczeń przez sądy administracyjne z inicjatywy innych podmiotów. Postępowanie sądowoadministracyjne, oparte na zasadzie skargowości, może być prowadzone tylko na podstawie skargi wniesionej przez podmiot legitymowany do tego w zakresie określonym przepisami prawa. Reasumując stwierdzić należy, że ustawodawca na etapie rozstrzygania kwestii incydentalnych w toku postępowania w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przyznał legitymację do wniesienia zażalenia, a w konsekwencji i skargi do sądu administracyjnego wyłącznie inwestorowi. Na gruncie ww. przepisów, brak tej legitymacji w przypadku podmiotów innych niż inwestor jest bezsporny i uzasadnia odrzucenie skargi (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2133/11). Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.