IV SA/Wa 566/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Anita Wielopolska Asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi I. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej I. O. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (SKO, organ odwoławczy) po rozpatrzeniu zażalenia I. O. (skarżącej) na postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] października 2018 r. Nr [...] odmawiające wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części jako lokalu usługowego z ustaleniami obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego rejonu ulicy [...] zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. ( Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] poz. [...]). - dalej również: "m.p.z.p., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Stan sprawy przedstawiał się następująco: I. O. w dniu 6 września 2018 r. złożyła wniosek o wydanie zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części jako lokalu usługowego (usługi stomatologiczne), z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na działce ew. nr [...] w obrębie [...], przy ul. [...], w Dzielnicy [...]. Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. Nr [...] odmówił I. O. wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania lokalu usługowego z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p., bowiem w obowiązującym planie istnieje zakaz lokalizowania nowych obiektów pełniących funkcje ochrony zdrowia. Wskazał, że przedmiotowa działka objęta jest ustaleniami wskazanego m.p.z.p. i znajduje się w jednostce terenowej [...], dla której ustalono przeznaczenie terenu: "podstawowe: usługi". Jednocześnie zgodnie z § 6 ust. 3 pkt. 3b i 4 tekstu tego planu cyt.: "3. W zakresie ochrony przed hałasem określa się strefy potencjalnego oddziaływania uciążliwego ulic: (b) szerokości 60 m od osi ulic głównych: [...],[...] i [...]. W strefach potencjalnego oddziaływania uciążliwego ulic obowiązuje zakaz lokalizowania nowych obiektów (...) funkcji ochrony zdrowia". Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie argumentując, że w lokalu użytkowym planuje usługi stomatologiczne i potencjalnie uciążliwe oddziaływanie ul. [...] jest tylko w recepcji lokalu. Pomieszczenie, w którym będą odbywać się usługi stomatologiczne znajduje się od drugiej strony tj. od ul. [...]. W gabinecie będą świadczone tylko usługi komercyjne i nie będzie to placówka długotrwałego pobytu i jako taka nie będzie związana z funkcją ochrony zdrowia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] października 2018 r, uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując na konieczność szczegółowego zbadania postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w kontekście funkcji ochrony zdrowia. Organ I instancji postanowieniem Nr [...] z dnia [...] października 2018 r. ponownie odmówił wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części jako lokalu usługowego z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p., powołując się na przepisy art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej, obowiązujące w chwili wejścia w życie planu, zgodnie z którym pracownia protetyki stomatologicznej jest zakładem opieki zdrowotnej, a także na art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2018 r., poz. 2190 ze zm.), który definiuje termin "świadczenie zdrowotne". Zdaniem organu I instancji gabinet stomatologiczny mieści się w pojęciu ochrony zdrowia. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wskazała, że w gabinecie stomatologicznym będą świadczone tylko usługi komercyjne, nie będzie to placówka długotrwałego pobytu i nie będzie związana z funkcją ochrony zdrowia. Skarżąca wskazała na przepisy art. 113 i 114 ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 799 ze zm.) i przepisy dotyczące ochrony przed hałasem, które jej zdaniem nie dotyczą gabinetów stomatologicznych. SKO w [...] rozpatrując zażalenie skarżącej stwierdziło, że gabinet stomatologiczny stanowi funkcję ochrony zdrowia i na tę okoliczność powołało przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 maja 2012 r. w sprawie systemu resortowych kodów identyfikacyjnych oraz szczegółowego sposobu ich nadawania (Dz. U. z 2012 r. poz. 594 ze zm.), które wprowadzają kody funkcji ochrony zdrowia. Resortowe kody identyfikacyjne są nadawane na podstawie informacji zawartych we wniosku o wpis do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą, o którym mowa w art. 100 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej. W załączniku nr 2 do w/w rozporządzenia leczenie stomatologiczne oznaczono kodem [...]. Organ odwoławczy stwierdził, że za podstawowe funkcje systemu ochrony zdrowia należy uznać: zabezpieczenie świadczeń (usług) zdrowotnych, finansowanie i zarządzanie. Z tych względów, w ocenie SKO, nie było możliwe wydanie zaświadczenia o żądanej treści skoro gabinet stomatologiczny pełni funkcję ochrony zdrowia. Taki sposób użytkowania obiektu budowlanego nie będzie zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skargę na powyższe postanowienie wniosła I. O. reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: przepisów prawa materialnego - art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.) przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wystarczające jest przedstawienie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast niedokonanie przez organ oceny zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; § 6 ust.3 pkt 3b i 4 Uchwały Rady [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. ustalającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] (Dz. Urz. Woj. [...]., Nr [...], poz. [...]) poprzez błędną interpretację zapisu tekstu uchwały w rozważanym stanie faktycznym, co doprowadziło do jej niewłaściwego zastosowania, poprzez nie wzięcie pod uwagę okoliczności istotnej dla strony skarżącej, mianowicie ustalenia stref potencjalnego oddziaływania uciążliwego ulic dla lokalizowania nowych obiektów związanych z wielogodzinnym pobytem dzieci i młodzieży oraz funkcji ochrony zdrowia; przepisów prawa procesowego - art. 7 i 77 § 1 oraz art. 80 Kpa poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji przyjęcie, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy zachodzi konieczność utrzymania postanowienia organu pierwszej instancji odmawiającego wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części jako lokalu usługowego z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła m. in., że organ nie odniósł się w żaden sposób do argumentacji zaprezentowanej w odwołaniu wniesionym do organu w dniu 5 listopada 2018 r. Skarżąca bowiem wskazywała wówczas, ze organ wydający postanowienie w pierwszej instancji nie dokonał właściwej wykładni zdania: "zakazu lokalizowania nowych obiektów związanych z wielogodzinnym pobytem dzieci i młodzieży oraz funkcji ochrony zdrowia..." Zdaniem skarżącej literalna wykładnia powołanego ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do logicznego wniosku o ewidentnym i nie budzącym wątpliwości współistnieniu dwóch przesłanek, to jest długotrwałości pobytu oraz funkcji ochrony zdrowia. W ocenie strony skarżącej organ nie powinien dokonywać wykładni tylko i wyłącznie poprzez odwołanie się do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 maja 2012 r. sprawie resortowych kodów identyfikacyjnych oraz szczegółowego sposobu ich nadawania, bez dokonania właściwej interpretacji rozważanego przypadku pod kątem okoliczności niniejszej sprawy. Wskazanie przepisów powołanego rozporządzenia w kontekście wprowadzenia kodów funkcji ochrony zdrowia niczego nie wyjaśnia, a wręcz odwrotnie, pozwala na sformułowanie zarzutu naruszenia przez organ przepisu art. 80 Kpa. Organ administracji publicznej na mocy tegoż przepisu powinien ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Organ powinien odzwierciedlić to wyraźnie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, czego niewątpliwie nie uczynił w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy wydając postanowienie nie odniósł się w żaden wiążący sposób do argumentacji strony skarżącej. Skarżąca wskazała, że w lokalu użytkowym, w którym planowane są usługi stomatologiczne potencjalnie uciążliwe oddziaływanie ul. [...] jest tylko w recepcji lokalu (wejście od ulicy [...]), natomiast świadczenia lecznicze udzielane są w pomieszczeniu usytuowanym od strony ul. [...]. Strona skarżąca podkreśliła także, że w gabinecie stomatologicznym dokonywane są wyłącznie usługi stomatologiczne o charakterze krótkotrwałym. Zatem na pewno nie można sklasyfikować zamierzenia strony skarżącej jako placówki długotrwałego pobytu. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie kontrolowane postanowienia zostały wydane na skutek złożonego przez skarżącą wniosku z 6 września 2018 r. o wydanie zaświadczenia o zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zamierzonego sposobu użytkowania części obiektu budowlanego w postaci lokalu usługowego, gdzie miałyby być świadczone usługi stomatologiczne, położonego w [...], przy ul. [...]. Wymóg posiadania takiego zaświadczenia wynika z art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane, który stanowi, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do zgłoszenia należy dołączyć m.in. zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaświadczenie o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi zaświadczenie, o którym mowa w art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela pogląd przedstawiony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 1277/11 (dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl), że powyższe zaświadczenie nie jest wyłącznie urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Należy zauważyć, że w zaświadczeniu wydanym w oparciu o art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane, wójt, burmistrz albo prezydent miasta ma stwierdzić o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Błędny jest więc pogląd, że wystarczy w zaświadczeniu przytoczyć zapisy planu. Gdyby ustawodawcy w tym przypadku chodziło tylko o przedstawienie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to przepis art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane miałby inne brzmienie. W zaświadczeniu tym organ powinien dokonać analizy i oceny, czy zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego będzie zgodny z ustaleniami obowiązującego planu, a następnie stwierdzić to wprost w zaświadczeniu. Nie jest to więc proste urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu, jak wynikałoby z brzmienia art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. Organ wydający zaświadczenie w oparciu o art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane obowiązany jest do samodzielnej oceny, czy występuje zgodność zamierzonego sposobu użytkowania obiektu z ustaleniami obowiązującego planu. Dokonuje zatem w istocie interpretacji (wykładni) postanowień planu miejscowego w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. Przy braku stwierdzenia takiej zgodności, odmawia wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści, wymaganej przepisem art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie, organy orzekające nie dokonały prawidłowej wykładni ustaleń m.p.z.p., pozwalającej jednoznacznie stwierdzić, że zamierzone przedsięwzięcie jest niezgodne z tymi ustaleniami. W rozpatrywanej sprawie planowana inwestycja objęta ustaleniami omawianego m.p.z.p. znajduje się w jednostce terenowej [...], dla której ustalono podstawowe przeznaczenie terenu: usługi. Przedmiotowy lokal znajduje się w strefie potencjalnego oddziaływania uciążliwego ul. [...]. W § 6 ust. 3 pkt 3 lit. b i pkt 4 planu ustalono, że w zakresie ochrony przed hałasem określa się strefy potencjalnego oddziaływania uciążliwego ulic: szerokości 60 m od osi ulic głównych: [...],[...] i [...]. W strefach potencjalnego oddziaływania uciążliwego ulicy [...] obowiązuje zakaz lokalizowania nowych obiektów związanych z wielogodzinnym pobytem dzieci i młodzieży oraz funkcji ochrony zdrowia. W ocenie Sądu ustalenie, że inwestycja znajduje się w całości w strefie potencjalnego oddziaływania ulicy [...] (zatem w pasie 60 m od osi ulicy), jest prawidłowe i znajduje potwierdzenie w materiale zgromadzonym w sprawie. Okoliczności tej nie kwestionuje także skarżąca. Kluczowe natomiast dla rozpatrzenia niniejszej sprawy było dokonanie prawidłowej wykładni przepisu uchwały dot.: "zakazu lokalizowania nowych obiektów związanych z wielogodzinnym pobytem dzieci i młodzieży oraz funkcji ochrony zdrowia" , mając na uwadze, że przepis ten odnosi się do ochrony przez hałasem. W szczególności należało poddać analizie, czy usługi stomatologiczne (usługi komercyjne w placówce krótkotrwałego pobytu), mieszczą się w pojęciu "funkcji ochrony zdrowia" użytym w m.p.z.p. W ocenie Sądu próba wykładni tego przepisu przez SKO w zaskarżonym postanowieniu poprzez powołanie sią na przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 maja 2012 r. w sprawie resortowych kodów identyfikacyjnych oraz szczegółowego sposobu ich nadawania, które wprowadzają kody funkcji ochrony zdrowia, jest całkowicie nieprawidłowa, a argumentacja organu I instancji nie jest wystarczająca, aby odmówić wydania zaświadczenia o treści oczekiwanej przez skarżącą. Resortowe kody identyfikacyjne są nadawane na podstawie informacji zawartych we wniosku o wpis do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą, o których mowa w art. 100 ustawy o działalności leczniczej. Zgodnie bowiem z art. 103 ustawy o świadczeniach leczniczych, działalność leczniczą można rozpocząć po uzyskaniu wpisu do rejestru, z zastrzeżeniem art. 104. W załączniku nr 3 rozporządzenia określono kody funkcji ochrony zdrowia m. in. dla usług leczniczych, takich jak leczenie stomatologiczne (kod HC.1.3.2), czy np. leczenie w domu pacjenta (kod [...]). Rozporządzenie to zostało wydane w oparciu o delegację zawartą w ustawie o działalności leczniczej. Jak stanowi art. 1 tej ustawy określa ona: 1) zasady wykonywania działalności leczniczej; 2) zasady funkcjonowania podmiotów wykonujących działalność leczniczą niebędących przedsiębiorcami; 3) zasady prowadzenia rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą; 4) normy czasu pracy pracowników podmiotów leczniczych; 5) zasady sprawowania nadzoru nad wykonywaniem działalności leczniczej oraz podmiotów wykonujących tę działalność. Na potrzeby innego aktu prawnego i w innym zupełnie celu zostały pogrupowane te funkcje ochrony zdrowia. Mianowicie na potrzeby prowadzenia działalności leczniczej przez podmioty objęte tymi regulacjami. Niewątpliwie skarżąca jako lekarz stomatolog objęta jest regulacjami i kodami, ale jedynie w zakresie prowadzonej działalności zawodowej. W ocenie Sądu brak podstaw prawnych, aby kody i funkcje przypisane w innym celu przenosić bezpośrednio na przepisy regulujące zupełnie inną dziedzinę życia tj. ochronę przed hałasem. Zdaniem Sądu pojęcia "funkcja ochrony zdrowia" użytego w powołanym rozporządzeniu, nie można utożsamiać z tym terminem użytym w m.p.z.p. Powołanie się zatem na załącznik nr 3 określający kody funkcji ochrony zdrowia w celu uzyskania wpisu do rejestru działalności leczniczej jest nieadekwatne przy dokonywaniu wykładni określenia "funkcji ochrony zdrowia", użytego w przepisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w kontekście ochrony przez hałasem. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 14 ust. 8 u.p.z.p. plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, który - zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP - przynależy do systemu źródeł powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organu, który go ustanowił. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jako normatywny akt prawny, powinien zawierać postanowienia ujmowane w formie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń. Niedopuszczalne jest natomiast zamieszczanie w jego treści informacji, zaleceń czy też innego rodzaju niewiążących sugestii (np. dla potencjalnych inwestorów), a więc nieprecyzyjnych regulacji co do możliwego sposobu zagospodarowania objętych nim nieruchomości. Konsekwencją normatywnego charakteru planu jest także konieczność zastosowania przy jego wykładni metod właściwych dla aktów normatywnych. Zatem w sytuacji, gdy rezultaty uzyskane na podstawie wykładni gramatycznej są niewystarczające do kwalifikacji faktów i ustalenia normatywnych konsekwencji tej kwalifikacji, dopuszczalne jest stosowanie innych reguł wykładni prawa, tj. wykładni celowościowej lub funkcjonalnej. Należy jednak zaznaczyć, że postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określając przeznaczenie danego terenu, kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości na objętym planem obszarze, mogąc ograniczać gwarantowane przepisami Konstytucji RP i prawa cywilnego uprawnienia właścicieli nieruchomości nim objętych. Dlatego też postanowienia te muszą być interpretowane ściśle, a zakazy zawarte w planie miejscowym muszą być jasno i wyraźnie sformułowane. Tymczasem organy nie dokonały żadnej całościowej wykładni omawianej regulacji planu, co było konieczne – jak już wywiedziono – aby wydać lub odmówić wydania zaświadczenia. W oderwaniu od celu zakazu w planie oraz pełnej treści przepisu, zinterpretowały pojęcie "funkcji ochrony zdrowia", uznając, że skoro usługa leczenie stomatologiczne stanowi funkcję ochrony zdrowia to automatycznie taka usługa jest zakazana. Organ bowiem "wyizolował" pojęcie "funkcji ochrony zdrowia" z całego kontekstu normy prawnej i jej rozumienie wyinterpretował z aktu prawnego uchwalonego w zupełnie innym celu. Fakt, że usługa stomatologiczna jest rodzajem funkcji ochrony zdrowia na potrzeby wykonywania działalności leczniczej jest niekwestionowany. Tymczasem przepis planu, w którym zawarto pojęcie "funkcji ochrony zdrowia" należy wykładać łącznie z pierwszym członem oraz w kontekście ustalenia stref ochrony przed hałasem, generowanym przez ul. [...]. Obowiązuje w tej strefie zakaz lokalizowania nowych obiektów związanych z wielogodzinnym pobytem dzieci i młodzieży oraz funkcji ochrony zdrowia. Organ tymczasem ani nie odniósł się do kwestii czy zmiana przeznaczenia jest lokalizacją nowego obiektu, czy też nie . Nie zawarł w tym zakresie rozważań zarówno odnośnie definicji zawartych w ustawie o planowaniu, jak i prawie budowlanym, jak i samym planie miejscowym. Dalej nie rozważył, czy funkcja ochrony zdrowia jest zakazana niezależnie od długości pobytu osoby korzystającej z takiej usługi. Nie rozważył w kontekście celu zakazu, czy celowa jest tożsama ochrona pacjentów korzystających z usług w krótkim (nie wielogodzinnym czasie) przedziale czasu i dzieci oraz młodzieży przebywających na pobyty wielogodzinne. Rozumienie przepisu planu - przy przyjęciu "wyizolowanej" wykładni – prowadziłoby do rezultatu polegającego na tym, że pacjenci przebywający krótkoterminowo w gabinecie stomatologicznym chronieni byliby na takiej samej zasadzie, jak dzieci i młodzież przy wielogodzinnych pobytach. Ze względu na podmiot ochrony wykładnia taka wydaje się być zupełnie nieracjonalna. Inna byłaby sytuacja, gdyby przyjąć rozumienie łączne obydwu członów i tym samym zagwarantować ochronę przed hałasem pacjentom korzystającym z wielogodzinnego pobytu w placówce zdrowia. Organ dokonując wykładni planu pominął zupełnie powyżej wyrażone wątpliwości oraz dyrektywy interpelacyjne, czym dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Co za tym idzie, nie było możliwe w tej sytuacji ustalenie czy występuje zgodność zamierzonego sposobu użytkowania obiektu (usługi stomatologiczne) z ustaleniami obowiązującego planu. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, i z tej przyczyny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1369 ze zm.), uchylił ww. postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono natomiast na podstawie art. 200 i 205 § 2 powołanej ustawy, a na zasądzone koszty złożyły się: kwota wpisu sądowego w wysokości 100 zł, wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 480 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.) oraz należna opłata skarbowa od złożonego pełnomocnictwa – 17 zł.