IV SA/Wa 569/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia (...) lutego 2008 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego - skargę oddala - Decyzją z dnia [...] października 2007r. Minister Budownictwa na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie w związku z wnioskiem złożonym przez R. W. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] września 1994r. o ustaleniu lokalizacji odcinka drogi krajowej nr [...] w części dotyczącej działki nr [...] położonej w G. oraz nr [...] położonej w B. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że R. W. w dniu 30 września 1996r. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności opisanej wyżej decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] września 1994r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] listopada 1998r. odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji w części żądanej przez R. W., a następnie wskutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] kwietnia 1999r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję. Wyrokiem z dnia 19 września 2001r. (sygn. akt IV S.A. 794/99) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] kwietnia 1999r. Wskutek tego wyroku Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w dniu [...] maja 2002r. ponownie wydał decyzję, utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] listopada 1998r. Na skutek skargi R. W. na bezczynność Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 marca 2003r. (sygn. akt IV SAB 19/02) zobowiązał Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 30 września 1996r. o stwierdzenie nieważności wskazanej wyżej decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] września 1994r. W związku ze wskazanym wyrokiem NSA, Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] grudnia 2003r. umorzył toczące się przed nim postępowanie, a w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez R. W., Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] stycznia 2004r. umorzył postępowanie w sprawie rozpatrzenia tego wniosku. Dalej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 listopada 2004r. Sygn. akt IV S.A/Wa (sygn. akt IV S.A./Wa 314/04) uchylił zarówno decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2004r., jak i poprzedzającą ją decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] grudnia 2003r. Na skutek skargi R. W. na bezczynność Ministra Infrastruktury Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 października 2006r. (sygn. akt IV SAB/Wa 67/06) zobowiązał Ministra Budownictwa do rozpatrzenia wniosku R. W. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] września 1994r. o ustaleniu lokalizacji odcinka drogi krajowej. W ocenie organu - mając na uwadze dotychczasowy przebieg postępowania - postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej z wniosku R. W. z dnia [...] września 1996r jest bezprzedmiotowe, bowiem w dniu [...] maja 2002r. zapadła w tej sprawie ostateczna decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. Decyzja ta funkcjonuje w obrocie prawnym, nie została zaskarżona, jak również zakwestionowana w ramach nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego. Potwierdził ten fakt również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 października 2006r. (sygn. akt IV SAB/Wa 67/06) stwierdził, że wniosek R. W. o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej został rozpatrzony ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2002r. i postępowanie przed Ministrem Infrastruktury, obecnie Budownictwa winno zostać zakończone jako bezprzedmiotowe stosownym umorzeniem postępowania. Wskutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez R. W. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lutego 2008r. utrzymał w mocy poprzednio wydaną decyzję przez Ministra Budownictwa z dnia [...] października 2007r. W uzasadnieniu wskazał, że strona we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie przedstawiła żadnych nowych okoliczności i dowodów, które stanowiłyby przesłankę do uznania, że poprzednio wydana decyzja naruszyła prawo. Organ przytoczył obszerny fragment uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2006r. (sygn. akt IV SAB/Wa 67/06), sprowadzający się do tezy, iż wniosek R. W. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...]nr [...] z dnia [...] września 1994r. o ustaleniu lokalizacji odcinka drogi krajowej nr [...] w części dotyczącej działki nr [...] położonej w G. oraz nr [...] położonej w B. został załatwiony ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2002r. Zarzut natomiast podnoszony przez skarżącego, że powyższa decyzja nie została mu doręczona organ ocenił. Mianowicie stwierdził, że decyzja ta została dwukrotnie przesłana skarżącemu na adres przez niego wskazany, pierwszy raz 3 czerwca 2002r, drugi raz 18 czerwca 2002r , nie zostały przesyłki odebrane przez skarżącego. Dopiero 1 lipca 2002r wpłynęła do organu informacja od matki skarżącego, że R. W. przebywa w areszcie śledczym w W. Okoliczność załatwienia sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej potwierdził także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2003r. (sygn. akt I SAB 362/02), w którym oddalono skargę R. W. na bezczynność organu. Sąd w powołanym wyroku stwierdził, że przedmiotowy wniosek o stwierdzenie nieważności został załatwiony decyzjami Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 1998r., gdzie organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej w części żądanej przez R. W., oraz z dnia [...] maja 2002r. kiedy to utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 1998r. Sąd w powołanym wyroku stwierdził, że wniosek R. W. o stwierdzenie nieważności został załatwiony ostateczną decyzją, zatem postępowanie toczące się w tym przedmiocie przed Ministrem Infrastruktury winno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe. Dalej Minister stwierdził, że stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ. Z tych względów należało umorzyć postępowanie. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. W. wnosząc o uchylenie decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2008r. oraz Ministra Budownictwa z dnia [...] października 2007r. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi R. W. wskazał, że wyrokiem z dnia 19 września 2001r. Sygn. akt IV S.A. 794/99 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] kwietnia 1999r. i jego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej (decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] września 1994r. o ustaleniu lokalizacji odcinka drogi krajowej nr [...] w części dotyczącej działki nr [...] położonej w G. oraz nr [...] położonej w B.) nie został rozstrzygnięty. Z tego powodu złożył dwie skargi na bezczynność organu tj. w dniu 13 stycznia 2003r. i 16 grudnia 2002r., które zostały rozstrzygnięte dwoma sprzecznymi ze sobą wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pierwszy z dnia 21 marca 2003r. (sygn. akt IV SAB 19/02) zobowiązał Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 30 września 1996r. o stwierdzenie nieważności wskazanej wyżej decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] września 1994r., drugim natomiast oddalono skargę na bezczynność (wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2003r. (sygn. akt I SAB 362/02). Oba wyroki zapadły już po dacie [...] maja 2002r. Skarżący dalej powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2004r. (sygn. akt IV S.A./Wa 314/04), w którym Sąd podkreślił, że nadal istnieje popierany przez skarżącego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej, który winien zostać rozpatrzony przez organy. Ponieważ zdaniem skarżącego organy nadal nie wykonywały wyroku NSA z 21 marca 2003r. (sygn. akt IV SAB 19/02), ponownie złożył skargę na bezczynność, która została uwzględniona przez Sąd i wyrokiem z dnia 19 października 2006r. (sygn. akt IV SAB/Wa 67/06) organy zostały zobowiązane do rozpoznania wniosku skarżącego. Przy czym Sąd nie wskazał, który wniosek Minister winien rozpatrzyć, jednakże w ocenie skarżącego zobowiązanie dotyczy wniosku z dnia 30 września 1996r. o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej. Nadto skarżący wywodzi, że pomiędzy sentencją tego wyroku , a jego uzasadnieniem zachodzi sprzeczność. Zaskarżył treść uzasadnienia, jednak NSA odrzucił skargę kasacyjną twierdząc, że nie ma możliwości skarżenia uzasadnienia. R. W. twierdzi, że nadal nie doręczono mu decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] maja 2002r w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej, mimo że postępowanie toczyło się na jego wniosek. Organy od 11 lat nie rozpatrzyły jego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] września 1994r. o ustaleniu lokalizacji odcinka drogi krajowej nr [...] w części dotyczącej działki nr [...] położonej w G. oraz nr [...] położonej w B. Zostało wydanych szereg decyzji i orzeczeń sądowych i nigdzie nie ma informacji o decyzji z dnia [...] maja 2002r. Sądy i organy twierdzą, że taka decyzja została wydana, podczas gdy nigdy nie została doręczona skarżącemu. Sądy wbrew prawu uważają, że decyzja obowiązuje nawet wówczas jeżeli nie została doręczona stronie. Zgodnie zaś z art. 110 kpa organ, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia o ile kodeks nie stanowi inaczej. Skarżący dalej wskazuje na sprzeczność sentencji wyroku WSA w Warszawie z dnia 19 października 2006r. (sygn. akt IV SAB/Wa 67/06) z jego uzasadnieniem, w którym Sąd zobowiązał do rozpatrzenia wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej, jednocześnie Sąd stwierdził, że wniosek ten został już rozpatrzony. Skarżący podnosi, że wniosek jego z 1996r. do dnia dzisiejszego nie został jeszcze rozpoznany, choć zgodnie z art. 35 § 5 kpa wniosek taki powinien zostać załatwiony najpóźniej w ciągu 60 dni. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie, zajmując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd zatem dokonał oceny zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] października 2007r., w szczególności pod względem ich zgodności z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego normującymi zasady postępowania przed organami administracyjnymi w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Oceniane bowiem w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięcie administracyjne ma walor procesowy i winno być w szczególności zbadane pod kątem ewentualnego naruszenia przezeń normy art. 105 kpa. Ocena ta wykazała, że wydane w sprawie decyzje nie mogą być uznane za wadliwe w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Na wstępie rozważań należy podkreślić, że przedmiotem zaskarżonej decyzji było załatwienie sprawy administracyjnej, która wskutek pewnych trudności organizacyjno-technicznych w funkcjonowaniu sądownictwa administracyjnego, tudzież trudnych do ustalenia na obecnym etapie braków w dokumentacji stanowiącej akta administracyjne badanej przez Naczelny Sąd Administracyjny przy orzekaniu w sprawie na bezczynność organów w 2003r., została "wykreowana" sztucznie, jednakże wskutek dalszych orzeczeń sądowych zapadłych w sprawie musiała zostać załatwiona w drodze orzeczenia administracyjnego. Jako sprawę należy traktować ogólnie rozumiane postępowanie nieważnościowe w stosunku do decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] września 1994r. o ustaleniu lokalizacji odcinka drogi krajowej nr [...] w części dotyczącej działki nr [...] położonej w G. oraz nr [...] położonej w B. Bezsporne jest bowiem, że skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego dwie skargi na bezczynność ówczesnego Ministra Infrastruktury. W ocenie skarżącego owa bezczynność miała polegać na tym, że organ nie rozpatrzył jego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, którego domagał się w związku z decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 1998r., którą organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] września 1994r. o ustaleniu lokalizacji odcinka drogi krajowej nr [...] w części żądanej przez R. W. Z niewiadomych przyczyn skargi te zostały skierowane do dwóch różnych jednostek organizacyjnych Naczelnego Sądu Administracyjnego i w konsekwencji zapadły dwa wyroki o charakterze merytorycznym i o odmiennej treści. Pierwszy z wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2003r. (sygn. akt IV SAB 19/02) zobowiązał Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 30 września 1996r. o stwierdzenie nieważności wskazanej wyżej decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] września 1994r. Drugim natomiast wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2003r. oddalono skargę na bezczynność (wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2003r. (sygn. akt I SAB 362/02), uzasadniając bezzasadność skargi faktem, że wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej został rozpatrzony decyzją z dnia [...] listopada 1998r. i ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2002r. Na tym też etapie została wadliwie "wykreowana" sprawa administracyjna, która w istocie nie powinna toczyć się. Złożenie bowiem dwóch skarg na tę samą bezczynność tego samego organu nie powinno zakończyć się wydaniem dwóch orzeczeń sądowych o charakterze merytorycznym. Pierwsza skarga na bezczynność złożona w 2002r powinna zostać rozpatrzona merytorycznie, druga natomiast winna zostać odrzucona. Ponieważ jednak zapadły dwa wyroki, w tym jeden uznający bezczynność Ministra Infrastruktury, organ miał obowiązek wykonać ten wyrok i w konsekwencji rozpoznać wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej. Ponadto w dalszym toku niniejszej sprawy zostały wydane dalsze wyroki, tym razem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, którymi także zarówno organy, jak i sąd obecnie orzekający są związane. Związanie takie wynika z treści art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), który stanowi, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed 1 stycznia 2004 r., z zastrzeżeniem art. 100 (który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie), wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia oraz z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Ostatnio powołany przepis stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Wskazać należy, że "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania", o których mowa w komentowanym przepisie, są formułowane w uzasadnieniu orzeczenia. W tym więc zakresie uzasadnienie orzeczenia wykazuje moc wiążącą. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (por. np. S. Hanausek (w:) W. Siedlecki (red.), System prawa procesowego cywilnego. Zaskarżanie orzeczeń sądowych, Ossolineum 1986, s. 318). Ocena prawna może wynikać również z samej sentencji wyroku, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Wydając bowiem takiego rodzaju orzeczenie Sąd stanął na stanowisku, że bezczynność organu miała miejsce. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Niezastosowanie się przez organ administracji publicznej przy ponownym wydaniu decyzji do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w wyroku, narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęty akt lub czynność są wadliwe (zob. postanowienie NSA z dnia 16 lutego 1998 r., sygn. akt IV SA 975/97; wyrok NSA z dnia 22 marca 1999 r., sygn. akt IV SA 527/97). W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 marca 2003r. (sygn. akt IV SAB 19/02) zdecydował, że wniosek R. W. o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej winien zostać rozpatrzony. Takie rozstrzygnięcie nie przesądza jakiego rodzaju orzeczenie winno zapaść. Jedynie oznacza, że sprawa ma zostać zakończona zgodnie z przepisami obowiązującego prawa. Rozpatrzenie sprawy może przybrać szereg form i rodzajów rozstrzygnięć, począwszy od zwrotu wniosku, poprzez postanowienie np. o przekazaniu do rozpatrzenia innemu organowi administracji, a kończąc na decyzji administracyjnej (zarówno merytorycznej, jak i o charakterze procesowym). W ostatnim wyroku, który zapadł w sprawie (wyrok z dnia 19 października 2006r. (sygn. akt IV SAB/Wa 67/06), Wojewódzki Sąd Administracyjny zawarł zarówno ocenę prawną, jak również konkretne wskazówki dotyczące załatwienia sprawy, będącej wynikiem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2003r. (sygn. akt IV SAB 19/02). Otóż Sąd podkreślił, z czym nie zgadza się skarżący twierdząc, iż istnieje sprzeczność sentencji z uzasadnieniem, że wniosek R. W. o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej został załatwiony ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2002r. Z tego względu postępowanie w tym przedmiocie toczące się przed Ministrem Budownictwa/ Infrastruktury winno zostać zakończone jako bezprzedmiotowe decyzją o umorzeniu. Będąc związanym tym poglądem oraz konkretną wskazówką Minister Infrastruktury wydał decyzję o umorzeniu, czym zrealizował zarówno wyrok NSA z dnia 21 marca 2003r. (sygn. akt IV SAB 19/02) – decyzja o umorzeniu postępowania stanowi rozpatrzenie wniosku, jak również wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 października 2006r.( sygn. akt IV SAB/Wa 67/06), który w sposób wyraźny nakazał zakończenie sprawy poprzez umorzenie postępowania. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji bezspornie wynika jakimi kryteriami kierował się organ i Sąd rozpoznający przedmiotową skargę uznaje, że rozstrzygnięcie powyższe realizuje prawidłowo powołane i wskazane w tej decyzji normy prawa. Istota jednak sporu, jak wynika z samej skargi, sprowadza się do tego, że skarżący uważa, że wskutek nie doręczenia mu (skutecznego tj. osobistego) decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] maja 2002r. nie zapadło orzeczenie ostateczne w sprawie z jego wniosku z dnia 30 września 1996r. o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej. Nie przyjmuje do wiadomości, że doręczenie mogło zostać dokonane w sposób procesowo skuteczny, jednakże nie poprzez osobiste dostarczenie odpisu decyzji. W rezultacie, czego oczywiście nie sposób kwestionować, nie mógł zaskarżyć orzeczenia z dnia [...] maja 2002r. do sądu administracyjnego. Odrębną jednakże kwestią jest doprowadzenie do sytuacji, kiedy zostaje otwarta droga do zaskarżenia takiej decyzji w celu oceny jej przez sąd administracyjny, która została uznana za doręczoną skarżącemu poprzez awizowanie, a odrębną zwalczanie decyzji, która była wynikiem wydania przez NSA wyroku z dnia 21 marca 2003r. (sygn. akt IV SAB 19/02). Wskazywana w skardze argumentacja, że decyzja z dnia [...] maja 2002r. nie istnieje w obrocie prawnym, bowiem nie została doręczona poprzez osobiste doręczenie jednej ze stron postępowania (strona nie przebywała w tym czasie pod adresem, pod który została decyzja wysłana), nie może się ostać. O bycie decyzji administracyjnej nie decyduje bowiem fakt doręczenia jej wszystkim stronom postępowania. Co prawda decyzja sporządzona, ale niedoręczona, nie załatwia sprawy administracyjnej, gdyż nie wiąże organu, ani strony, co uzasadnia przyjęcie, iż decyzja administracyjna jest wydawana z chwilą jej doręczenia (vide wyrok NSA z 26 marca 2001 r. sygn. akt V SA 90/00), niemniej jednak chodzi tu o taką sytuację, kiedy nie podjęto czynności polegających na wysłaniu decyzji stronom. Jeśli choć jednej ze stron taką decyzję dostarczono, zostaje ona wprowadzona do obrotu prawnego. Jedynie mogą zaistnieć wątpliwości, czy jest ona ostateczna, czy jeszcze nie. Okoliczność natomiast, że z jakiś powodów istnieje wątpliwość co do doręczenia innej stronie, ale dokonano wysyłki, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, nie oznacza, że dla tej strony decyzja nie istnieje i jej nie dotyczy. Kwestie te jednak nie mają znaczenia dla rozpatrzenia niniejszej sprawy. Jednakże wobec zarzutów skargi, Sąd wypowiedział się w tejże materii. Uznając zatem, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a skarga jest bezzasadna, należało ją oddalić. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.