IV SA/Wa 576/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. T. K., wnosząc do Sądu skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 10 000 (dziesięć tysięcy) złotych za prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów bez wymaganego zezwolenia, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżąca podniosła, że zgodnie z treścią zaskarżonej decyzji została zobowiązana do uregulowania płatności w terminie 14 dni od kiedy decyzja stała się ostateczna. W ocenie skarżącej oznacza to natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji. Co więcej, będzie się to wiązało z narażeniem jej na niepowetowaną szkodę i nie pozwoli zaspokoić jej podstawowych potrzeb. W piśmie z 6 marca 2017 r. skarżąca ponowiła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, ewentualnie o zmianę postanowienia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji. Do pisma skarżąca dołączyła rachunki za leki i badania lekarskie, zaświadczenia lekarskie dotyczące jej stanu zdrowia, zaświadczenie o wysokości uzyskiwanego przez nią dochodu, akt notarialny dotyczący wyłączenia wspólności ustawowej małżeńskiej oraz potwierdzenie zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej. Główny Inspektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wskazał, że postanowieniem z [...] lutego 2017 r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji, stwierdzając brak uzasadnienia wniosku przez skarżącą umożliwiającego udzielenie jej ochrony tymczasowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej również "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie art. 61 § 2 i § 3 p.p.s.a, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 p.p.s.a.). Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, że żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. To na stronie skarżącej spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07, wskazane orzeczenie oraz orzeczenie powołane poniżej dostępną są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Co więcej, brak uzasadnienia wniosku nie jest brakiem formalnym wymagającym wezwanie do jego uzupełnienia czy uniemożliwiającym wnioskowi nadania mu dalszego biegu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lipca 2015 r. II OZ 939/15). Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, że wniosek T. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może zostać uwzględniony. Nie zachodzą również przesłanki do zmiany postanowienia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] lutego 2017 r. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że za zasadnością wniosku przemawia narażenie ją na szkodę oraz niemożliwość zaspokojenia podstawowych potrzeb. W ocenie Sądu powyższe twierdzenia skarżącej są niewystarczające do oceny wniosku pod kątem spełnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., albowiem nie zostały poparte konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczących jej sytuacji finansowej. Skarżąca, w szczególności nie wskazała, wielkości dochodów uzyskiwanych w gospodarstwie domowym i wydatków ponoszonych na jego utrzymanie. Oceny tej nie zmienia analiza dokumentów złożonych przy piśmie z 6 marca 2017 r. Z treści tych dokumentów wynika jedynie, że na dochód skarżącej składa się wyłącznie świadczenie przedemerytalne w wysokości 878,17 zł. Do wydatków skarżąca zaliczyła koszty leczenia, które miesięcznie wynoszą ok. 250 zł. Przedłożone dokumenty mają potwierdzać trudną sytuację finansową skarżącej, jednakże w ocenie Sądu nie stanowią odzwierciedlenia rzeczywistych informacji o dochodzie i wydatkach skarżącej. W aktach sprawy znajdują się bowiem informacje, że skarżąca jest właścicielem domu o powierzchni 100 m2 oraz gospodarstwa rolnego o powierzchni ok. 1,20 ha. Skarżąca nie przedstawiła jednak czy i w jakiej wysokości gospodarstwo rolne przynosi dochodu oraz w jakiej wysokości ponosi ona koszty utrzymania domu. W świetle powyższego nie sposób również uznać, że zmianie uległy okoliczności które legły u podstaw wydania postanowienia organu z [...] lutego 2017 r. Zdaniem Sądu, wobec lakonicznego uzasadnienia wniosku niemożliwe było ustalenie, czy zapłata kary pieniężnej w wysokości wynikającej z zaskarżonej decyzją, przed zbadaniem przez Sąd legalności tej opłaty, wiązałaby się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody bądź spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. W konsekwencji Sąd uznał, że okoliczności podniesione we wniosku w żaden sposób nie wskazują, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do tak dalece idących skutków, by zasadne było udzielenie skarżącej ochrony tymczasowej. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.