IV SA/Wa 582/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant spec. Piotr Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2016 r. sprawy ze skargi A. S. na uchwałę Rady Miasta S. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej: 1. oznaczenia na rysunku planu ulicy (drogi) wewnętrznej klasy dojazdowej KDDW 1/2 (12) na działce oznaczonej numerem [...], a po podziale oznaczonej numerami [...], [...] i [...], 2. oznaczenia na rysunku planu granicy terenu strefy ochronnej oczyszczalni ścieków na działce oznaczonej numerem [...], a po podziale oznaczonej numerami [...], [...] i [...], 3. § 60 tekstu planu w zakresie dotyczącym terenu oznaczonego symbolem ZZ[MN/U] 12.3.2 na działce oznaczonej numerem [...], a po podziale oznaczonej numerami [...], [...] i [...], 4. oznaczenia na rysunku planu terenu symbolem ZZ[MN/U] 12.3.2 na działce oznaczonej numerem [...], a po podziale oznaczonej numerami [...], [...] i [...], II. stwierdza, że zaskarżona uchwała w części określonej powyżej w punkcie I podpunkty 1-4 nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Rady Miejskiej S. na rzecz skarżącego A. S. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Rada Miasta S. uchwałą z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) i ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszarów położonych wzdłuż rzeki S., w granicach administracyjnych miasta S. W dniu 2 lutego 2016 r. A. S. wezwał Radę Miasta S. do usunięcia naruszenia prawa przepisami wskazanej powyżej uchwały w odniesieniu do nieruchomości oznaczonej nr ew. [...] (po podziale oznaczonej nr [...], [...], [...]), będącej jego własnością. Następnie pismem z dnia 17 lutego 2016 r. A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wyżej wymienioną uchwałę Rady Miasta S. z dnia [...] listopada 2010 r., wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej ustalenia na działce [...] dróg wewnętrznych oraz w części dotyczącej ustalenia na działce [...] strefy ochronnej dla oczyszczalni ścieków jako bezprawnej. Skarżący wniósł ponadto o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucił naruszenie zasady swobody planistycznej poprzez nieuzasadnione ustalenie przez Radę Miasta dróg wewnętrznych co narusza jego prawo własności w sposób niczym nie uzasadniony. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów art. 135 ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz art. 26 ustawy o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska poprzez ustalenie strefy ochronnej dla oczyszczalni ścieków. Skarżący podniósł, że ustalenie na jego działce dróg wewnętrznych wyklucza racjonalny podział nieruchomości na działki budowlane, które by spełniały parametry wskazane w części tekstowej planu. Przedmiotową nieruchomość można podzielić na działki budowlane w taki sposób by zapewnić im dojazd do drogi publicznej bez konieczności wskazywania dróg wewnętrznych. To ostatnie prowadzi do nałożenia na właściciela nieuzasadnionych obowiązków utrzymania tych dróg w sytuacji odmowy ich przejęcia przez Miasto. Ustalenie w miejscowym planie na działce [...] strefy ochronnej dla oczyszczalni ścieków jest sprzeczne z przepisami prawa, które znoszą wszelkie strefy ochronne dla oczyszczalni ścieków poza terenem należącym do właściciela oczyszczalni. Rada Miejska S. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Organ wskazał, że aktualnie w ewidencji i rejestrze gruntów nie funkcjonuje działka nr [...]. Taka działka istniała w 2010 r. ale została podzielona. Organ stanowiący Gminy Miasta S. jedynie podejrzewa, iż skarżącemu chodzi o działki nr [...], [...] i [...], które wskazał w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Obecnie prowadzone są prace w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o czym skarżący wie, gdyż sam był wnioskodawcą podjęcia tego rodzaju prac w 2012 r. (uzasadnienie uchwały nr [...] Rady Miejskiej S. z [...] października 2012 r. w sprawie przystąpienia do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów położonych wzdłuż rzeki S. w granicach administracyjnych miasta S.) oraz czynnie uczestniczy w tych pracach składając określone wnioski i zapoznając się z pracami urbanisty. Rada Miejska w S. wskazała, że aktualnie są prowadzone prace w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania terenu, których efektem będzie uwzględnienie żądań skarżącego. Aktualny projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnia stanowisko skarżącego i nie lokalizuje dróg wewnętrznych na działkach nr [...], [...] i [...]. Odnośnie zaś ustanowionej strefy ochronnej Gmina Miasto S. zleciła urbaniście prace w celu uchylenie strefy ochronnej w części dot. w/w działek skarżącego. W nowym planie zagospodarowania przestrzennego strefa ochronna nie będzie obowiązywała. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Dokonując w pierwszej kolejności oceny wymogów formalnych wniesionej skargi, na wstępie należy stwierdzić, iż skarga złożona została w przepisanym do tego terminie 60 dni, od dnia wezwania Rady Miasta S. do usunięcia naruszenia prawa kwestionowaną uchwałą w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów położonych wzdłuż rzeki S., w granicach administracyjnych miasta S. Należy mieć na uwadze, iż stosownie do art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., skargę na akty prawa miejscowego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania. W rozpatrywanej sprawie wezwanie do usunięci naruszenia prawa zostało złożone przez skarżącego w dniu 2 lutego 2016 r. Z akt sprawy wynika, iż skarżący, nie czekając na stanowisko Rady Miejskiej S., złożył skargę w dniu 17 lutego 2016 r., czyli z zachowaniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Pozytywne ustalenia w zakresie wypełnienia ustawowych wymogów formalnych skargi dają Sądowi możliwość przejścia do kolejnej fazy jaką jest ustalenie "naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia" zaskarżoną uchwałą. Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 594, ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przesłankami uzasadniającymi wniesienie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę będącą aktem prawa miejscowego jest zatem oprócz wcześniejszego bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia, co w przedmiotowej sprawie bezspornie nastąpiło, także naruszenie posiadanego przez skarżącego interesu prawnego lub uprawnienia, przez ustalenia tej uchwały. Stroną w postępowaniu wszczętym na podstawie powyższego przepisu może być więc jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia tej uchwały (planu). Naruszenie interesu prawnego bądź uprawnienia musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną skarżącego podmiotu. Mając na uwadze powyższe, Sąd w pierwszej kolejności zbada istnienie interesu pranego po stronie skarżącego, aby następnie dokonać oceny, czy jego interes prawny został naruszony ustaleniami kwestionowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz czy naruszenie to było wynikiem zgodnego, czy też niezgodnego z prawem działania Rady Miasta S. Okolicznością bezsporną w sprawie jest, że skarżący jest właścicielem działek oznaczonych nr ew. [...], [...], [...], które powstały z podziału działki nr ew. [...]. Skarżący kwestionując ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczące przeznaczenia jego działek częściowo pod drogę wewnętrzną [...] oraz częściowo pod strefę ochronną dla oczyszczalni ścieków, wywodzi więc swój interes prawny z przepisów prawa materialnego regulujących prawo własności. Zgodnie z treścią art. 140 k.c., w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Ustalając przeznaczenie działek skarżącego w części pod drogę wewnętrzną [...] oraz częściowo pod strefę ochronną dla oczyszczalni ścieków, Rada Miasta S. wpłynęła niewątpliwie na zakres uprawnień skarżącego do korzystania z przedmiotowej nieruchomości w sposób wykraczający poza zakres uprawnień przyznanych przez prawo. Stąd też w ocenie Sądu skarżący uprawniony był do kwestionowania zaskarżonej uchwały. Nie ulega wątpliwości, iż zaskarżona uchwała – wprowadzając zapis, iż na nieruchomości skarżącego projektuje się drogę wewnętrzną oraz strefę ochronną dla oczyszczalni ścieków – zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ukształtowała sposób wykonywania prawa własności przysługujący skarżącemu do tej nieruchomości. W tym sensie, plan miejscowy narusza zatem interes prawny skarżącego, legitymującego się prawem własności przedmiotowych działek, skoro ogranicza sposób wykonywania tego prawa w sferze zagospodarowania nieruchomości poprzez zaprojektowanie na tych działkach drogi wewnętrznej i strefy ochronnej dla oczyszczalni ścieków. Dla skutecznego uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu miejscowego w ramach przesłanek określonych w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jak wskazano powyżej, zasadnicze znaczenie posiada jednak okoliczność, czy naruszenie interesu prawnego ustaleniami planu miejscowego znajduje umocowanie w obowiązujących przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Jeżeli bowiem ustalenia planu miejscowego nie mieszczą się w ustawowo określonych kompetencjach rady gminy do tworzenia tego planu, jako aktu prawa miejscowego, to w takim zakresie plan ten nie może wywierać skutków prawnych, jako sprzeczny z określonymi przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Należy mieć na uwadze, iż stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, należy do zadań własnych gminy. W myśl zaś art. 4 ust. 1 cyt. ustawy ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Powołane uprawnienie planistyczne, zwane w doktrynie "władztwem planistycznym", czy też "samodzielnością planistyczną gminy", nie należy jednak rozumieć jako pełnej swobody w określaniu przeznaczenia i zasad zagospodarowania poszczególnych obszarów przez normy zawarte w poszczególnych aktach administracyjnych prawa materialnego, ale również przez normy materialne zawarte w samej ustawie o planowaniu przestrzennym. Uprawnienie gminy do ustalania przeznaczenia terenu i sposobu jego zagospodarowania nie może być nadużywane i niezależnie od legalności jest oceniane pod kątem ewentualnego nadużywania uprawnień. Prawnie wadliwymi ustaleniami planu będą zatem nie tylko te, które naruszają przepisy prawa, ale także te, które będą wynikiem nadużycia przysługujących gminie uprawnień. To zaś oznacza, że każda ingerencja w sposób wykonywania prawa własności musi mieścić się w granicach wyznaczonych interesem publicznym (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, red. prof. zw. dr hab. Zygmunt Niewiadomski, Warszawa 2004, str. 39, 40, 42, 43, 57). Należy jednocześnie mieć na uwadze, iż uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak i każde inne rozstrzygnięcie uznaniowe nie może być wykonywane całkowicie dowolnie, bez żadnego prawnego i racjonalnego skrępowania i uzasadnienia. Jakkolwiek obowiązujące przepisy nie wprowadzają wymogu uzasadnienia uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to jednak organ zarówno w toku postępowania planistycznego jak i postępowania sądowoadministracyjnego winien wykazać, iż wykonując swoje uprawnienia nie nadużył ich oraz że podjęte w planie ustalenia mieszczą się w granicach przyznanych uprawnień. Przenosząc powyższe wywody na stan przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, iż uchwała Rady Miasta S. w zaskarżonej części narusza interes prawny skarżącego. Zarzuty skargi, które wskazują na przekroczenie przez organy gminy władztwa planistycznego, w ocenie Sądu, znajdują bowiem oparcie w stanie faktycznym, jak i przepisach prawa. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Przeznaczenie zatem danego terenu pod drogę mieści się w pojęciu owego władztwa planistycznego gminy. Zauważenia też wymaga, iż do zadań własnych gminy, oprócz wskazanego już uchwalania planów zagospodarowania przestrzennego, należy również - stosownie do normy art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminy - zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w szczególności zadania te obejmują sprawy ładu przestrzennego, gminnych ulic, organizacji ruchu drogowego, porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli oraz ochrony przeciwpożarowej i przeciwpowodziowej. W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, iż gmina przeznaczając tereny oznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolami: - MN/U 5.3.3, MN/U 5.3.4 pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem funkcji usługowej i charakterze nieuciążliwym, - MN 5.1.3 pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, - ZZ[MN/U] 12.3.2, ZZ[MN/U] 12.3.3 pod zadrzewienia i zalesienia, przy czym z ustaleń szczegółowych wynika, że m.in. dopuszcza się przyłączenie do terenów jednorodzinnej mieszkaniowo-usługowej jednak bez prawa do budowy obiektów budowlanych przeznaczonych na stały pobyt ludzi, jednocześnie dopuszcza się lokalizacje określonych obiektów i budowli technicznych, winna była, w ramach przyznanych jej uprawnień, dokonać stosownych ustaleń w zakresie właściwego skomunikowania tych terenów z pozostałymi terenami, w tym ich właściwego połączenia z siecią istniejących i zaprojektowanych dróg. Z załącznika graficznego przedmiotowego planu, stanowiącego integralną część zaskarżonej uchwały wynika, że obsługa komunikacyjna ww. terenów przewidzianych pod zabudowę mieszkaniową i usługową będzie odbywać się drogą wewnętrzną klasy dojazdowej [...] do drogi lokalnej publicznej o symbolu [...] i do drogi klasy dojazdowej publicznej [...]. W ocenie Sądu, w stanie danej sprawy, zrozumiałym jest, że obowiązki związane z zapewnieniem obsługi komunikacyjnej nowopowstałej zabudowy mieszkaniowej muszą być podzielone między gminę i właścicieli nieruchomości, w których interesie jest uchwalenie przedmiotowego planu. Jakkolwiek zatem gmina decydując o zaprojektowaniu obsługi komunikacyjnej terenów przewidzianych pod zabudowę mieszkaniową i usługową układem dróg wewnętrznych dochodzących do głównej drogi lokalnej o symbolu [...] i do drogi klasy dojazdowej [...] działała w ramach przysługujących jej uprawnień (władztwo planistyczne), to w niniejszej sprawie należy uznać, iż władztwo to bez podania uzasadnionych przyczyn przekroczyła. Brak bowiem racjonalnego uzasadnienia dla przyjęcia w miejscowym planie przebiegu projektowanej drogi wewnętrznej oznaczonej symbolem [...] w całości przez działki skarżącego. Należy mieć na uwadze, iż przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak również przepisy szczególne nie określają normatywnych wymagań dotyczących planowania sieci drogowej (brak szczegółowych wytycznych w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Musi być ona więc tworzona z zachowaniem zasad ogólnych wynikających z art. 1 ust. 2 ustawy, w tym obowiązku uwzględniania wymagań ładu przestrzennego, urbanistyki architektury oraz walorów ekonomicznych przestrzeni i prawa własności (pkt 1 i 5). Ponadto uprawnienie gminy w postaci samodzielnego, władczego decydowania o zagospodarowaniu terenu, w tym decydowania o przeznaczeniu danego terenu pod drogę, musi uwzględniać całość systemu prawa, a zatem być również zgodne z zasadami wynikającymi z Konstytucji RP, w tym zasadą równości i proporcjonalności (art. 32 i 33 Konstytucji). Tworzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ujawnia wielokrotnie istnienie sprzecznych interesów różnych podmiotów, jak i kolizje interesów między poszczególnymi członkami wspólnoty samorządowej a samą wspólnotą i w procesie stanowienia tego planu gmina musi te konflikty rozstrzygać przyjmując optymalne rozwiązania mieszczące się w granicach obowiązujących przepisów. Obywatele mogą oczekiwać, że gmina, gospodarując przestrzenią, będzie to czyniła tak, aby ograniczyć ingerencję w sferę praw własnościowych do niezbędnego minimum, jednocześnie dając dowody racjonalności podejmowanych rozwiązań. Dokonując ingerencji w sferę prywatnych interesów właścicieli gmina powinna kierować się zasadą proporcjonalności, która wyraża zakaz nadmiernej ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. W niniejszej sprawie organ nie wyjaśnił dlaczego droga wewnętrzna oznaczona symbolem [...] w całości została zlokalizowana na działkach skarżącego mimo, że obsługuje również działki zlokalizowane w jednostce terenowej oznaczonej symbolami: MN/U 5.3.4, MN 5.1.3, ZZ[MN/U] 12.3.3. Ponadto należy mieć na uwadze, iż brzmienie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie wskazuje, że interes społeczny nie uzyskuje prymatu pierwszeństwa w odniesieniu do interesu jednostki. Oznacza to obowiązek rozważnego wyważenia praw indywidualnych (interesów obywateli) i interesu społecznego, a także uwzględnienia aspektów racjonalności działań, proporcjonalności ingerencji w sferę wykonywania prawa własności, chronionego Konstytucją RP. Ma to szczególne znaczenie w przypadku kolizji interesu ogólnopaństwowego lub interesu gminy z interesem obywateli wynikającym np. z prawa własności nieruchomości gruntowych jak i kolizji interesów indywidualnych (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2073/10). Podstawowa zasada równości wobec prawa wymaga wyważania wszystkich interesów jakie występują w danej sprawie. Podzielić należy stanowisko doktryny w kwestii istoty działania zasady wyważania przeciwstawnych interesów, w tym stanowisko podkreślające dwa elementy tej zasady: wyważanie wartości interesów i rezultat wyważania. Nakaz wyważania interesów jest w szczególności naruszony jeżeli: nie doszło w ogóle do wyważenia interesów, do procesu wyważania nie zostały włączone wszystkie wymagające wyważenia interesy, bezpodstawnie przyjęto regułę dominacji któregokolwiek rodzaju interesu bądź naruszono zasadę sprawiedliwości (M. Wyrzykowski - Pojęcie interesu społecznego w prawie administracyjnym, Warszawa 1986 r., s. 177-178). Obowiązek rozważnego wyważenia wszystkich interesów łączy się nierozerwalnie z nakazem rzetelnego i wszechstronnego wyjaśnienia i rozważenia okoliczności sprawy i wydania rozstrzygnięcia w zgodzie z obowiązującym porządkiem prawnym. Wprawdzie gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność, a jej samodzielność podlega ochronie sądowej (art. 2 ust. 1 i 3 ustawy o samorządzie gminnym), to jednak samodzielność gminy może być realizowana tylko w granicach dozwolonych prawem. Organ gminy podejmując uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego winien zatem wyważyć wszystkie istniejące interesy. Na gruncie niniejszej sprawy, w ocenie Sądu nie rozważono kwestii, czy sposób zaprojektowania drogi wewnętrznej oznaczonej symbolem [...] w całości na działkach skarżącego, ograniczając tym samym prawo własności skarżącego, będącego właścicielem działek nr [...], [...], [...] powstałych z podziału działki nr ew. [...], stanowi racjonalne rozwiązanie i czy powyższego prawa własności nie ogranicza w sposób nadmierny i nieproporcjonalny w stosunku do "obciążeń" innych działek. Z załącznika graficznego przedmiotowego planu wynika, że droga wewnętrzna oznaczona symbolem [...] będzie służyła do obsługi komunikacyjnej z jednej strony działek [...], [...], [...] stanowiących własność skarżącego, a z drugiej strony działek będących własnością innych podmiotów. W tej sytuacji droga wewnętrzna powinna w sposób proporcjonalny, po połowie obciążać właścicieli sąsiadujących działek. Zlokalizowanie ich w całości na działkach skarżącego w sposób nadmierny ingeruje w prawo własności skarżącego. Z uwagi na wskazane powyżej uchybienia należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie został naruszony interes prawny skarżącego poprzez nadużycie władztwa planistycznego i nieuzasadnioną ingerencję w prawo własności skarżącego w zakresie wyżej wskazanym. Z załącznika graficznego przedmiotowego planu wynika, że na część nieruchomości skarżącego znajduje się granicach terenu strefy ochronnej oczyszczalni ścieków, dotyczy to terenu oznaczonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem ZZ[MN/U] 12.3.2. Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085 ze zm.), prowadzący instalacje posiadający decyzje o ustanowieniu stref ochronnych wydane na podstawie ustawy z 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz. U. Nr 49, poz. 196 ze zm.) obowiązani są do dnia 31 grudnia 2005 r. do ograniczenia szkodliwego oddziaływania na środowisko do terenu, do którego posiadają tytuł prawny. Zgodnie z ust. 2 wskazanego przepisu po upływie wskazanego wyżej terminu wojewoda z urzędu stwierdza wygaśnięcie wydanych na podstawie dotychczasowych przepisów decyzji w sprawie stref ochronnych. Z powyższego wynika, że w dacie uchwalania zaskarżonej uchwały, tj. w dniu [...] listopada 2010 r., na nieruchomości skarżącego nie mogła znajdować się strefa ochronna oczyszczalni ścieków, gdyż byłoby to sprzeczne z treścią wyżej wskazanego przepisu prawa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 147 § 1 oraz art. 152 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstaw art. 200 i 205 § 1 ww. ustawy.