IV SA/Wa 585/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant ref. staż. Anna Dziosa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2012 r. sprawy ze skargi P.K. i P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. solidarnie na rzecz skarżących P. K. i P. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 10 sierpnia 2011 r. zmienionym w dniu 4 października 2011 r. A. i M. M., zwrócili się do Prezydenta Miasta S. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem oraz budowie budynku garażowego na działkach nr geod. [...] obręb [...] przy ul. [...] w S. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] Prezydent Miasta S. ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, określając m.in: 1. szerokość elewacji frontowej: * dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego -12 m z tolerancją do ±5% * dla budynku garażowego -10 m z tolerancją do -20 % 2. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki: - dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego - 7,5 m z tolerancją do - 25%, - dla budynku garażowego - 3,0 m z tolerancją do +20%, w przypadku prostopadłego usytuowania dachu jednospadowego względem elewacji frontowej - do wysokości głównej kalenicy - 4,0 m z tolerancją do ±10%, 3. geometrię dachu: * dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego - dach wielospadowy z kalenicą główną równoległą lub prostopadła do elewacji frontowej na wysokości do 9 m z tolerancją do ± 10%, spadek połaci od 30° do 45°, * dla budynku garażowego - dach jednospadowy z kalenicą główną równoległą lub prostopadła do elewacji frontowej na wysokości 4,0 m z tolerancją do ±10%, spadek połaci od 5° do 15°. 4. powierzchnię biologicznie czynną - min 25 % powierzchni terenu inwestycji. Jednocześnie organ wskazał, że dopuszcza się możliwość lokalizacji budynku garażowego bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami nr geod. 73-282 i 73- 9/6. Organ I instancji stwierdził także, że wniosek Państwa A. i M. M. zawiera informacje o planowanym przedsięwzięciu, a mianowicie rodzaj i skalę inwestycji. Po przeprowadzeniu analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) 1 Sygn. akt IV SA/Wa 585/12 dopuszcza się zaś realizację wnioskowanej inwestycji na wskazanym terenie, przy zachowaniu warunków wynikających z treści decyzji i przepisów szczególnych. Podkreślono, że decyzja nie wymaga uzgodnienia z zarządcą drogi oraz organem właściwym w sprawie ochrony gruntów rolnych, w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż funkcję tych organów pełni Prezydent Miasta S. Stwierdzono, że ustalenia decyzji spełniają wymogi ustawy o drogach publicznych odnośnie przedmiotowej inwestycji. Od tej decyzji odwołanie wnieśli: P. K., P. K., H. K., wskazując że nie zgadzają się z ustaleniami dotyczącymi budynku garażowego w zakresie: możliwości usytuowania tego budynku bezpośrednio przy granicy z działkami sąsiednimi, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz wysokości kalenicy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z późn. zm.). Wskazał że szczegółowe warunki analizy terenu, o której mowa w art. 61 ust. 1 ustawy zawiera rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Uznał, że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję, uwzględnił przepisy w/w rozporządzenia. Jednocześnie podniesiono, że dyspozycja przepisu art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazuje wprost, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową, lecz decyzją związaną. Zatem jeśli wniosek o ustalenie dotyczy inwestycji, której ustalenie warunków pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy oraz unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych i czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy w sprawie winien wydać decyzję pozytywną. Zasada uwzględniania przez organy administracji publicznej w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, sformułowana została w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o 2 Sygn. akt IV SA/Wa 585/12 planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zasada ta ma charakter normy ogólnej (klauzuli generalnej), bezpośrednio nie nakłada ona na inwestora żadnych ograniczeń w zakresie dopuszczalnego sposobu zabudowy i zagospodarowania terenu. Tego typu norma nie może być samodzielnie podstawą do wydania decyzji odmownej, zgodnie z art. 56 wyżej wymienionej ustawy. W ocenie organu odwoławczego złożone w przedmiotowej sprawie odwołanie nie wskazuje przepisów prawa, które stoją w sprzeczności z wydaną przez organ I instancji decyzją. Sformułowane w nim zarzuty dotyczące budynku garażowego w zakresie: możliwości usytuowania tego budynku bezpośrednio przy granicy z działkami sąsiednimi, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz wysokości kalenicy nie mogą być podstawą do wydania w przedmiotowej sprawie decyzji odmownej. Przywołał wyrok z dnia 2 kwietnia 1998 r., sygn. akt. IV SA/40/97 Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w którym Sąd przyjął, iż wśród podstawowych elementów podlegających ocenie organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, należy również wziąć pod uwagę ochronę interesów osób trzecich, które należy rozumieć jednak jako ochronę interesów prawnych, a nie interesów faktycznych. Organ podkreślił, że ochrona interesów osób trzecich w przedmiotowym postępowaniu nie może być oceniana w takim zakresie jak na kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego - etapie pozwolenia na budowę, gdzie zagrożenia interesów osób trzecich przybierają o wiele bardziej konkretny kształt. Tymczasem decyzja ustalająca warunki zabudowy nie narusza bowiem prawa własności i innych praw tych osób oraz nie uprawnia do wykonania inwestycji. Obwarowana jest natomiast szeregiem wymagań postawionych inwestorowi, które mają zapewnić osobom trzecim poszanowanie ich własności i swobodne korzystanie z ich nieruchomości. W tym stanie rzeczy organ wskazał, że załączona do wniosku dokumentacja potwierdza, iż planowana inwestycja spełnia wymagania ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów szczególnych. Reasumując, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uznało, że wydana przez organ I instancji decyzja jest zgodna z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami odrębnymi. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu 3 Sygn. akt IV SA/Wa 585/12 Administracyjnego w Warszawie P. K., P. K., H. K. zarzucając jej: - naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 77 § 1 kpa poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy i nie uwzględnienia słusznego interesu skarżących, - naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 107§3 kpa poprzez wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i zamieszczenie w nim stwierdzeń i zarzutów odbiegających zupełnie od stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, - naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 61 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r., Nr 80, poz.717, z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię tego przepisu, - naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności § 12 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. - w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002r., Nr 75, poz.690, z późn. zm.). Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli: 1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz.1270, z późn. zm.), o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo, w tym w szczególności interes prawny Skarżących, o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący opisali dotychczasowy przebieg sprawy z ich udziałem, podkreślając że w odwołaniu, od decyzji organu I instancji wskazali precyzyjnie zakres jej uchybienia, które to dotyczy głównie dopuszczenia lokalizacji budynku garażowego w ostrej granicy działki. Tym samym w ocenie skarżących niezgodne ze stanem faktycznym i przepisami prawa jest stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące zaskarżoną decyzję w mocy przy powołaniu się na brak wskazania przez skarżących przepisów prawa, które stoją w sprzeczności z wydaną decyzją. Jak wynika z przepisów art.6, art.7 i art.8 k.p.a, organy administracji publicznej "podejmują wszelkie czynności niezbędne do 4 Sygn. akt IV SA/Wa 585/12 dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego" oraz "prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej". Zapisy tej ustawy nie znajdują jednak zdaniem skarżących odzwierciedlenia w pracach i efektach rozstrzygnięcia SKO. Uzasadnienie decyzji stanowi jedyną możliwość zapoznania się z tokiem rozumowania i podejmowania decyzji przez SKO. Dokładna analiza tego uzasadnienia wskazuje jednak na brak właściwej analizy stanu prawnego powstałego po utrzymaniu w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji. SKO powołuje się na zapisy art.61§ 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który to przepis wskazuje, na dwa podstawowe aspekty pozwalające na uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Chodzi o zapis "działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu". W tym przypadku jedyna zabudowana nieruchomość dostępna z tej samej drogi publicznej (to znaczy ul. [...]) to działki nr geod. [...] obręb [...]. Trudno zatem doszukać się "kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu" w sytuacji dopuszczenia możliwości budowy wolnostojącego budynku garażowego w granicy działki. Skarżący zwracają uwagę na jawną sprzeczność dopuszczenia takiej zabudowy w zakresie: " kontynuacji funkcji", ,formy architektonicznej obiektów budowlanych" oraz "intensywności wykorzystania terenu", czego SKO w swoim rozstrzygnięciu nie komentuje. Ponadto skarżący wskazali, że SKO stwierdza, że Prezydent Miasta S. uwzględnił wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. - w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003r., Nr 164, poz.1588). Domagają się zatem sprawdzenie i potwierdzenie zgodności z prawem, dopuszczenia możliwości budowy dodatkowego wolnostojącego budynku garażowego w ostrej granicy działki podczas gdy opisana w art.61 § 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kontynuacja "funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu" znajduje jedynie odzwierciedlenie w 5 Sygn. akt IV SA/Wa 585/12 sąsiadującej zabudowie budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym z garażem wbudowanym. Jest to jedyny obiekt na tym terenie. Podkreślili, że wbrew stanowisku organu odwoławczego, to właśnie na etapie wydawania zaskarżonej decyzji organ rozstrzyga o możliwości wprowadzenia uciążliwości oraz naruszeniu ich interesu prawnego, co potwierdza SKO w swoim uzasadnieniu wskazując, że nie można odmówić wydania pozwolenia na budowę w sytuacji gdy możliwość taka wynika z ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący zarzucili SKO, że nie dokonał właściwej oceny § 12 pkt 3 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury, który definitywnie odbiera im możliwość późniejszego odwoływania się od dopuszczenia budowy w ostrej granicy działki, co z kolei narusza ich interes prawny. Realizacji budynku garażowego, o podanych w decyzji parametrach, w szczególności w ostrej granicy należącej do skarżących działki w ich ocenie skutkować będzie zniszczeniem ogrodzenia oraz istniejącej roślinności podczas prowadzenia prac na działce sąsiedniej, prawdopodobne uszkodzenia konstrukcji, jak też elewacji istniejącego na naszej działce budynku garażowego w czasie realizacji robót budowlanych na działce sąsiedniej, zniszczenie znajdujących się na terenie naszej działki nasadzeń i roślinności/upraw w wyniku zmiany (pogorszenia) warunków wegetacji wynikających z niekorzystnej zmiany warunków nasłonecznienia i oświetlenia naszej działki, brak możliwości dotychczasowego wykorzystania terenu naszej nieruchomości przyległego do granicy działki po zrealizowaniu przedmiotowego budynku garażowego, nieodwracalną utratę dotychczasowych walorów użytkowych i funkcjonalnych naszej nieruchomości, jak też utratę wartości finansowej całej naszej nieruchomości powstałą w wyniku znaczącego pogorszenia jej walorów użytkowych i technicznych. Nieuwzględnienie powyższych okoliczności przez organ odwoławczy stanowi zaś naruszenie art. 7 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2012r. Sąd odrzucił skargę H. K., zaś postanowieniem z dnia 18 maja 2012r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. 6 Sygn. akt IV SA/Wa 585/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 2012 poz. 270 zwanej w dalszej części P.p.s.a. ), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane ustawie. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji i w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa wyeliminowanie takiego aktu z obrotu prawnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonana według powyższych kryteriów analiza zaskarżonej decyzji wskazuje, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Oceniając zaskarżoną decyzję Sąd uznał, iż została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, któro mogło mieć wpływ na treść roztrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2011r. Nr [...] Prezydenta Miasta S. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem oraz budowie budynku garażowego na działkach nr geod. [...] obręb [...] przy ul. [...] w S. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.) organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Istota dwuinstancyjności w postępowaniu administracyjnym polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy oraz szczegółowego odniesienia się do zasadności argumentów podniesionych w odwołaniu. Przepis art. 138 k.p.a. wyraźnie przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje do merytorycznego załatwienia sprawy, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Organ odwoławczy obowiązany jest zatem do uzasadnienia wydanego przez siebie rozstrzygnięcia stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. W myśl tego przepisu decyzja 7 Sygn. akt IV SA/Wa 585/12 powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, a przez uzasadnienie faktyczne decyzji należy rozumieć wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś przez uzasadnienie prawne należy rozumieć wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Tym samym nie może on ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, lecz obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do rozstrzygnięcia organu I instancji, przy czym kryteria kontroli podejmowanej przez organ odwoławczy nie wyczerpują się na legalności decyzji, ale obejmują także celowość, racjonalność, czy też słuszność wydanego przez organ I instancji rozstrzygnięcia (zob. np. wyrok NSA z dnia 22 marca 1996 r., sygn. akt SA/Wr 1996/95, ONSA 1997, Nr 1, poz. 35; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 20 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Bd 786/07, Lex nr 507212). Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ odwoławczy dokonał ponownego rozstrzygnięcia sprawy w jej całokształcie. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ II instancji przywołał przepisy prawa, orzecznictwo sądów i stwierdził, że załączona do wniosku dokumentacja potwierdza, iż planowana inwestycja spełnia wymagania ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów szczególnych oraz, że wydana przez organ I instancji decyzja jest zgodna z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami odrębnymi. Odnosząc się zaś do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ uznał, że odwołanie cyt."..nie wskazuje przepisów prawa, które stoją w sprzeczności z wydaną przez organ I instancji decyzją. Sformułowane w nim zarzuty dotyczące budynku garażowego w zakresie: możliwości usytuowania tego budynku bezpośrednio przy granicy z działkami sąsiednimi, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz wysokości kalenicy nie mogą być podstawą do wydania w przedmiotowej sprawie decyzji odmownej". Powyższe w ocenie Sądu wskazuje, że organ odwoławczy nie rozpoznał sprawy co do meritum, nie przeprowadził ponownie szczegółowej i rzetelnej jej oceny zgodnie z przywołanymi przez siebie przepisami prawa tj. art. 61 ust. 1 8 Sygn. akt IV SA/Wa 585/12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Nie rozpoznał także zarzutów podniesionych przez skarżących w odwołaniu, w którym wskazali, że nie zgadzają się z ustaleniami dotyczącymi budynku garażowego w zakresie: możliwości usytuowania tego budynku bezpośrednio przy granicy z działkami sąsiednimi, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz wysokości kalenicy. Zaniechanie wyczerpującego uzasadnienia decyzji przez organ odwoławczy, w zakresie przyjętych przez organ I instancji ustaleń warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, w tym m.in. dla dopuszczenia (na co zwraca szczególną uwagę strona skarżąca) możliwości zabudowy bezpośrednio w granicy działki, stanowi o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a., zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a), zasady przekonywania (art. 11 k.p.a), jak również zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli (art. 8 k.p.a) i dokładnego wyjaśnienia sprawy (art. 7 k.p.a), co mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Powyższe skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium, rozpozna ją merytorycznie oraz odniesie się do zarzutów zawartych w odwołaniu, a swoje stanowisko umotywuje zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł w pkt 1 o uchyleniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., Ponadto stosownie do treści art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł o wstrzymaniu zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku oraz o zasądzeniu zwrotu kosztów postępowania na podstawie art. 200 cyt. ustawy. 9