IV SA/Wa 585/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.) Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 listopada 2016 r. sprawy ze skargi R. O. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego R. O. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z [...] stycznia 2016r. Nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska po rozpatrzeniu zażalenia R.O., , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a, oraz art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199), dalej p.z.p., utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego w postaci wypożyczalni sprzętu wodnego na działce o nr ewid. [...] w obrębie [...], gmina [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z dnia 24 marca 2010 r. Burmistrz Miasta [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej zwany: "Regionalnym Dyrektorem") o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego w postaci wypożyczalni sprzętu wodnego na działce nr [...] w obrębie [...], gmina [...]. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], zwany dalej "Regionalnym Dyrektorem" postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. (znak: [...]) nie uzgodnił przedmiotowego projektu decyzji. Postanowienie to zostało utrzymane przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, zwanego dalej "Generalnym Dyrektorem" w rozstrzygnięciu z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...]. Rozpatrując skargę R. O. na powyższe rozstrzygnięcie Generalnego Dyrektora, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt: IV SA/Wa 480/15, uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora z dnia [...] listopada 2011 r. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Regionalny Dyrektor powinien uwzględnić tę okoliczność, że uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], w oparciu o treść której rozstrzygano dopuszczalność zastosowania odstępstwa od zabudowy w pasie 100 m od brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, została wyeliminowana z obrotu prawnego na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 22 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 827/11. Rozpatrując ponownie sprawę Regionalny Dyrektor, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015r., znak: [...], dokonał negatywnej oceny przedłożonego projektu. W uzasadnieniu wskazano, że działka nr [...] w obrębie [...], gmina [...], znajduje się na terenie Obszaru [...], funkcjonującego zgodnie z przepisami Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie Obszaru [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. poz. [...], z późno zm.). Oceniono, że projekt decyzji jest niezgodny z § 5 ust. 1 pkt 8 Uchwały, zgodnie z którym w pasie 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych nie jest dopuszczalne lokalizowanie obiektów budowlanych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Regionalny Dyrektor ocenił, że w sprawie nie zachodzą odstępstwa od powyższego zakazu. Odnosząc się do odstępstwa określonego w § 5 ust. 5 pkt 3 uchwały, zgodnie z którym zakaz zabudowy nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy miast i wsi w granicach określonych w obowiązujących studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku obszarów, dla których przed wejściem w życie niniejszej uchwały uchwalono studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, w którym nie określono granic zwartej zabudowy miasta lub wsi, również obszarów wskazanych w obowiązującym studium jako tereny zabudowane, Regionalny Dyrektor wskazał, że miejsce projektowanej inwestycji oznaczone jest w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jako tereny rolniczej przestrzeni produkcyjnej. W studium brak jest natomiast określenia zwartej zabudowy. Powyższe ustalenie w zakresie braku określenia w studium zwartej zabudowy potwierdził w piśmie z dnia 30 lipca 2015 r., znak: [...], Burmistrz Miasta i Gminy [...]. Regionalny Dyrektor wskazał, że w sprawie nie ma również zastosowania odstępstwo, o którym mowa w § 5 pkt 4 uchwały dotyczące uzupełnień zabudowy pod warunkiem nie zmniejszania odległości zabudowy od brzegów wód ustalonej w odniesieniu do zabudowy występującej na działkach budowlanych bezpośrednio przylegających. Wskazano, że działka przeznaczona w projektowanej decyzji pod zabudowę graniczy jedynie z jedną działką zabudowaną, przez co nie jest spełniony warunek określony w tym odstępstwie. W dalszej części Regionalny Dyrektor podał przyczyny, dla których w jego ocenie nie są spełnione przesłanki dla zaistnienia pozostałych odstępstw od stosowania zakazu określonego w § 5 ust. 1 pkt 8 ww. uchwały. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie złożył R. O., zarzucając mu naruszenie: - art. 7 kpa, poprzez niewyjaśnienie całego stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie przy wydaniu decyzji słusznego interesu obywateli; - art. 80 w zw. z art. 77 § 1 kpa, poprzez nieprawidłowe rozpatrzenie całego materiału dowodowego; - § 3 ust. 15.2 pkt 1, 2 i 4 w zw. z § 3 ust. 15 lit. a uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lutego 1999 r. w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy [...], poprzez jego błędną interpretację oraz nieuznanie dopuszczenia uchwałą możliwości gospodarowania turystycznego i rekreacyjnego gruntów znajdujących się w miejscowości [...], która należy do Obszaru IIIA, tj. strefy osadniczo - turystycznej; - § 5 ust. 5 pkt 3 w zw. z § 5 ust. 1 pkt 8 uchwały w sprawie wyznaczenia Obszaru [...], poprzez jego błędną interpretację oraz nieuznanie w stanie faktycznym sprawy, że zastosowanie odstępstwa od zakazu zabudowy obowiązuje także na terenach, w stosunku do których studium nie wyznaczyło obszaru zwartej zabudowy, a określiło je jako zabudowane; - art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nieuzgodnienie projektowanej decyzji o warunkach zabudowy. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska rozpoznając sprawę wskazał, że najistotniejszą kwestią wynikającą z oceny prawnej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2015 r. w sprawie o sygn. IV SA/Wa 480/15 dla Regionalnego Dyrektora była konieczność uwzględnienia przy ponownym orzekaniu w sprawie okoliczności uchylenia uchwały Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. zmieniającej studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. Ponadto należy zauważyć, że w czasie pomiędzy wydaniem postanowienia Regionalnego Dyrektora z dnia [...] listopada 2011 r. uchylonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie a datą wyrokowania w tej sprawie, Sejmik Województwa [...] podjął uchwałę nowelizującą uchwałę Nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru [...]. Weszła ona w życie w dniu 9 lipca 2014 r., zatem organ I instancji, orzekając ponownie w sprawie, powinien uwzględnić przepisy uchwały w sprawie Obszaru [...] wprowadzone wspomnianą nowelą. Prawidłowo zatem ustalił organ I instancji, że projekt decyzji dotyczy realizacji inwestycji w strefie 100 m od brzegu Jeziora [...], a tym samym narusza § 5 ust. 1 pkt 8 Uchwały, tj. zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie 100 m od brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Przedmiotowa Uchwała zawiera również odstępstwa od powyższego zakazu, których ewentualne występowanie w sprawie należy rozważyć. Mając na uwadze fakt, że inwestycja, dla której zaprojektowano decyzję o warunkach zabudowy, to budynek usługowy a nieruchomość przeznaczona pod jego realizację znajduje się w pasie 100 m od jeziora [...], należy uznać, że szczegółowego rozważenia będą wymagały jedynie odstępstwa wymienione w § 5 ust. 5 pkt 3. Pozostałe bowiem ze względu na uwarunkowania określone w sprawie, tj. rodzaj inwestycji oraz rodzaj zbiornika wodnego (jezioro) w sąsiedztwie którego znajduje się miejsce realizacji inwestycji, w sposób oczywisty nie mają zastosowania w sprawie. Zgodnie z treścią § 5 ust. 5 pkt 3 uchwały, przepis ten ustanawia dwa odstępstwa dla omawianego zakazu. Pierwsze z nich dotyczy sytuacji, w której planowana zabudowa ma zostać zrealizowana na terenie określonym w obowiązującym studium uwarunkowań jako obszar zwartej zabudowy. Zgodnie z drugim, dopuszczenie do zabudowy w pasie 100 m od zbiorników wodnych jest możliwe na obszarach, dla których przed wejściem w życie omawianej uchwały uchwalono studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, w którym nie określono granic zwartej zabudowy miasta lub wsi, natomiast wskazane studium określa te tereny jako tereny zabudowane. Odnosząc się do możliwości zastosowania w sprawie pierwszego z omawianych odstępstw w omawianym zakresie Generalny Dyrektor podzielił ocenę wyrażoną przez organ I instancji. Występowanie "zwartej zabudowy" nie może być domniemane, nie może być również utożsamiane ze stanem faktycznym. Decydujące znaczenie w tym zakresie mają postanowienia studium uwarunkowań, z którego powinno wynikać, że dany teren stanowi obszar zwartej zabudowy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 484/11). Tymczasem obowiązująca uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lutego 1999 r. w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] nie wskazuje obszarów zwartej zabudowy. Potwierdzeniem powyższej oceny jest pismo Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 30 lipca 2015 r., znak: [...], w którym wskazano, że w studium uwarunkowań brak jest określenia zwartej zabudowy. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że analogicznie należy rozpatrzeć kwestię oceny występowania w sprawie odstępstwa dotyczącego terenów określonych w studium uwarunkowań jako zabudowane. Według przepisu derogacyjnego, w omawianym zakresie, zakaz lokalizacji obiektów budowlanych nie dotyczy obszarów "wskazanych w obowiązującym studium jako tereny zabudowane". To wskazanie jest okolicznością, która determinuje wystąpienie przesłanki dla odstępstwa. Tymczasem, analizując treść studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], nie można dopatrzyć się w jego treści określenia charakterystyki terenu, na którym znajduje się działka skarżącego, jako zabudowanego. W miejscowości [...], zgodnie z treścią studium, znajdują się zarówno tereny, które "przeznaczono w planach zagospodarowania przestrzennego po 1995 r. pod zabudowę" (czyli niezabudowane ), jak i tereny na których "adaptuje się istniejącą zabudowę mieszkaniową" a także tereny, na których "dopuszcza się zmianę użytkowania gruntów na cele zagospodarowania turystycznego i rekreacyjnego" i w końcu są tereny "zabudowy zagrodowej z możliwością przekształceń na usługi związane z turystyką i wypoczynkiem". Z postanowień studium nie wynika jednak, że obszar, na terenie którego znajduje się działka skarżącego, jest terenem zabudowanym, a co za tym idzie w sprawie nie ma zastosowane omawiane w tym miejscu odstępstwo. Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. O., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa przez profesjonalnego pełnomocnika, według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: - art. 7 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie całego stanu faktycznego sprawy oraz nieuwzględnienie przy wydaniu decyzji słusznego interesu obywateli, - art. 80 w zw. z art. 77 §1 k.p.a. poprzez nieprawidłowe rozpatrzenie całego materiału dowodowego, - § 3 ust. 15.2 pkt 1, 2 i 4 w zw. z §3 ust. 15 lit. a uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lutego 1999 r. w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy [...] poprzez jego błędną interpretację oraz nieuznanie dopuszczenia uchwałą możliwości zagospodarowania turystycznego i rekreacyjnego gruntów znajdujących się w miejscowości [...], która należy do Obszaru III A, tj. strefy osadniczo-turystycznej, - §5 ust. 5 pkt 3 w zw. z §5 ust. 1 pkt 8 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru [...] poprzez jego błędną interpretację oraz nieuznanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy, że zastosowanie odstępstwa od zakazu zabudowy obowiązuje także na terenach, w stosunku do studium nie wyznaczyło obszaru zwartej zabudowy, a określiło je jako zabudowane, - art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2015 Nr 80 poz. 717) poprzez nieuzgodnienie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego w postaci wypożyczalni sprzętu wodnego na działce o nr ewid. [...] w obrębie [...], [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że słusznie Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska rozpoznając sprawę wskazał, że najistotniejszą kwestią wynikającą z oceny prawnej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2015 r. w sprawie o sygn. IV SA/Wa 480/15 dla Regionalnego Dyrektora była konieczność uwzględnienia przy ponownym orzekaniu w sprawie okoliczności uchylenia uchwały Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. zmieniającej studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. Jak również to, że pomiędzy wydaniem postanowienia Regionalnego Dyrektora z dnia [...] listopada 2011 r. uchylonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie a datą wyrokowania w tej sprawie, Sejmik Województwa [...] podjął uchwałę nowelizującą uchwałę Nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru [...]. Weszła ona w życie w dniu 9 lipca 2014 r., zatem organ I instancji, orzekając ponownie w sprawie, powinien uwzględnić przepisy uchwały w sprawie Obszaru [...] wprowadzone wspomnianą nowelą. Kontrowersje nie budzi także okoliczność, iż nieruchomość na której planowana jest inwestycja zlokalizowana jest w strefie 100 m od brzegu Jeziora [...], a tym samym narusza § 5 ust. 1 pkt 8 w/w Uchwały, tj. zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie 100 m od brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Spór dotyczy kwestii możliwości zastosowania zawartych w uchwale odstępstw od powyższego zakazu. Zgodnie bowiem z treścią § 5 ust. 5 pkt 3 uchwały, przepis ten ustanawia dwa odstępstwa dla omawianego zakazu. Pierwsze z nich dotyczy sytuacji, w której planowana zabudowa ma zostać zrealizowana na terenie określonym w obowiązującym studium uwarunkowań jako obszar zwartej zabudowy. Zgodnie z drugim, dopuszczenie do zabudowy w pasie 100 m od zbiorników wodnych jest możliwe na obszarach, dla których przed wejściem w życie omawianej uchwały uchwalono studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, w którym nie określono granic zwartej zabudowy miasta lub wsi, natomiast wskazane studium określa te tereny jako tereny zabudowane. W rozpoznawanej sprawie, jak ustalono obowiązująca jest uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lutego 1999 r. w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], czyli uchwalona przed wejściem w życie znowelizowanej obecnie uchwały Nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru [...]. Skoro Studium, z uwagi na datę jego uchwalenia, nie posługuje się terminologią "zwartej zabudowy", co potwierdza również pismo Urzędu Miasta i Gminy [...] z 30 lipca 2015r, (k- 4 akt), organy miały obowiązek zbadać, czy określa ono teren objęty uzgodnieniem jako teren zabudowany. Przy czym, nie ulega wątpliwości, że kwestia ta musi wynikać wprost z ustaleń Studium, a nie być domniemana, czy też ustalana w oparciu o stan faktyczny istniejący w terenie. Powyższej oceny zdaniem Sądu organ odwoławczy nie dokonał. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, jakie są konkretne ustalenia studium dla nieruchomości objętej uzgodnieniem. Organ odwołał się jedynie do ogólnych zapisów Studium, nie dokonując ich konkretyzacji i uznał, że cyt. .." analizując treść studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], nie można dopatrzyć się w jego treści określenia charakterystyki terenu, na którym znajduje się działka skarżącego, jako zabudowanego. W miejscowości [...], zgodnie z treścią studium, znajdują się zarówno tereny, które "przeznaczono w planach zagospodarowania przestrzennego po 1995 r. pod zabudowę" (czyli niezabudowane ), jak i tereny na których "adaptuje się istniejącą zabudowę mieszkaniową" a także tereny, na których "dopuszcza się zmianę użytkowania gruntów na cele zagospodarowania turystycznego i rekreacyjnego" i w końcu są tereny "zabudowy zagrodowej z możliwością przekształceń na usługi związane z turystyką i wypoczynkiem". Z postanowień studium nie wynika jednak, że obszar, na terenie którego znajduje się działka skarżącego, jest terenem zabudowanym, a co za tym idzie w sprawie nie ma zastosowane omawiane w tym miejscu odstępstwo". Tymczasem np. znajdujący się w aktach sprawy załącznik graficzny Nr 3 do Studium z 1999r. rozróżnia i wskazuje wprost m.in. " tereny zabudowy", "tereny usług", tereny rolne, jezior itp. oraz m.in. "projektowane tereny zabudowy" Kierunki zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy [...] określone zostały także w zał. 1 Studium patrz rozdział IV i np. pkt 15.8 określający obszary rozwoju z istniejącą zabudową. Na podstawie tych dokumentów, jak również innych znajdujących się w aktach nie można jednak stwierdzić, w jakim obszarze (terenie) zlokalizowana jest działka objęta uzgodnieniem. Powyższe uniemożliwia zaś dokonanie oceny zasadności stanowiska organu odwoławczego w zakresie w jakim uznał, że z postanowień studium nie wynika, iż obszar na terenie którego znajduje się działka skarżącego, jest terenem zabudowanym. Uchybienie to w ocenie Sądu doprowadziło do wydania przez organ rozstrzygnięcia, które nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym w sprawie materialne dowodowym. Wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o powołane przez organ przepisy wymaga bowiem uprzedniego prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, jest to element niezbędny do trafnego zastosowania normy prawa materialnego. Służy temu postępowanie administracyjne, a jednym z jego etapów jest uznanie za udowodniony fakt na podstawie określonych materiałów i w oparciu o przyjętą teorię dowodów oraz ujęcie tego faktu w języku stosowanej normy. Organ administracji publicznej winien działać na podstawie prawa w ciągu całego postępowania (art. 6 k.p.a.) oraz zobowiązany jest do przytoczenia w orzeczeniu podstaw prawnych i faktycznych oraz ich uzasadnienia (art. 107 § 3 k.p.a.). Z zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), wynika obowiązek organu do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. Dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego urzeczywistnia się poprzez nałożenie na organ obowiązku wyczerpującego zebrania i zbadania całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), a następnie dokonania oceny znaczenia i wartości tego materiału, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Strona nie powinna bowiem ponosić negatywnych konsekwencji nasuwających się wątpliwości, co do okoliczności, które posłużyły organowi dla potrzeb rozstrzygnięcia sprawy. Tego rodzaju sytuacja miała zaś miejsce w niniejszej sprawie. Uzasadnia to konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia, jako wydanego z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów k.p.a polegające na niedokładnym rozpoznaniu sprawy oraz nieprzedstawieniu dowodów mających potwierdzać ustalenie poczynione przez organ, które doprowadziły do wydania negatywnego rozstrzygnięcia w sprawie. Ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany będzie rozstrzygnąć w sposób nie budzący wątpliwości jakie są ustalenia studium w odniesieniu do działki objętej uzgodnieniem i w oparciu o nie dokonać rozstrzygnięcia co do możliwości lub nie zastosowania w sprawie odstępstwa o którym mowa w § 5 ust. 5 pkt 3 uchwały. W tym celu, jeżeli uzna to za konieczne może wystąpić do burmistrza Gminy [...] z wnioskiem o przedłożenie wypisu i wyrysu ze studium dla działki nr [...] obręb [...]. W tych okolicznościach Sąd w pkt. 1 sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a uchylił zaskarżone postanowienie, zaś w pkt. 2 w oparciu o art. o art. 200 i 205 w/w ustawy orzekł o kosztach.