IV SA/Wa 595/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska (spr.), Protokolant ref. staż. Anna Arendt, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi P. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2019 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] orzekającą o wymeldowaniu P. T. (dalej: "skarżąca") z pobytu stałego w budynku nr [...] położonym przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu organ przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy: Na wniosek spółki [...] S.A. z [...] października 2017 r. Prezydent [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania P. T. z pobytu stałego w budynku nr [...] położonym przy ul. [...] w [...]. Następnie na skutek zmiany przez wnioskodawcę treści żądania z wymeldowania skarżącej z miejsca pobytu stałego na uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania jej na pobyt stały we wskazanym budynku, Prezydent [...] decyzją z [...] marca 2018 r. orzekł o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania P. T. na pobyt stały w budynku nr [...] położonym przy ul. [...] w [...]. Uzasadniając decyzję, organ I instancji wskazał, że skarżąca w dniu zameldowania nie mieszkała w tym lokalu, wobec czego zameldowanie zostało dokonane niezgodnie ze stanem faktycznym. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda [...] decyzją z [...] maja 2018 r. uchylił decyzję z [...] marca 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Od decyzji organu odwoławczego sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła P. T., który wyrokiem z 26 października 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1647/18 uchylił decyzję z [...] maja 2018 r.. Wobec tego, że wniesienie sprzeciwu na decyzję kasatoryjną nie wstrzymuje jej wykonania, Prezydent [...] kontynuował przedmiotowe postępowanie, w trakcie którego pełnomocnik wnioskodawcy pismem z 21 czerwca 2018 r. zmienił treść żądania z uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania P. T. na pobyt stały w budynku nr [...] położonym przy ul. [...] w [...] na wymeldowanie z miejsca pobytu stałego. Następnie Prezydent [...] decyzją z [...] listopada 2018 r., nr [...] orzekł o wymeldowaniu P. T. z pobytu stałego w budynku nr [...] położonym przy ul. [...] w [...]. Organ ten uznał, że w stosunku do wymienionej zaszła przesłanka wymeldowania określona w art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (dalej: "ustawa o ewidencji ludności"), tj. opuściła miejsce pobytu stałego trwale i dobrowolnie. Natomiast po otrzymaniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 października 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1647/18, Wojewoda [...] decyzją z [...] grudnia 2018 r., nr [...] uchylił decyzję organu I instancji z [...] marca 2018 r. i umorzył postępowanie w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania P. T. na pobyt stały w budynku nr [...] położonym przy ul. [...] w [...]. Prowadzenie postępowania w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania wymienionej wobec zmiany przedmiotu na wymeldowanie stało się bowiem bezprzedmiotowe. Skarżąca wniosła do Wojewody [...] odwołanie od decyzji Prezydenta [...] z [...] listopada 2018 r. Wojewoda [...] decyzją z [...] stycznia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] listopada 2019 r. o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego. Wojewoda wskazał, że właścicielem budynku nr [...] położonego przy ul. [...] w [...] jest spółka [...] S.A. We wniosku o wymeldowanie P. T. z pobytu stałego w tym budynku oraz w toku prowadzonego postępowania przedstawiciele właściciela wskazali, że skarżąca nie przebywa w przedmiotowym budynku, nie dysponuje do niego kluczami i nie przechowuje swoich rzeczy. Zdaniem Wojewody [...], Prezydent [...] prawidłowo uznał, że P. T. opuściła budynek nr [...] położony przy ul. [...] w [...] w rozumieniu art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U.z 2018 r., poz. 1382 ze zm.). Z zebranego przez organ I instancji materiału dowodowego wynika, że skarżąca nie mieszka w miejscu pobytu stałego od około 10 lat temu i nie koncentruje w nim swojego życia. Przesłuchani w charakterze świadków: M. N., A. L. i L. C. zgodnie zeznali, że P. T. nie mieszka w budynku nr [...] przy ul. [...] w [...] i nie przechowuje tam swoich rzeczy. Ponadto M. N. zeznał, że w tym budynku zostały wymienione zamki i P. T. nie posiada do niego kluczy. Z kolei z zeznań L. C. i A. L. wynika, że budynek ten niezmiennie od kilku lat jest remontowany i w tym czasie nikt w nim nie mieszkał. Dodatkowo przeprowadzone przez organ I instancji oględziny potwierdziły w sposób niepozostawiający wątpliwości, że przedmiotowy budynek z powodu generalnego remontu nie nadaje się do zamieszkiwania (stan zamknięty, surowy, tj. niewykończone ściany, podłogi, brak ogrzewania, prądu, mebli). Oględziny wykazały również, że w budynku tym nie ma żadnych rzeczy należących do P. T. Wojewoda zauważył przy tym, że dowód ten został przeprowadzony dwukrotnie w odstępie 8 miesięcy i budynek ciągle pozostaje w stanie uniemożliwiającym zamieszkiwanie. Według organu odwoławczego, dowody te jednoznacznie potwierdzają wyjaśnienia wnioskodawcy, które tworzą razem spójną i konkretną całość. Jednocześnie twierdzenia skarżącej, że przedmiotowy budynek opuściła tylko na czas trwania inwestycji i po jej zakończeniu zamierza do niego powrócić oraz że dysponuje do niego kluczami, są niewiarygodne i sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym. Odwołująca nie przedstawiła żadnych dowodów (osobowych lub dokumentów), które mogłyby potwierdzić jej wyjaśnienia. Dowodami tymi nie są, w ocenie Wojewody [...], kopie fragmentów planów technicznych przebudowy budynku nr [...] położonego przy ul. [...] w [...] i prowadzona w tym zakresie w 2010 r. i 2018 r. korespondencja e-mail. Materiały te w żadnym wypadku nie świadczą o aktualnym zajmowaniu się przez P. T. sprawami remontu. Zdaniem Wojewody, zarzuty podniesione przez P. T. w odwołaniu, są nieuzasadnione. Po pierwsze, w trakcie ponownie prowadzonego przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego wnioskodawca zmodyfikował żądanie wszczęcia postępowania w ten sposób, że wniósł o wymeldowanie P. T. z miejsca pobytu stałego w miejsce poprzedniego wniosku o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania wymienionej na pobyt stały w spornej nieruchomości. Organ jest bowiem związany treścią i wolą strony inicjującej wszczęcie postępowania administracyjnego, która decyduje o jego kwalifikacji przedmiotowej. Po wtóre Wojewoda [...] decyzją z [...] grudnia 2018 r., nr [...] uchylił decyzję Prezydenta [...] z [...] marca 2018 r., nr [...] orzekającą o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania odwołującej na pobyt stały w budynku nr [...] położonym przy ul. [...] w [...] i umorzył w tym zakresie postępowanie administracyjne. Prowadzenie postępowania wyjaśniającego w kierunku wytyczonym przez organ II instancji w decyzji z [...] maja 2018 r., nr [...] było w zaistniałej sytuacji bezprzedmiotowe. Inne przesłanki podlegają badaniu w postępowaniu administracyjnym o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania i inne w postępowaniu o wymeldowanie. Skoro wnioskodawca ostatecznie zażądał wymeldowania P. T. z pobytu stałego w budynku nr [...] położonym przy ul. [...] w [...], organ ustalał, czy zaszły przesłanki wymeldowania, określone w art. 35 ustawy o ewidencji ludności (tj. trwałe i dobrowolne opuszczenie dotychczasowego miejsca zameldowania, bez dopełnienia obowiązku meldunkowego), a nie prawidłowość dokonanej czynności materialno-technicznej zameldowania na podstawie art. 31 ust. 1 ww. ustawy. Według Wojewody, nie można również zgodzić się z zarzutami uchybienia przez Prezydenta [...] przepisom gwarantującym odwołującej czynny udział w prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym i w konsekwencji dokonania błędnej oceny zebranego materiału dowodowego. Z powinności tej Prezydent [...]wywiązał się wzorowo. Odwołująca pisma dotyczące terminu przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadka M. N. oraz ponownych oględzin otrzymała z zachowaniem minimalnego okresu wynikającego z art. 79 § 2 k.p.a. Wymieniona została również poinformowana o możliwości ustanowienia pełnomocnika, który mógłby reprezentować jej interesy w trakcie przeprowadzania dowodów, lecz z możliwości tej dobrowolnie nie skorzystała. Ponadto strona zrezygnowała z prawa do zapoznania się z całością akt administracyjnych przed wydaniem decyzji, złożenia końcowego oświadczenia, uwag czy nowych wniosków dowodowych. Wnosząc zaś o zmianę terminu przeprowadzenia ww. dowodów P. T. niczym nie udokumentowała istnienia po jej stronie ważnych względów. Wyjazd zagraniczny w sam w sobie nie mieści się w kategoriach ważnych względów. Nie jest również uprawniony zarzut nierównego traktowania przez organ I instancji stron postępowania. Wojewoda wskazał na koniec na rejestracyjny charakter ewidencji ludności. Wymeldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby i nie rodzi ani nie pozbawia żadnych uprawnień do lokalu. Decyzja o wymeldowaniu służy jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania, a miejscem zameldowania danej osoby. Skargę na powyższą decyzję wniosła P. T. Zarzuciła organowi naruszenie: - przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 104 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 16 § 1-3 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., przejawiające się w niedopuszczalnym usankcjonowaniu przez Wojewodę instancji stanu funkcjonowania w obrocie jednocześnie dwóch decyzji administracyjnych, wydanych w jednym postępowaniu administracyjnym; - przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego, naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz dokonanie dowolnej oceny dowodów, wskutek czego doszło do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych polegających, na bezpodstawnym i nieprawidłowym przyjęciu, że opuściła lokal znajdujący się w budynku nr [...] położonym przy ul. [...] w [...], w którym jest zameldowana na pobyt stały, nie mieszka w miejscu zameldowania na pobyt stały od około 10 lat i nie koncentruje w nim swojego życia; - przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez bezprawne usankcjonowanie przez Wojewodę oparcia decyzji organu I instancji wyłącznie na dowodach, co do których skarżąca nie miała możności wypowiedzenia się; - przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 79 § 2 k.p.a oraz art. 81 k.p.a., co przejawiło się bezprawnym usankcjonowaniem przez Wojewodę uniemożliwienia przez organ I instancji realizacji prawa skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu; - przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 8 k.p.a. poprzez brak bezstronności i równego traktowania stron niniejszego postępowania; - prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 35 oraz art. 33 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na błędnym usankcjonowaniu przez Wojewodę wymeldowania przez organ I instancji, pomimo że niezamieszkiwanie przez skarżącą w lokalu, w którym jest zameldowana na pobyt stały, ma charakter jedynie tymczasowy (związany z trwającym remontem) i wraziła wolę zamieszkiwania w tym lokalu. Skarżąca podniosła, że organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie wyłącznie na dowodach, co do których nie miała możności wypowiedzenia się. Sam sposób przesłuchania M. N. oraz oględziny lokalu, które wiązały się z pozbawieniem skarżącej prawa od uczestnictwa w tych czynnościach było jaskrawym przykładem jak skandalicznie było prowadzone postępowanie w niniejszej sprawie. Ponadto skarżąca wskazała, że M. N. nie można traktować jako obiektywnego i wiarygodnego. Nie jest on bowiem osobą obcą względem stron postępowania. Jest byłym mężem skarżącej i przeciwną stroną sporów sądowych wszczętych z inicjatywy skarżącej i z inicjatywy matki skarżącej - co oznacza, że może mieć powody, aby chcieć zaszkodzić. Ponadto jej zdaniem, zarządza Spółką i zależy mu na dbaniu o jej interesy. Dano wiarę złożonym przez niego zeznaniom i oparto na nich decyzję organu I instancji. Skarżąca jasno wskazuje, że nie opuściła lokalu, jako miejsca swojego pobytu stałego, wobec powyższego nie ciąży na niej obowiązek wymeldowania się i nie znajduje do niej zastosowania przepis art. 33 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności. Wobec powyższego wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody [...] oraz o uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2018 r. Ponadto wniosła o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Wojewoda [...] wniósł o odrzucenie skargi, z uwagi na jej niepodpisanie przez skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 35 ustawy o ewidencji ludności. W myśl tego przepisu, organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2 powołanej ustawy, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Obywatel polski, który opuszcza miejsce pobytu stałego albo opuszcza miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu obowiązany jest wymeldować się (art. 33 ustawy o ewidencji ludności). Decyzja o wymeldowaniu ma charakter związany i zapada po zaistnieniu następujących przesłanek: po pierwsze - opuszczenie miejsca pobytu stałego; po drugie - niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 ustawa o ewidencji ludności). O pobycie stałym przesądzają zatem dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe). Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 35 ustawa o ewidencji ludności, jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowym, jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (por. wyrok NSA z 20 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2065/14). O opuszczeniu miejsca stałego pobytu w sposób trwały można mówić, gdy dana osoba faktycznie nie przebywa w określonym lokalu i opuściła go na stałe, a zamiar ten jest związany z założeniem w innym – nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Także opuszczenie lokalu na pewien okres może być uznane za trwałe, jeżeli okres ten jest wystarczająco długi. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny – przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany – przez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. W ocenie Sądu, Wojewoda [...] słusznie uznał, że w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały przesłanki określone w art. 35 ustawy o ewidencji ludności przemawiające za wymeldowaniem skarżącej z miejsca stałego pobytu. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że skarżąca dobrowolnie i trwale opuściła swoje dotychczasowe miejsce zamieszkania. Przemawia za tym zebrany w sprawie materiał dowodowy, z którego wynika, że właścicielem nieruchomości są [...] S.A. Skarżąca nie zamieszkuje w budynku nr [...] przy ul. [...] w [...] od prawie 10 lat i miejsce to nie stanowi jej centrum życiowego. Skarżąca nie kwestionuje tego, że dobrowolnie opuściła lokal, a jednie to, że opuszczenie lokalu nie miało charakteru trwałego. Skarżąca próbuje podważyć prawidłowość zaskarżonej decyzji, podnosząc, że w spornym lokalu nie mieszka tymczasowo ze względu na trwający remont, który nadzoruje i który jest przeprowadzany na jej potrzeby mieszkaniowe. Po jego zakończeniu ma zamiar ponownie zamieszkać w tym budynku. Twierdzenia skarżącej nie znajdują oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Z protokołu oględzin z dnia 20 września 2018 r. lokalu przy ul. [...] wynika, że lokal jest niezamieszkany, w stanie surowym (nieotynkowane ściany, na podłodze wylewka betonowa, zdemontowany kaloryfer, brak włączników światła). Jak wynika z protokołu kontroli meldunkowej, brak jest w lokalu rzeczy skarżącej. W aktach sprawy znajduje się również kopia protokołu oględziny lokalu przy ul. [...] przeprowadzonych przez Urząd Kontroli Skarbowej w [...] w dniu [...] października 2012 r., z którego wynika, że budynek jest niezamieszkany i wnętrze budynku jest w trakcie remontu. Z protokołu przesłuchania świadka M. N. (byłego męża skarżącej) wynika, że od 2009 r. pozostaje w separacji ze skarżącą, która opuściła lokal około 10 lat temu. Ponadto wskazał on, że skarżąca nie dysponuje kluczami do lokalu przy ul. [...], ponieważ po włamaniu do lokalu w sierpniu 2017 r. zostały wymienione drzwi wejściowe (protokół przesłuchania świadka, k. 298) W takich okolicznościach sprawy organy miały podstawy do przyjęcia, że skarżąca opuściła lokal nie tylko dobrowolnie i bez przymusu, ale i z zamiarem trwałego jego opuszczenia tj. na stałe, a nie, jak twierdzi tylko czasowo na okres remontu. Jak słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy w lokalu nie ma żadnych rzeczy skarżącej, skarżąca nie posiada do kluczy do lokalu, a lokal co najmniej od 2012 r. nie nadaje się do zamieszkania. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, kiedy stan tego lokalu miałby się zmienić. Ponadto skarżąca nie próbowała ponownie w nim zamieszkać. Wszystko to świadczy o tym, że miejsce zameldowania miała zamiar opuścić trwale. W ocenie Sądu nie ma podstaw do przyjęcia, że było to czasowe opuszczenie lokalu (na okres remontu), jak próbuje wywodzić skarżąca. Na zmianę stanowiska w tej sprawie nie wpływają załączone przez skarżącą wydruki e-maili z 2010 r. oraz kserokopia projektów technicznych z grudnia 2009 r. i czerwca 2010 r. dotyczących budynku przy ul. [...], czy maili z 2010 r. Dowody te nie świadczą o tym, że skarżąca jedynie tymczasowo opuściła lokal przy ul. [...] i aktualnie zajmuje się sprawami remontu tej nieruchomości. Skarżąca nie wskazała, żeby w rzeczywistości podejmowała próby zakończenia remontu i powrotu do lokalu. Organy prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy, a wnioski, jakie z niego wyciągnęły mieszczą się w granicach swobodnej oceny materiału dowodowego. W konsekwencji, w ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Niezasadne są podnoszone w skardze zarzuty naruszenia art. 104 § 1 i 2 w związku z art. 16 § 1-3 i art. 6 i 7 K.p.a., z uwagi na to, że w obrocie prawnym istnieją dwie decyzje administracyjne wydane w jednym postępowaniu, toczącym się na skutek tego samego wniosku uczestnika postępowania o wymeldowanie skarżącej z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...]. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu należy wskazać, że postępowanie w sprawie wymeldowania zostało wszczęte na wniosek spółki [...] S.A. z [...] października 2017 r. W toku postępowania wnioskodawca zmodyfikował wniosek – żądając uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania. Prezydent [...] decyzją z [...] marca 2018 r. orzekł o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania. Decyzją z [...] maja 2018 r. Wojewoda [...] uchylił decyzję Prezydenta [...] z [...] marca 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca wniosła sprzeciw od decyzji organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 26 października 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1647/18 uchylił decyzję z [...] maja 2018 r., wskazując, że nie było podstaw do zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 K.p.a. Pismem z 21 czerwca 2018 r. uczestnik postępowania [...] S.A. zmodyfikował treść żądania z uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania na wymeldowanie z miejsca pobytu stałego. Prezydent [...] decyzją z [...] listopada 2018 r. orzekł o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego w budynku nr [...] przy ul. [...] w [...]. Wojewoda [...], ponownie rozpatrując sprawę po sprzeciwie, decyzją z [...] grudnia 2018 r. uchylił decyzję Prezydenta [...] z [...] marca 2018 r. i umorzył postępowanie w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania skarżącej, z uwagi na to, że uczestnik postępowania pismem z 21 czerwca 2018 r. zmodyfikował treść swojego żądania. Wbrew twierdzeniem skarżącej, w dacie wydawania zaskarżonej decyzji ([...] stycznia 2019 r.) w obrocie prawnym nie funkcjonowała ostateczna decyzję o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania, a postępowanie w tym zakresie zostało umorzone ostateczną decyzją Wojewody [...] z [...] grudnia 2018 r. Tym samych chybione są zarzuty naruszenia art. 104 § 1 i 2 w związku z art. 16 § 1-3 i art. 6 i 7 K.p.a. Nie można w szczególności zarzucić naruszenia zasady trwałości, określonej w art. 16 § 1 K.p.a., choćby z tej przyczyny, że w tej sprawie nie można mówić o wydaniu dwóch ostatecznych decyzji, rozstrzygających co do istoty sprawę wymeldowania skarżącej. Nie można również uznać, że doszło do naruszenia art. 153 P.p.s.a. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania zawsze są powiązane z określonymi istotnymi okolicznościami sprawy. Wykładnia prawa i stosowanie prawa są dokonywane w konkretnej sprawie, której dokonuje sąd, a przedmiot sprawy wyznaczają jej okoliczności faktyczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 26 października 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1647/18 uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2018 r., z tej tylko przyczyny, że nie było podstaw do zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 K.p.a. Wojewoda [...], ponownie rozpatrując sprawę po sprzeciwie, z uwagi na zmianę okoliczności sprawy (wnioskodawca pismem z 21 czerwca 2018 r. zmodyfikował treść swojego żądania) decyzją z [...] grudnia 2018 r. uchylił decyzję Prezydenta [...] z [...] marca 2018 r. i umorzył postępowanie w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania skarżącej. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że w tej sprawie doszło do naruszenia przez Wojewodę [...] art. 153 P.p.s.a. W świetle powyższych rozważań w ocenie Sądu zarzuty skargi nie są zasadne. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie (m.in. protokół kontroli meldunkowej, zeznania świadków) był kompletny, spójny i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie ustalenia faktyczne do tego, że doszło do dobrowolnego i trwałego opuszczenia mieszkania były prawidłowe i nie naruszały zasady swobodnej oceny dowodów. W toku postępowania administracyjnego, organy przeprowadziły postępowanie dowodowe mające na celu ustalenie zasadności przesłanki trwałego opuszczenia lokalu, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. Nie mogą również odnieść skutku zarzuty naruszenia art. 10 § 1, 79 § 2 i 81 K.p.a., które skarżąca wiąże z tym, że nie mogła wziąć udziału przesłuchaniu M. N. oraz w oględzinach lokalu, ponieważ organ nie uwzględnił jej wniosku o przesunięcie terminu tych czynności. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu, należy podkreślić, że podstawą uwzględnienia skargi jest naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a nie każde naruszenie przepisów postępowania. W ocenie Sądu nie można dopatrzyć się takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby znacząco wpłynąć na wynik sprawy. Skarżąca w toku postępowania była informowana o prowadzonych przez organ czynnościach, była również wzywana do udziału w oględzinach lokalu (k. 273 akt administracyjnych) oraz była informowana o przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadka M. N. (k. 271 akt administracyjnych). Pierwotny termin przesłuchania świadka został wyznaczony na dzień 11 lipca 2018 r. Skarżąca wniosła o zmianę terminu przesłuchania świadka z 11 lipca 2018 r. na dowolny dzień po dniu 25 sierpnia 2018 r. Jednakże, kiedy organ wyznaczył termin przesłuchania na dzień 19 września 2018 r., skarżąca wniosła ponownie o zmianę terminu, wskazując że ma kolejny miesięczny zagranicznych wyjazd i nie będzie jej w kraju. W takich okolicznościach sprawy zasadnie organ nie wyznaczał nowego terminu przesłuchania i oględzin lokalu, przyjmując, że skarżąca może być w tym zakresie zastępowana przez pełnomocnika. Nie prowadzi to do uznania, że organ pozbawił skarżącą możliwości brania udziału w przeprowadzeniu dowodu, czy też wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Nie można pominąć, że organ jednocześnie jest zobowiązany do przestrzegania zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 12 K.p.a., a skarżąca nie jest jedyną stroną w tym postępowaniu. Ponadto, pełnomocnik skarżącej wielokrotnie zapoznawał się z aktami sprawy (m.in. w dniu 28 grudnia 2018 r.) i miał możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 8 K.p.a., albowiem organy administracji przeprowadziły postępowanie w tej sprawie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, ewidencja ludności służy rejestracji danych o miejscu rzeczywistego pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Uregulowanie to ma na celu podkreślenie wyłącznie rejestracyjnej funkcji ewidencji ludności, która nie rodzi prawa do mieszkania, a jedynie ustala istnienie i rodzaj pobytu pod danym adresem. Zatem dla zapewnienia zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a zapisami w ewidencji ludności niezbędne jest, aby organy meldunkowe mogły wymuszać pewne czynności służące rejestracji danych o miejscu rzeczywistego pobytu osoby podlegającej meldunkowi. Reasumując, w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych w skardze zarzutów, Sąd uznał, że brak jest podstaw do podważenia legalności zapadłej decyzji, ponieważ odpowiada ona prawu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.