IV SA/Wa 599/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant referent Joanna Kicińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2017 r. sprawy ze skargi K. Sp. jawnej z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...]; 2. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz K. Sp. jawnej z siedzibą w [...] kwotę 5117 (pięć tysięcy sto siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 2 listopada 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego I w L. powiadomił Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o ujawnieniu nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadu w postaci uszkodzonego pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], sprowadzonego przez Spółkę [...] sp. j. z siedzibą w L. z [...] do Polski. Po dokonaniu analizy materiału dowodowego Główny Inspektor Ochrony Środowiska w dniu [...] grudnia 2009 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadem w postaci ww. pojazdu o kodzie 16 01 04* przez ww. Spółkę, będącą odbiorcą odpadu odpowiedzialną za jego nielegalne międzynarodowe przemieszczanie. Następnie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. wezwał stronę do oddania ww. odpadu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub do przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów. W dniu 18 lipca 2011 r. Spółka poinformowała Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o fakcie zagospodarowania przedmiotu postępowania załączając zaświadczenie o demontażu pojazdu. W wyniku powyższych zdarzeń Główny Inspektor Ochrony Środowiska, decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadami przywiezionymi nielegalnie. Uzasadniając takie rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, iż z uwagi na zagospodarowanie przedmiotu postępowania, postępowanie administracyjne w sprawie określenia sposobu zagospodarowania nielegalnie przemieszczonego odpadu stało się bezprzedmiotowe. W dniu [...] grudnia 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zawiadomił R. M. i S. M. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za nielegalny przywóz do Polski odpadów w postaci pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...]. Następnie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego wydał decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r. nakładającą solidarnie na R. M. i S. M. - jako odbiorców odpadu przywiezionego nielegalnie, bez dokonania zgłoszenia - karę pieniężną w wysokości [...] zł. Jako podstawę wydania decyzji organ wskazał art. 32 ust. 1 i art. 34 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy w zw. z art. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów. Po rozpatrzeniu odwołania R. M. i S. M., działając na podstawie art. 132 § 1 k.p.a [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wydał decyzję z dnia [...] maja 2012 r. którą w pkt 1 uchylił decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2012 r. nakładającą solidarnie na R. M. i S. M. - jako odbiorców odpadów przywiezionych nielegalnie, bez dokonania zgłoszenia - karę pieniężną w wysokości [...] zł., natomiast w pkt 2 nałożył na [...] sp. j. z siedzibą w L. administracyjną karę pieniężną w wysokości [...]zł jako odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie, nielegalnie, bez dokonania zgłoszenia. Następnie - po rozpoznaniu odwołań złożonych przez R. M. i S. M. oraz firmę [...] sp. j. z siedzibą w L. od decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 2012 r - Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2012 r. nakładającą karę pieniężną na spółkę jawną [...] z siedzibą w L. i w całości umorzył postępowanie w pierwszej instancji. W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 2 i art. 127 § 1 i § 2 k.p.a. W dniu [...] marca 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej na Spółkę [...] sp. j. z siedzibą w L., w trybie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Następnie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego wydał decyzję z dnia [...] września 2013 r. nakładającą na Spółkę - jako odbiorcę odpadu przywiezionego nielegalnie, bez dokonania zgłoszenia - karę pieniężną w wysokości [...] zł. Jako podstawę wydania decyzji organ wskazał art. 32 ust. 1 i art. 34 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy w zw. z art. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów. Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie, zarzucając organowi naruszenie wszystkich przepisów wymienionych w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, że w toku kontroli celnej zgromadzono dla przedmiotowego pojazdu dokumenty: kopia dokumentu SAD, kopia opinii nr [...] z dnia [...].10.2009 r. sporządzonej przez rzeczoznawcę samochodowego, kopia faktury zakupu ww. pojazdu na terytorium [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., kopia dokumentu Salvage Certificate wydanego przez władze [...] wraz z uwierzytelnionym tłumaczeniem. Na podstawie zgromadzonych dokumentów ustalono, że odbiorcą odpadów była Spółka [...] sp. j. z siedzibą w L. Wskazano, że przedmiot postępowania to uszkodzony pojazd, którego uszkodzeniu uległy zasadnicze elementy pojazdu. Ze znajdującej się w aktach sprawy opinii technicznej z dnia [...] października 2009 r., sporządzoną przez rzeczoznawcę samochodowego wynika, że pojazd ten posiada rozległe uszkodzenia m.in. nadwozia lakierowanego z liczną listą części do wymiany. Ponadto z tłumaczenia dokumentu Salvage Certificate wynika, że posiada on wpis "Nie należy przyjmować zaświadczenia jako dowodu własności dla celów rejestracji o ile pojazd oraz jego główne wyposażenie nie spełnia oczekiwań klienta dotyczących praw własności ich posiadacza". W świetle powyższego organ wskazał, że przedmiotowy dokument nie stanowi odpowiednika dowodu rejestracyjnego przedmiotowego pojazdu, który pozwalałyby na zarejestrowanie przedmiotowego pojazdu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm.), a co za tym idzie, który pozwalałyby na dopuszczenie tego pojazdu do ruchu na terytorium Polski. Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że faktem jest, że w rzeczywistości ww. podmiot z terenu [...] zbył na rzecz Spółki uszkodzony pojazd mając świadomość, iż nie nadaje się on do użytkowania zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem. Przedmiot ten został zbyty na rzecz Spółki na terenie [...], gdzie nie dokonano naprawy i nie uzyskano dla pojazdu aktu własności uprawniającego do rejestracji pojazdu, co spowodowało, że pojazd na terenie [...] utracił możliwość użytkowania zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem. Organ zaznaczył, że przywołane dowody i okoliczności w przedmiotowej sprawie dowodzą wystąpienia przesłanki "pozbycia się", a tym samym przedmiotowy pojazd stanowi odpad zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251 ze zm.). Wyżej opisany stan przedmiotu postępowania stanowi podstawę do zakwalifikowania go do kategorii Q2 - "produkty nieodpowiadające wymaganiom jakościowym" określonej w załączniku nr 1 do ww. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Skargą [...] sp. j. z/s w L. zaskarżyła powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. i art. 105 § 1 k.p.a. przez wydanie decyzji w sprawie rozstrzygniętej inną ostateczną decyzją, tj. decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2013 r.; art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. przez brak jednoznacznego rozstrzygnięcia przejawiający się w ogólnikowym stwierdzeniu o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji nakładającej karę pieniężną bez określenia choćby daty sprowadzenia odpadu i jego rodzaju w sytuacji, gdy decyzja organu I instancji nie zawierała także tych konkretów dotyczących spornego samochodu zakwalifikowanego jako odpad, nie odniesienie się do zawartego w uzasadnieniu odwołania twierdzenia o możliwości odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, brak w ustaleniach faktycznych informacji [...] stycznia 2013 r., i jej wpływie na dalszy bieg prowadzonego postępowania administracyjnego; art. 62 k.p.a. w zw. z art. 7 i 8 k.p.a. przez prowadzenie dwóch różnych postępowań, w których wydano dwie decyzje nakładające na skarżącą spółkę dwie kary pieniężne w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do prowadzenia jednego postępowania i wydanie jednej (a nie dwóch decyzji) ustalającą karę na minimalnym ustawowym poziomie [...] zł (zamiast 2 x [...]zł) z uwagi na ten sam stan faktyczny (import samochodów uznanych za odpady dokonany w stosunkowo krótkim odstępie czasu przed wszczęciem postępowania w obu sprawach); art. 7, 77 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności wskutek nieprzeprowadzenia postępowania w zakresie określonym w piśmie z dnia 25 stycznia 2012 r.; art. 32 ust. 1 i art. 34 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w zw. z art. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 roku w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. WE L 190 z 12 lipca 2006 r. ze zm.) przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że istnieją podstawy do nałożenia kary administracyjnej. Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z decyzją ją poprzedzającą oraz o zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 listopada 2014r. Sygn. Akt IV SA/Wa 1731/14 oddalił skargę. Skargą kasacyjną [...] sp. j. z siedzibą w L. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: 1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z: a) art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. i art. 105 § 1 k.p.a. przez niezasadne oddalenie skargi skarżącej Spółki i zaakceptowanie poglądu prawnego wyrażonego przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, że wydana wcześniej decyzja z [...] stycznia 2013 r. uchylająca pierwszą decyzję nakładającą karę administracyjną na spółkę [...] i umarzająca postępowanie, nie stanowiła merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na skarżącą w niniejszej sprawie i w związku z tym nie umożliwiała wydania decyzji, która była przedmiotem kontroli WSA w Warszawie, b) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7 i 8 k.p.a. oraz 62 k.p.a. przez niezasadną aprobatę stanowiska GIOŚ o możliwości prowadzenia w sprawie dwóch różnych postępowań, w których wydano dwie decyzje nakładające na skarżącą spółkę dwie kary pieniężne w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do prowadzenia jednego postępowania i wydanie jednej (a nie dwóch decyzji) ustalającą karę na minimalnym ustawowym poziomie [...]zł (zamiast 2 x [...]zł) z uwagi na ten sam stan faktyczny (import samochodów uznanych za odpady dokonany w stosunkowo krótkim odstępie czasu przed wszczęciem postępowania w obu sprawach), 2) prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 i art. 34 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w zw. z art. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. WE L 190 z 12 lipca 2006 r. ze zm.) oraz w zw. z art. 2, 31 ust. 3 Konstytucji RP i art. 7, 8 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że istnieją podstawy do nałożenia kary administracyjnej i to kary w wysokości określonej w decyzji GIOŚ z dnia [...] kwietnia 2014 r. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz Spółki kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2016r. sygn. akt II OSK 886/15 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że za trafny uznał podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. i art. 105 § 1 k.p.a. Wyjaśnił, że "przepis art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. stanowi podstawę prawną do stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Przedmiotem oceny Sądu I instancji była legalność decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2013 r., nakładającą na [...] sp. j. z siedzibą w L., karę pieniężną w wysokości [...] zł tj. na odbiorcę odpadu przywiezionego nielegalnie bez dokonania zgłoszenia. W świetle zarzutów skarżącej kasacyjnie dotyczących naruszenia przepisu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. i art. 105 § 1 k.p.a. zasadniczy problem dotyczył rozstrzygnięcia, czy będąca przedmiotem oceny Sądu sprawa dotycząca nałożenia na spółkę jawną [...] z siedzibą w L. kary administracyjnej za nielegalne przemieszczenie przedmiotowych odpadów została rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. W ocenie skarżącej kasacyjnie Spółki decyzją taką jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2013 r., którą organ ten uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2012 r. nakładającą karę pieniężną na spółkę jawną [...] z siedzibą w L. i w całości umorzył postępowanie w pierwszej instancji. Skarżący wskazuje, że decyzja ta została wydana w stosunku do tego samego podmiotu ( spółki jawnej [...] z siedzibą w L. ), dotyczyła tego samego stanu faktycznego ( sprowadzenia przedmiotowego samochodu [...]) i oparta była na tej samej podstawie prawnej. W ocenie skarżącego wydanie ostatecznej decyzji umarzającej postępowanie w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, stosownie do art. 16 § 1 k.p.a., uniemożliwiało wydanie nowej, drugiej decyzji w tej samej sprawie, a postępowanie prowadzone po wydaniu decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2013 r., z mocy art. 105 § 1 k.p.a. winno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe. Wydanie w tych warunkach zaskarżonej decyzji uzasadnia zarzut nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Natomiast w ocenie Sądu I instancji, decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2013 r.- którą uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2012 r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji - nie stanowiła merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie nałożenia kary pieniężnej na skarżącą Spółkę w trybie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w odniesieniu do odpadu w postaci przedmiotowego pojazdu. Umorzenie postępowania nastąpiło z uwagi na to, że zostało wszczęte w stosunku do osób niebędących odbiorcami odpadu, ponieważ odbiorcą była spółka [...] sp. j., a nie osoby fizyczne, czyli R. M. i S. M. Według Sądu I instancji organ wydając powyższą decyzję nie dokonał rozstrzygnięcia w sprawie, która byłaby rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. W okolicznościach niniejszej sprawy NSA przychylił się do stanowiska skarżącej kasacyjnie Spółki. Jak wskazano wyżej Główny Inspektor Ochrony Środowiska ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2012 r. nakładającą karę pieniężną na spółkę jawną [...] z siedzibą w L. i w całości umorzył postępowanie w pierwszej instancji. Przede wszystkim nie można podzielić oceny Sądu I instancji, że przed [...] Wojewódzkim Inspektorem Ochrony Środowiska, jako organem I instancji, nie toczyło się w stosunku do spółki jawnej [...] z siedzibą w L. przed dniem [...] marca 2013 r. postępowanie w sprawie nałożenia kary administracyjnej za nielegalny przywóz odpadów. Przeczy temu fakt, że organ ten, decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nałożył właśnie na spółkę jawną [...] z siedzibą w L. obowiązek zapłaty kary ( pkt 2 decyzji ). Nie można utożsamiać prowadzenia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji nakładającej na określony podmiot karę administracyjną bez formalnego zawiadomienia tego podmiotu o wszczęciu postępowania, z brakiem prowadzenia postępowania dotyczącego nałożenia kary na ten podmiot. Skoro zatem decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nałożono na spółkę jawną [...] z siedzibą w L. obowiązek zapłaty kary, to uchylenie tej decyzji i umorzenie postępowania w pierwszej instancji w całości decyzją organu II instancji z dnia [...] stycznia 2013 r. dotyczyło również postępowania prowadzonego przed tym organem w stosunku do Spółki, organ II instancji nie przekazał bowiem sprawy w zakresie pkt 2 decyzji z dnia [...] maja 2012 r. do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W tej sytuacji za trafne NSA uznał stanowisko skarżącej kasacyjnie, że ostateczna decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2013 r., którą uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2012 r. nakładającą karę pieniężną na spółkę jawną [...] z siedzibą w L. i w całości umorzył postępowanie w pierwszej instancji, stanowiła ostateczne rozstrzygnięcie sprawy dotyczącej prowadzonego w stosunku do tej Spółki postępowania dotyczącego nałożenia kary za nielegalny przywóz wskazanych w tej decyzji odpadów. Zasadnie również wskazano, że decyzja ta została wydana w stosunku do tego samego podmiotu - spółki jawnej [...] z siedzibą w L., dotyczyła tego samego stanu faktycznego -sprowadzenia przedmiotowego samochodu [...] i oparta była na tej samej podstawie prawnej. Podkreślono, że przepis art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. stanowi podstawę prawną do stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Wbrew odmiennemu stanowisku Sądu I instancji przepis ten nie wymaga, aby ta "inna decyzja ostateczna" była decyzją rozstrzygającą sprawę merytoryczne. Skoro zatem w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2013 r., wydana w tej samej sprawie i wobec tej samej strony, to niedopuszczalne było wydawanie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska decyzji z dnia [...] września 2013 r. jak i przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. orzekających o nałożeniu na [...] sp. j. z siedzibą w L., kary pieniężnej w wysokości [...] zł jako na odbiorcę odpadu przywiezionego nielegalnie bez dokonania zgłoszenia. Jak stanowi przepis art. 104 § 2 k.p.a. decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Decyzja umarzająca postępowanie definitywnie kończy postępowanie i organ administracyjny jest nią związany (art. 110 k.p.a.). Przyjęta w procedurze administracyjna konstrukcja umorzenia postępowań w drodze decyzji powoduje, iż stabilność decyzji ostatecznej o umorzeniu postępowania korzysta z tej samej ochrony jak każda inna decyzja. Zgodnie z art. 16 § 1 zdanie drugie k.p.a. uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Wzruszenie zatem decyzji umarzającej postępowanie może nastąpić jedynie w jednym z nadzwyczajnych trybów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Decyzja rozstrzygająca co do istoty sprawę, w której decyzją ostateczną postępowanie umorzono, jest nieważna - art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. - res iudicata (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 stycznia 1998 r., III SA 103/97, z glosą aprobującą B. Adamiak - OSP 1999/1/19, z dnia 29 kwietnia 1998 r., I SA/Gd 1279/96, z dnia 5 marca 2010, II OSK 367/09)." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd zgodnie z art. 190 ustawy, związany był wykładnią prawa dokonaną już w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2016r. sygn.. akt II OSK 886/15. Mając zatem na uwadze stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego , Sąd uwzględnił podniesiony przez stronę zarzut, iż decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2013 r., którą organ ten uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2012 r. nakładającą karę pieniężną na spółkę jawną [...] z siedzibą w L. i w całości umorzył postępowanie w pierwszej instancji, została wydana w stosunku do tego samego podmiotu ( spółki jawnej [...] z siedzibą w L. ), dotyczyła tego samego stanu faktycznego ( sprowadzenia przedmiotowego samochodu [...]) i oparta była na tej samej podstawie prawnej. Wobec zatem wydania ostatecznej decyzji umarzającej postępowanie w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, stosownie do art. 16 § 1 k.p.a., brak było podstaw do wydania nowej, drugiej decyzji w tej samej sprawie tj. zaskarżonej w sprawie. Zgodnie bowiem z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. stwierdza się nieważność decyzji, jeżeli dotyczy ona sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Mając na uwadze, że NSA wskazał, iż cyt. "Wbrew odmiennemu stanowisku Sądu I instancji przepis ten nie wymaga, aby ta "inna decyzja ostateczna" była decyzją rozstrzygającą sprawę merytoryczne", rozpoznając przedmiotową sprawę należało uznać, że w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2013 r., wydana w tej samej sprawie i wobec tej samej strony. Tym samym niedopuszczalne było wydawanie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska decyzji z dnia [...] września 2013 r. jak i przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska decyzji z dnia [...] kwietnia 2014r. orzekających o nałożeniu na [...] sp. j. z siedzibą w L., kary pieniężnej w wysokości [...]zł jako na odbiorcę odpadu przywiezionego nielegalnie bez dokonania zgłoszenia. Jak stanowi przepis art. 104 § 2 k.p.a. decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Decyzja umarzająca postępowanie definitywnie kończy postępowanie i organ administracyjny jest nią związany (art. 110 k.p.a.). Przyjęta w procedurze administracyjna konstrukcja umorzenia postępowań w drodze decyzji powoduje, iż stabilność decyzji ostatecznej o umorzeniu postępowania korzysta z tej samej ochrony jak każda inna decyzja. Zgodnie z art. 16 § 1 zdanie drugie k.p.a. uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Wzruszenie zatem decyzji umarzającej postępowanie może nastąpić jedynie w jednym z nadzwyczajnych trybów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Decyzja rozstrzygająca co do istoty sprawę, w której decyzją ostateczną postępowanie umorzono, jest nieważna - art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. - res iudicata (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 stycznia 1998 r., III SA 103/97, z glosą aprobującą B. Adamiak - OSP 1999/1/19, z dnia 29 kwietnia 1998 r., I SA/Gd 1279/96, z dnia 5 marca 2010, II OSK 367/09)." W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145§1 pkt 2 w zw. z art. 135 p.p.s.a stwierdził nieważność zaskarżonych decyzji. Orzeczenie o kosztach wydano w oparciu o art. 200 i 205 p.p.s.a.