IV SA/Wa 60/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. I. K. wnosząc skargę do Sądu na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] października 2016 r. w przedmiocie zobowiązania skarżącego do powrotu i zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej również "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, że żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07, wskazane orzeczenie oraz orzeczenie powołane poniżej dostępną są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Co więcej, brak uzasadnienia wniosku nie jest brakiem formalnym wymagającym wezwanie do jego uzupełnienia czy uniemożliwiającym wnioskowi nadania mu dalszego biegu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lipca 2015 r. sygn. akt II OZ 939/15). Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, że wniosek I. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może zostać uwzględniony. Strona skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadniła swojego żądania, nie przedstawiła żadnego argumentu wskazującego na potrzebę czy konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W konsekwencji niemożliwa jest ocena tego wniosku, pod kątem zaistnienia którejkolwiek przesłanki określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd miał na uwadze, że z chwilą doręczenia skarżącemu zaskarżonej decyzji rozpoczął bieg trzydziestodniowy termin na dobrowolne opuszczenie Polski. Termin ten, na mocy art. 331 ust. 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1990) i w związku ze skargą cudzoziemca do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania, został przedłużony do dnia wydania przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia w sprawie tego wniosku. Nie ulega wątpliwości, że uzyskanie pozytywnego rozstrzygnięcia w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zobowiązującej cudzoziemca do powrotu jest jedynym środkiem ochrony cudzoziemca przed przymusowym wykonaniem tej decyzji. W ocenie Sądu powyższa okoliczność nie może zostać wzięta pod uwagę z urzędu, z uwagi na konkurencyjne działanie skarżącego zmierzające do uzyskania zezwolenia na pobyt czasowy (co wynika z treści skargi). Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 8 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, gdy został zobowiązany do powrotu i nie upłynął jeszcze termin dobrowolnego powrotu określony w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, także w przypadku przedłużenia tego terminu. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.