IV SA/Wa 605/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędziowie asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania -oddala skargę- Decyzją z dnia [...] listopada 2006 roku, Nr [...] Prezydent Miasta W. orzekł o wymeldowaniu T. P. z pobytu stałego z lokalu [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji Prezydent stwierdził, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że na podstawie tytułu wykonawczego - wyrok Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] kwietnia 2003 roku sygn. akt [...], w dniu [...] czerwca 2006 roku została przeprowadzona przez Komornika Sądowego Rew. III eksmisja T. P. z lokalu [...] przy ul. [...] w W. do lokalu socjalnego przy ul. [...] w W. Fakt niezamieszkiwania w miejscu stałego zameldowania potwierdził sam T. P. oraz przeprowadzony wywiad Policji. T. P. w swoich wyjaśnieniach twierdził, że nie zgadza się z orzeczoną eksmisją i chce wrócić do mieszkania przy ul. [...]. Nie skorzystał jednak z przysługującego mu prawa do odwołania się w postępowaniach sądowych. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 obowiązującej ustawy o ewidencji ludności dowodach osobistych wymeldowanie decyzją administracyjną następuje w sytuacji, gdy osoba wobec której prowadzone jest postępowanie opuściła przedmiotowy lokal bez wykonania obowiązku wymeldowania się. Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego miejscem pobytu stałego jest lokal mieszkalny, w którym koncentrują się wszystkie codzienne sprawy, miejsce gdzie się przebywa, wypoczywa i prowadzi gospodarstwo domowe. Jak wynika ze zgromadzonego materiału lokal przy ul. [...] w W. od 20 czerwca 2006 roku nie jest miejscem takiego pobytu dla T. P. Ponadto przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wskazuje na to, iż T. P. zainteresowany jest wyłącznie utrzymaniem zameldowania w spornym lokalu. Tymczasem w świetle art. 9 ust. 2b powyższej ustawy, zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i oznacza potwierdzenie faktu pobytu w lokalu. Skoro więc T. P. nie przebywa w mieszkaniu [...] przy ul. [...] w W. to zameldowanie go tam byłoby tylko fikcją meldunkową. W świetle zebranego materiału, zdaniem Prezydenta uznać należy, że T. P. opuścił miejsce stałego zameldowania lecz nie dokonał ciążącego na nim obowiązku wymeldowania, to zaistniały podstawy do wydania decyzji w tym przedmiocie. Od powyższej decyzji odwołanie złożył T. P. podnosząc zarzut, że jest ciężko chorym człowiekiem z orzeczonym stopniem niepełnosprawności. W związku z tym domaga się warunków jakie miał w mieszkaniu, to jest ciepłej wody z wanną w celu wykonywania zabiegów leczniczych. Stwierdził również, że Spółdzielnia Mieszkaniowa truła go gazem od 1993 roku mimo interwencji Policji oraz innych organów. Decyzją z dnia [...] lutego 2007 roku, [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] listopada 2006 roku podzielając zawarte w niej stanowisko. Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył T. P. wnosząc, by Spółdzielnia przyznała mu lokal zamienny, gdyż jest chory. Choroby te zdaniem skarżącego spowodowane są przez Spółdzielnie Mieszkaniową "[...]", która truła go gazem. Powołał się także na art. 415 Kodeksu Cywilnego. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę decyzji tak, by odpowiadała ona Konstytucji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i procesowym. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 roku, Nr 139, poz. 993 ze zm.), organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1 powołanej wyżej ustawy). Z treści przepisów powołanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych wynika, że na organach właściwych w sprawach ewidencji ludności spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich działań w celu zapewnienia zgodności zapisów ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu osób, na których ciąży obowiązek zameldowania lub wymeldowania. Istotę ewidencji ludności stanowi gromadzenie informacji w zakresie danych o miejscu pobytu osób. Chodzi o to by dane te, odpowiadały stanowi faktycznemu i nie tworzyły fikcji meldunkowej. Organy prowadzące ewidencję mają obowiązek podejmować wszelkie czynności służące rejestracji prawdziwych danych o miejscu pobytu osób. W rozpatrywanej sprawie bezsporny jest fakt opuszczenia przez T. P. lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Ustalenie organów, że skarżący opuścił lokal, gdyż w dniu [...] czerwca 2006 roku została przeprowadzona przez Komornika Sądowego Rew. III eksmisja T. P. z ww. lokalu do lokalu socjalnego przy ul. [...] w W., nie budzi wątpliwości i nie było kwestionowane przez skarżącego ani w postępowaniu administracyjnym ani sądowoadministracyjnym. Przeciwnie, skarżący sam potwierdza fakt niezamieszkiwania w przedmiotowym lokalu nr [...] przy ul. [...]. Z przepisów ustawy o ewidencji i dowodach osobistych wynika, że osoba która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się we właściwym organie gminy, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca (art. 15 ust. 1 omawianej ustawy). Jeżeli tego nie obowiązku nie dopełniła, o wymeldowaniu orzeka na podstawie art. 15 ust. 2 -właściwy organ administracji publicznej. Skoro zatem właściwy organ stwierdził, że skarżący T. P. opuścił lokal, wskutek eksmitowania przez uprawniony podmiot tj. przez komornika sądowego, to jego obowiązkiem było wydanie decyzji o wymeldowaniu. Należy mieć na uwadze, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, opuszczenie lokalu wskutek wykonania wyroku orzekającego eksmisję jest opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2005 roku, sygn. akt II OSK 65/05, niepublikowany). Odnosząc się do żądania przyznania skarżącemu przez Spółdzielnię lokalu odpowiedniego do wykonywania zbiegów leczniczych, stwierdzić należy, że wykracza ono poza zakres niniejszego postępowania. Ani organy administracji, ani sądy administracyjne nie mogą spowodować przydzielenia skarżącemu przez Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" żądanego lokalu. Jak słusznie stwierdził Wojewoda [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 roku Nr 31, poz. 266 ze zm.) tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty mieszkaniowej należy do zadań własnych gminy. Na zasadach i w wypadkach przewidzianych w ustawie, to gmina zapewnia lokale socjalne i zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach, wykorzystując zasób mieszkaniowy. Poza zakresem kognicji sądu administracyjnego pozostają ewentualne kwestie odszkodowawcze pomiędzy skarżącym, a Spółdzielnią Mieszkaniową "[...]" , które podnosi skarżący w skardze powołując się na art. 415 kc. Tego typu sprawy należą do właściwości sądów powszechnych. Za nieuzasadniony uznać również należy zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją Wojewody [...] przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący nie podał, na czym polegała niekonstytucyjność przedmiotowego rozstrzygnięcia, a Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji takiego naruszenia Konstytucji się nie dopatrzył. W ocenie Sądu, ustalenia faktyczne jak i rozważania prawne zawarte w zaskarżonej decyzji są słuszne i zasługują na aprobatę. Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.