IV SA/Wa 631/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2016r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: I. podjąć zawieszone postępowanie sądowe, II. odrzucić skargę, III. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz skarżącego – M.S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. W dniu 1 lutego 2016r. M. S. (dalej jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2016r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 10 marca 2016r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez nadesłanie 1 (jednego) odpisu skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy, powyższe wezwanie doręczono ww. skarżącemu w dniu 22 marca 2016r. (dowód doręczenia – k.16). Ostatni dzień terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi przypadł zatem na dzień 29 marca 2016r. Postanowieniem z dnia 12 października 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) – dalej jako P.p.s.a. zawiesił postępowanie sądowe. Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania, tj. postępowania w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wyrokiem z 27 lipca 2016r. sygn. akt IV SA/Wa 207/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącego na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 29 grudnia 2015r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 grudnia 2018r. sygn. akt II OSK 93/17 oddalił skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Z uwagi na prawomocne zakończenie postępowania prowadzonego pod sygn. akt IV SA/Wa 207/16 zasadnym było podjęcie przedmiotowego postępowania w sprawie na mocy art. 128 § 1 pkt 4 P.p.s.a. zgodnie z którym sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, w szczególności gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania - od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie; sąd może jednak i przedtem, stosownie do okoliczności, podjąć dalsze postępowanie, o czym orzeczono w punkcie 1 sentencji postanowienia. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 58 § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, tj. brakującego odpisu skargi w wyznaczonym terminie, pomimo skutecznie doręczonego wezwania. W odniesieniu do kwestii skutków prawnych niedołączenia do skargi jej odpisów oraz nieuzupełnienia takiego braku formalnego w przepisanym do dokonania tej czynności terminie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 18 grudnia 2013 r. I OPS 13/13 (ONSAiWSA 2014/3/29) przyjmując, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt II i III sentencji postanowienia.