IV SA/Wa 637/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Paweł Groński, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2014 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej - oddala skargę - Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r., poz. 267), dalej k.p.a. oraz art. 53a ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2013 r., poz. 1162) - po rozpatrzeniu odwołania T.J. prowadzącego działalność gospodarczą pn. "[...]" T.J. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2013 r. wymierzającej karę pieniężną w wysokości 50 000 zł za dokonywanie poza stacją demontażu usunięcia z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów lub substancji niebezpiecznych, w tym płynów, wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia, wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. W dniach 11 i 14 września 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska na wniosek KP Policji w O. przeprowadził kontrolę pozaplanową u Pana T.J. prowadzącego działalność gospodarczą pn. " [...]" T.J. Biorąc pod uwagę ustalenia Policji, które wskazywały na wykonywanie na terenie zakładu nielegalnego demontażu pojazdów przywiezionych spoza Polski, kontrola została przeprowadzona bez zawiadomienia kontrolowanego podmiotu. Podczas oględzin w dniu 11 września 2012 r. przeprowadzonych na terenie obiektu zlokalizowanego w m. R. przy ul. [...] ustalono, iż w obrębie obiektu znajduje się budynek warsztatowy, w którym stwierdzono magazynowanie dwóch częściowo zdemontowanych pojazdów, a ponadto narzędzia, montażownię do kół, stacjonarny podnośnik samochodowy i żuraw do silników z zawieszonym silnikiem. Jeden z ww. pojazdów - Peugeot o nr VIN [...] ustawiony był na podnośniku samochodowym, pozbawiony został silnika oraz elementów i kół, drugi pojazd - Toyota o nr VIN [...] pozbawiony został silnika oraz elementów karoserii i wyposażenia wnętrza. Powyższe potwierdza dokumentacja fotograficzna, tj. zdjęcia stanowiące załącznik do protokołu kontroli. W dniu oględzin stwierdzono magazynowanie 23 pojazdów w różnym stopniu zdekompletowanych i uszkodzonych, o łącznej masie nie mniejszej niż 10 Mg. Pojazdy pozbawione były elementów napędowych, elementów wyposażenia wnętrza, elementów zawieszenia z naruszonymi poprzez powycinanie strukturalnymi elementami karoserii, nadpalone etc. Towarzyszący w trakcie kontroli funkcjonariusze Policji sporządzili dokumentację fotograficzną oraz dokonali spisania numerów VIN magazynowanych pojazdów oraz przekazali ich zestawienie w postaci notatki służbowej do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. W dniu 11 września 2012 r. T.J. złożył pisemną informację do protokołu kontroli, w której poinformował, iż części samochodowe zostały przywiezione z A. i F. Zostały odkręcone z nich drzwi, maski, błotniki oraz rozkręcane były zawieszenia. W dniu 14 września 2012 r. oświadczył, iż nie posiada dla wszystkich karoserii dokumentów, ze względu na to, że część z nich jest w jego posiadaniu od kilku lat. Przy piśmie z dnia 26 września 2012 r. T.J. przesłał do WIOŚ kopie 15 [...] i [...] faktur, potwierdzających zakup części samochodowych z uwzględnionymi nr VIN, 2 umowy sprzedaży zawarte w W. wraz z dwoma [...] świadectwami rejestracji, umowę sprzedaży zawartą we F. wraz z [...] świadectwem rejestracji oraz 2 pisemne oświadczenia dotyczące trzech innych pojazdów. Z załączonych oświadczeń wynikało, że 3 pojazdy, tj. Saab o nr VIN [...], BMW o nr VIN [...] i Mercedes o nr VIN [...] nie są własnością T.J. Poinformował, iż nie jest w posiadaniu dokumentów dla pojazdów marki Hyundai i Renault Espace. [...] WIOŚ pismem z dnia 25 października 2012 r. zawiadomił T.J. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia mu kary pieniężnej na podstawie art. 53a ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie. W piśmie z dnia 2 listopada 2012 r. T.J. ponownie wskazał, że prowadzi działalność polegającą na sprzedaży i handlu częściami samochodowymi oraz mechanice pojazdowej z drobnymi naprawami blacharskimi. Zgromadzony materiał handlowy w postaci części samochodowych, wymontowanych wcześniej już poza granicami RP sprowadził z F. i A., części te są sprowadzane w celu ich dalszej sprzedaży, a nie traktowania ich jako odpadu. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wymierzył T.J. karę pieniężną w wysokości 50 000 zł za dokonywanie poza stacją demontażu usunięcia z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów lub substancji niebezpiecznych, w tym płynów, wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia, wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu. Organ wskazał, że T.J. nie przedstawił żadnych dokumentów dla magazynowanych pojazdów, w tym żadnych dowodów rejestracyjnych, żadnych faktur zakupu, dokumentów potwierdzających wniesienie podatku akcyzowego od sprowadzonych pojazdów. Ustalił, iż w obrębie kontrolowanego obiektu znajdowały się narażone na wpływ czynników atmosferycznych, pocięte, zdekompletowane pojazdy, pozbawione szeregu elementów nadwozia w tym strukturalnie związanych (słupków bocznych, błotników, dachów, szyb, elementów wyposażenia wnętrza) i podwozia (elementów układu napędowego, hamulcowego i zawieszenia). Posegregowane części samochodowe przeznaczone do odsprzedaży, magazynowane były zarówno na terenie otwartym, niezadaszonym, jak i w budynkach magazynowych. Wśród części przeznaczonych do odsprzedaży stwierdzono części, których ponowne użycie jest zakazane zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 28 września 2005 r. (Dz. U. Nr 201, poz.1666). Były to przeguby układu kierowniczego i zawieszenia, tłumiki układu wydechowego, poduszki powietrzne. Organ ustalił, iż sprzedaży ww części T.J. dokonuje poprzez ogłoszenia w internecie oraz bezpośrednią sprzedaż. Jak ustalił organ pierwszej instancji, teren w obrębie którego magazynowane były zdemontowane pojazdy i części samochodowe pochodzące z demontażu, nie spełniał wymagań rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Organ wskazał w szczególności na brak systemu odprowadzania ścieków przemysłowych do separatora substancji ropopochodnych oraz zauważył, iż T.J. nie posiadał wymaganego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów o kodzie 16 01 04, zgodnie z wymaganiami obowiązującej wówczas art. 26 ustawy o odpadach. Ponadto wskazał, iż pojazdy wwiezione do Polski z W. i F., których magazynowanie stwierdzono w trakcie kontroli na terenie obiektu w m. R., nie zostały sprowadzone z zachowaniem procedur przewidzianych przepisami Tytułu II rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów. Pojazdy te zostały wwiezione do Polski na przestrzeni lat 2006-2012. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej wziął pod uwagę skalę popełnionego czynu, tj. ilość magazynowanych zdekompletowanych pojazdów, która zgodnie z informacją złożoną do protokołu kontroli, przekraczała 10 Mg oraz to, że prowadzenie działalności polegającej na demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji odbywało się w warunkach niespełniających minimalnych wymagań dla stacji demontażu określonych rozporządzeniem Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, w tym w miejscu, gdzie brak było właściwego zabezpieczenia terenu (m.in. brak separatora substancji ropopochodnych), co z kolei sprzyja wyciekaniu do środowiska substancji niebezpiecznych znajdujących się w pojazdach (resztki paliw, smary, oleje etc.). Na korzyść strony uwzględniono brak uprzedniego naruszenia przepisów o odpadach. Wobec powyższego, organ pierwszej instancji uznając, iż T.J. prowadzi demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji poza stacją demontażu pojazdów, wymierzył mu karę pieniężną w wysokości 50 000 zł. Od powyższej decyzji T.J. złożył odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska przywrócił T.J. termin do złożenia odwołania. W tych okolicznościach, w wyniku odwołania strony, została wydana opisana na wstępie decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2014 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z treścią art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2013 r., poz. 1162), demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji może być prowadzony wyłącznie w stacjach demontażu, tj. zakładach spełniających minimalne wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 143, poz. 1206 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 53a ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, kto poza stacją demontażu dokonuje usunięcia z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów lub substancji niebezpiecznych, w tym płynów, wymontowania z pojazdów wycofanych 7, eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia, wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu, podlega karze pieniężnej w wysokości od 10 000 do 300 000 zł. W ocenie organu odwoławczego, ustalenia [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska jednoznacznie wskazują, iż T.J. dokonywał poza stacją demontażu usunięcia z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów lub substancji niebezpiecznych, wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia. Powyższe ustalenia potwierdza zarówno dokumentacja fotograficzna, jak i podpisany przez stronę bez zastrzeżeń protokół z kontroli. Organ odwoławczy zauważył, że w powyższym protokole wskazano, iż w obrębie obiektu stwierdzono obecność posegregowanych części samochodowych przeznaczonych do odsprzedaży, magazynowanych zarówno na terenie otwartym niezadaszonym, jak i w budynkach magazynowych. Wśród części przeznaczonych do odsprzedaży stwierdzono magazynowanie części, których ponowne użycie jest zakazane rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 28 września 2005 r. w sprawie wykazu przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko, w szczególności - przeguby układu kierowniczego i zawieszenia, tłumiki układu wydechowego, poduszki powietrzne. Ponadto teren, w obrębie którego magazynowane były demontowane pojazdy i części samochodowe pochodzące z demontażu, nie spełniał wymagań rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 28 lipca 2005 r. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem T.J., iż przedmioty objęte niniejszym postępowaniem są częściami samochodowymi wymontowanymi wcześniej poza granicami Polski. Przeczy temu dokumentacja fotograficzna, wykonana podczas kontroli, która zawiera ponad 200 zdjęć przedstawiających m.in. pojazdy w różnym stopniu zdekompletowane i uszkodzone (pozbawione elementów napędowych, elementów wyposażenia wnętrza, zawieszenia, z wyciętymi konstrukcyjnymi elementami karoserii, np. dach), których zgodnie z protokołem kontroli na kontrolowanym terenie znajdowały się łącznie 23 sztuki. Organ podkreślił, że zdjęcia przedstawiają także tabliczki znamionowe, zawierające numer identyfikacji nadwozia pojazdu, jak również dowodzą, że pojazdy zawierały numery identyfikacji nadwozia wybite bezpośrednio w karoserii pojazdu. Przyjmując założenie, że pojazd częściowo zdekompletowany miałby być częścią zamienną, musiałby w całości posłużyć do zamontowania w innym pojeździe. Zważywszy na fakt, że jest to w zasadzie karoseria pojazdu pozbawiona niektórych elementów jej wyposażenia, zamontowanie jej w innym pojeździe jest niemożliwe. Organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotowe pojazdy posiadały numery identyfikacyjne nadwozia (na tabliczkach znamionowych oraz wybite w karoserii), zgodnie zaś z art. 66 ust. 4 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), zabrania się wymiany nadwozia pojazdu posiadającego cechy identyfikacyjne, o których mowa w ust. 3a (tj. nr VIN, nr nadwozia, podwozia lub ramy). Działania polegające na wykorzystaniu całej karoserii, posiadającej nr identyfikacyjny nadwozia, do zamontowania w innym pojeździe o innym nr identyfikacyjnym nadwozia, są zabronione. Odnosząc się do załączonych do odwołania oświadczeń trzech podmiotów, tj. P.H.U. [...] Sp. z o.o., A. Autoryzowany Dealer [...] oraz A. Sp. z o.o., według których nadwozia pojazdów marki Peugeot 807 i karoserie samochodów Mercedes - Benz ML 164 oraz Renault występują jako części zamienne, organ podkreślił, iż dostępne nadwozia pojazdów, oferowane przez producentów pojazdów na rynek polski nie mogą być znakowane cechami identyfikacyjnymi, o których mowa w art. 66 ust. 3a Prawo o ruchu drogowym. Numer VIN (jak i pozostałe rodzaje cech identyfikacyjnych) jest numerem unikatowym, pod którym zakodowane są szczegółowe informacje o pojeździe (tj. region i nazwa producenta, typ pojazdu, numer własny egzemplarza zawierający dane o zainstalowanych opcjach wykonania), a nie o części pojazdu, jaką jest jego karoseria. Niezależnie od tego, czy karoseria miałaby być fabrycznie nowa (tj. taka, jaką do sprzedaży oferują producenci ww. marek pojazdów), czy też miałaby pochodzić z demontażu zużytych pojazdów, istnieje prawny zakaz wymiany nadwozia pojazdu zawierającego cechę identyfikacyjną pojazdu, wynikający z art 66 ust. 4 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ stwierdził, że przedmiotem transakcji handlowych zawartych przez stronę na terenie W. były pojazdy w częściach, z przeznaczeniem na części oraz karoserie pojazdów - co jednoznacznie wskazuje, iż przedmiotowe pojazdy zostały zbyte przez ich poprzednich właścicieli na rzecz strony jako pojazdy przeznaczone do demontażu w celu pozyskania części zamiennych. W ocenie organu - pomimo, że T.J. twierdził, iż sprowadził do Polski części samochodowe - to materiał dowodowy bezsprzecznie wskazuje, że sprowadzone przez stronę pojazdy stanowią pojazdy w różnym stopniu zdekompletowane i uszkodzone (pozbawione elementów napędowych, elementów wyposażenia wnętrza, zawieszenia, z wyciętymi konstrukcyjnymi elementami karoserii). Organ nie zgodził się również ze stanowiskiem strony, jakoby pojazdy objęte przedstawionymi fakturami zostały rozebrane na terenie państw, z których zostały sprowadzone, bowiem dokumentacja fotograficzna bezsprzecznie wskazuje, iż są to pojazdy poddane częściowemu demontażowi (pojazd marki Toyota Yaris - faktura nr [...] i Mercedes CLK - faktura nr [...]). Dodatkowo pojazd marki Mercedes posiada całkowicie spalone wnętrze (zdjęcia nr DSC 02247-02253). Pojazdy te nie zostały rozebrane na części zamienne, nadające się do bezpośredniego wykorzystania w innym pojeździe. Odnosząc się do przedłożonej przez strony opinii technicznej z dnia [...] sierpnia 2013 r., której zakres dotyczy określenia, czy przedstawione do badania części i podzespoły są samochodami czy częściami zamiennymi i czy mogą zostać ponownie zamontowane w samochodach, czy są nieużytecznymi samochodami - organ wskazał, iż zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2013 r. poz. 1162), demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz odzysk części z nich pochodzących może odbywać się tylko i wyłącznie w stacji demontażu pojazdów, która posiada wszelkie wymagane w tym zakresie zezwolenia. Dopiero w wyniku odpowiednio przeprowadzonego procesu odzysku takich pojazdów uzyskuje się części mogące trafić do ponownego użytku. Organ zauważył, iż podczas demontażu pojazdów powstają różnego rodzaju odpady, które stają się surowcem dla innych firm przetwórczych, a także części, których ponowne użycie jest zakazane. Wykaz tych części określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 września 2005 r. w sprawie wykazu przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko, a których ponowne stosowanie jest zabronione na mocy art. 66 ust. 4 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym. W niniejszej sprawie do takich części należą wskazane podczas kontroli przeguby układu kierowniczego i zawieszenia, tłumiki układu wydechowego oraz poduszki powietrzne. Organ wskazał, że części objęte opinią rzeczoznawcy nie mogą być używane jako samochodowe części zamienne oraz dodał, iż w powyższej opinii pominięty został fakt, że części wymienione w opinii są objęte prawnym zakazem ich wykorzystania jako części zamienne. W ocenie organu odwoławczego, stopień szkodliwości czynu popełnionego przez stronę nie jest nieznaczny. Organ zaznaczył, iż nałożona kara pieniężna mieści się w dolnej granicy wysokości kary pieniężnej, jaka może być wymierzona za prowadzenie nielegalnego demontażu pojazdów. Wskazał, że celem ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji jest m.in. przeciwdziałanie nielegalnemu demontażowi pojazdów wycofanych z eksploatacji, tj. demontażowi prowadzonemu poza stacją demontażu, zagrażającemu środowisku. Zdaniem organu odwoławczego, wymierzona kara pieniężna jest adekwatna do stopnia szkodliwości popełnionego czynu. Organ wskazał ponadto, że w sprawach dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w art. 53a ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł T.J., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" T.J. Skarżący stwierdził, że decyzja Głównego inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2014 r. narusza jego interes prawny poprzez błędne ustalenie, iż prowadzi działalność polegającą na demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji poza stacją demontażu. Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez: - błędną wykładnię i zastosowanie w sprawie przepisów art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2013 r., poz. 1162) w związku z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21) poprzez przyjęcie, iż materiał handlowy sprowadzony przez skarżącego z zagranicy, to niekompletne pojazdy wycofane z eksploatacji oraz fragmenty karoserii pojazdów stanowiące odpady, gdy tymczasem, zakupiony materiał handlowy stanowi części samochodowe, wymontowane wcześniej - nie przez skarżącego - poza granicami Polski, zakupione w W. oraz we F. w celu ich dalszej odsprzedaży i nie stanowią one odpadów ani pojazdów wycofanych z eksploatacji w myśl ww. przepisów; - błędną wykładnię i zastosowanie w sprawie przepisu art. 53a ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2013 r. poz. 1162), poprzez przyjęcie, iż skarżący prowadzi działalność polegającą na demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji poza stacją demontażu, gdy tymczasem zakupuje za granicą we F. i w W. używane części zamienne do samochodów, które pochodzą ze zdemontowanych przez sprzedawców francuskiego i brytyjskiego pojazdów i dalej je odsprzedaje; - błędną wykładnię i niezastosowanie w sprawie przepisu art. 53a ust. 4 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2013 r. poz. 1162), który jest przepisem szczególnym wobec art. 107 § 2 k.p.a. i nieuwzględnienie - pomimo, iż nie dokonywał demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji - przez organy administracji publicznej zakresu dokonanych naruszeń oraz rodzaju stwarzanego zagrożenia dla środowiska. Ponadto wskazał na naruszenie art. 76 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez: - dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu w postaci protokołu kontroli z dnia 14 września 2012 r. i przyjęcie, że protokół ten stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone - tj. prowadzenia przez skarżącego demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji poza stacją demontażu, gdy tymczasem skarżący nigdy nie prowadził i nie prowadzi demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, a jedynie kupował za granicą używane części zamienne do samochodów w celu ich dalszej odsprzedaży; - dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu w postaci dokumentacji fotograficznej wykonanej przez Policję podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 14 września 2012 r. na terenie firmy skarżącego i przyjęcie, że wskazana dokumentacja fotograficzna bezspornie stanowi dowód, iż skarżący dokonywał poza stacją demontażu usunięcia z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów lub substancji niebezpiecznych, wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia, gdy tymczasem skarżący nigdy nie prowadził i nie prowadzi demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, a stanowiąca materiał dowodowy dokumentacja fotograficzna przedstawia wyłącznie fotografie niezindywidualizowanych używanych części zamiennych do samochodów, które zostały zakupione przez skarżącego zagranicą oraz przedstawia całą firmę, w której skarżący sprzedaje zakupione zagranicą używane części zamienne do samochodów oraz dokonuje drobnych napraw samochodów; - dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu w postaci dokumentacji fotograficznej wykonanej przez Policję podczas kontroli przeprowadzonej na terenie firmy skarżącego i przyjęcie, że fotografie przedstawiają przywiezione z zagranicy do Polski przez skarżącego pojazdy w różnym stopniu zdekompletowane i uszkodzone wraz z tabliczkami znamionowymi, zawierającymi nr identyfikacji nadwozia wybite bezpośrednio w karoserii pojazdu, gdy tymczasem stanowiąca materiał dowodowy dokumentacja fotograficzna przedstawia wyłącznie fotografie niezindywidualizowanych używanych części zamiennych do samochodów, które zostały zakupione przez skarżącego zagranicą, a nie pojazdy w różnym stopniu zdekompletowane i uszkodzone wraz z numerami VIN. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Główny Inspektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do oceny, że zaskarżona decyzja oraz decyzja poprzedzająca nie naruszają prawa. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania. Kontroli Sądu podlegała decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2013 r. wymierzającej karę pieniężną w wysokości 50 000 zł za dokonywanie poza stacją demontażu usunięcia z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów lub substancji niebezpiecznych, w tym płynów, wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia, wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowił art. 53a ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2013 r., poz. 1162). W świetle tego przepisu każdy, kto dokonuje poza stacją demontażu usunięcia z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów lub substancji niebezpiecznych, wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia, podlega karze pieniężnej od 10. 000 zł do 300.000 zł. W myśl ustępu 2 tego artykułu kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 wymierza w drodze decyzji wojewódzki inspektor ochrony środowiska. Forma redakcji powyżej powołanego przepisu, przy użyciu sformułowania "wymierza" wskazuje na obowiązek wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska wymierzenia kary w wysokości mieszczącej się w zakreślonym w tym przepisie przedziale kwotowym podmiotowi, który podjął działania określone w ust. 1 wymienionego artykułu. Zatem kwestią istotną w sprawie, wymagającą przeprowadzenia odpowiedniego postępowania wyjaśniającego jest ustalenie, czy działania konkretnego podmiotu wyczerpują przesłanki określone w omawianym przepisie (art. 51 a ust. 1). W ocenie Sądu wbrew stanowisku prezentowanemu przez stronę skarżącą, analiza całokształtu dokumentacji zgromadzonej w niniejszej sprawie wskazuje, że organy orzekające w sprawie, dokonały prawidłowych ustaleń w oparciu, o które wymierzona została skarżącemu kara pieniężna. Jak wynika z protokołu kontroli z dnia 11 września 2012 r, dokonanej w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego, inspektor [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] stwierdził magazynowanie zdekompletowanych pojazdów, pozbawionych szeregu elementów nadwozia i podwozia oraz magazynowanie znacznych ilości elementów pochodzących z demontażu pojazdów. Zaznaczyć należy, iż kontrola ta została przeprowadzona przy udziale funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w O. i w jej trakcie sporządzono szczegółową dokumentację fotograficzna, stanowiącą załącznik do protokołu kontroli. Wskazać należy, iż obecni funkcjonariusze Policji dokonali spisania numerów identyfikacyjnych VIN dwudziestu trzech zdekompletowanych pojazdów, których zestawienie, w postaci notatki służbowej z dnia 11 września 2012 r. również załączono do protokołu kontroli. Od kontrolowanego T.J. przyjęto pisemną informację do protokołu kontroli, w której podał, że stwierdzone podczas kontroli pojazdy sprowadzone zostały z W. i F. Zauważyć należy, że podczas przeprowadzania kontroli ustalono, iż w obrębie obiektu znajduje się budynek warsztatowy, w którym stwierdzono magazynowanie dwóch częściowo zdemontowanych pojazdów, a ponadto narzędzia, montażownię do kół, stacjonarny podnośnik samochodowy i żuraw do silników z zawieszonym silnikiem. Jeden z ww. pojazdów - Peugeot o nr VIN [...] ustawiony był na podnośniku samochodowym, pozbawiony został silnika oraz elementów i kół, drugi pojazd - Toyota o nr VIN [...] pozbawiony został silnika oraz elementów karoserii i wyposażenia wnętrza. Powyższe również potwierdza znajdująca się w aktach sprawy przedstawionych Sądowi, dokumentacja fotograficzna, stanowiąca załącznik do protokołu kontroli. Zwrócenia uwagi wymaga, iż organ pierwszej instancji prowadząc postępowanie zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu pouczając o możliwości przedstawiania dowodów w sprawie i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Organ pierwszej instancji w decyzji odniósł się do dokumentów przedstawionych przez stronę, mających potwierdzać zakup części samochodowych, a nie samochodów. Wskazał, że z tłumaczenia przedstawionych faktur zakupu wynika, że przedmiotem transakcji były samochody sprzedawane na części. W świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej nie można przyjąć - wbrew stanowisku skarżącego - że przedmioty objęte postępowaniem są częściami samochodowymi wymontowanymi wcześniej poza granicami Polski. Znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna wskazuje, że pojazdy były w różnym stopniu zdekompletowane i uszkodzone, pozbawione istotnych elementów (w tym napędowych, zawieszenia, z wyciętymi konstrukcyjnymi elementami karoserii, np. dach)., przy czym pojazdy te zawierały nr identyfikacji nadwozia ( tabliczki znamionowe widoczne na zdjęciach). Słusznie zauważył organ odwoławczy, iż nie jest możliwe zamontowanie karoserii pozbawionej niektórych elementów jej wyposażenia, w innym pojeździe. Zgodnie z art. 66 ust. 4 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.- Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) zabrania się wymiany nadwozia pojazdu posiadającego cechy identyfikacyjne, o których mowa w ust. 3a pkt 1 (numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy). W związku z powyższym stwierdzić należy, iż nie do zaakceptowania jest stanowisko skarżącego, iż przedmiotem transakcji handlowych zawieranych przez niego poza granicami Polski były części samochodowe. Nie można również zgodzić się z zarzutem skarżącego, że organy nie zastosowały w niniejszej sprawie art. 53a ust. 4 w/w ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. W obu decyzjach wskazano, iż przy wymierzaniu kary pieniężnej uwzględniono ilość magazynowanych zdekompletowanych pojazdów oraz warunki w jakich przeprowadzano demontaż. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.