IV SA/Wa 659/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2010 r. sprawy ze skargi K. D., J. D., M. D., P. K., M. L., P. K., I. R., J. O., M. O., S. W., E. W., J. P. i A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 1999 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę - Burmistrz Gminy W., decyzją z dnia [...] października 1998 r. ustalił na wniosek Gminy W. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji: budowa gminnej ulicy "Bez nazwy" na odcinku od ul. [...] do ul. [...] (obejmującej w liniach rozgraniczających nawierzchnie drogowe, chodniki, docelową infrastrukturę podziemną, oświetlenie, zieleń), przewidzianej do realizacji w Gminie W., na wskazanych w decyzji działkach ewidencyjnych. Powołaną decyzję wydano na podstawie ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego W. zatwierdzonego uchwałą Rady W. z dnia [...] września 1992 r. nr [...], ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] października 1992 r. Nr [...], pod poz. [...]. W uzasadnieniu decyzji, organ administracji stwierdził, że wydana przezeń decyzja jest zgodna ze wskazanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy oraz spełnia wymagania inwestora. Po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez M. i M. L. oraz M. O., K. i J. D., E. i P. K., M. D. i P. K., M. L., M. L. i R. P., A. i W. P., P. K., I. R., E. i A. M., B. W., J. O., A. i D. N., S. i E. W., W. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lutego 1999 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia [...] października 1998 r. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał na wynikający z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym wymóg zgodności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego niezachowanie przez organ administracji ustalający warunki zabudowy skutkuje nieważnością wydanej przezeń decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podniosło, że art. 43 wskazanej ustawy nie zezwala na odmowę ustalenia warunków zabudowy Sygn. akt IV SA/Wa 659/09 i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dalej organ odwoławczy zauważył, że planowana inwestycja znajduje się w obszarze UT-8 Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego W., zatwierdzonego uchwałą Rady W. z dnia [...] września 1992 r. nr [...]. Ustalenia podstawowe dla tego obszaru preferują utrzymanie i rozwój funkcji usługowych II i III stopnia, dopuszczają utrzymanie oraz rozwój funkcji obsługi technicznej miast, utrzymanie oraz uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej w istniejących zespołach, utrzymanie oraz lokalizowanie nieuciążliwych obiektów produkcyjnych, natomiast wykluczają lokalizowanie nowych zespołów zabudowy mieszkaniowej i lokalizowanie obiektów, których uciążliwość i szkodliwość dla środowiska wykraczałyby poza granice terenu inwestycji. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W,, z powyższego wynika, że nie istnieje sprzeczność planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego W.. Wskazując na treść punktu 9. decyzji organu pierwszej instancji, w którym stwierdzono, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć dokument stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością, organ odwoławczy wywiódł, że budowa drogi nie będzie mogła się rozpocząć dopóki nie zostaną uregulowane sprawy własnościowe, a więc nie będzie mogła być realizowana na posesjach skarżących bez ich zgody. W tym zakresie decyzja organu pierwszej instancji nie narusza praw użytkowania wieczystego, czy też praw własności przysługujących odwołującym się. W dalszej kolejności Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że decyzja Burmistrza Gminy W. nie narusza uprawnień osób trzecich. Chociaż jest władczym rozstrzygnięciem organu administracji o prawach i obowiązkach określonego podmiotu, to w istocie ogranicza się ona do urzędowego potwierdzenia dopuszczalności realizacji inwestycji planowanej przez inwestora. Wskazuje, czy dany teren może być wykorzystany w ściśle określony sposób i pod wskazanymi warunkami. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu, nie narusza prawa własności ani uprawnień osób trzecich (art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Sygn. akt IV SA/Wa 659/09 Jak zauważyło Kolegium, podjęcie robót budowlanych może nastąpić tylko w wypadku uzyskania pozwolenia na budowę, a ponieważ jest to również postępowanie administracyjne kończące się wydaniem decyzji, biorą w nim udział wszyscy, którzy mogą wykazać interes prawny. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 1999 r. wnieśli K. D. i J. D. zarzucając jej, że: 1. pozostaje ona w sprzeczności z udzielonym im w dniu [...] czerwca 1997 r. pozwoleniem na budowę, które uprawomocniło się [...]lipca 1997 r., 2. prowadzi do wyraźnej kolizji projektowanej drogi z infrastrukturą na terenie ich działki, gdyż ulica gminna "Bez nazwy" ma powstać w wyniku poszerzenia obecnej drogi dojazdowej m.in. kosztem zmniejszenia powierzchni ich działki, której aktualna powierzchnia wynosi 519 m2; nowe linie rozgraniczające przeprowadzono przez ich dom (dokładnie przez środek murów oporowych wjazdu do garażu), 3. podtrzymuje zamiar budowania szerokiej drogi przelotowej kosztem małych działek powstałych w wyniku podziału przeprowadzonego na podstawie decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] lipca 1996 r. nr [...], 4. blokuje budowę mediów w istniejącej drodze dojazdowej, pozbawiając ich dostępu do wody, do której dołączenie zgodnie z decyzją Burmistrza Gminy W. nr [...] o warunkach zabudowy, było warunkiem użytkowania wybudowanego domu, 5. nie próbuje naprawić niespójności decyzji Burmistrza Gminy W., w dalszym ciągu naraża skarżących na straty finansowe, uniemożliwia zakończenie inwestycji, nie zawiera wyraźnych stwierdzeń świadczących o chęci znalezienia kompromisowego rozwiązania, mimo, że skarżący zapewniali wielokrotnie pisemnie o tym, że zagwarantują służebność wobec prowadzonych sieci, 6. narusza procedury ustalania planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego zachodniego pasma p., który jeszcze nie został zatwierdzony. Sygn. akt IV SA/Wa 659/09 Podnosząc powyższe zarzuty, K. D. i J. D. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] października 1998 r. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 1999 r. wnieśli także: E. i P. K., M. D. i P. K., M. L., M. L., A. i W. P., E. i J. K., P. K., I. R., E. i A. M., B. W. i J. O., A. i D. N., M. O., S. i E. W.. Skarżący zarzucili decyzji organu odwoławczego oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji: 1. naruszanie procedury ustalania "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodniego pasma p." przez wydanie decyzji o warunkach zabudowy przed ukończeniem tego planu, a po wniesieniu przez nich protestu dotyczącego jego treści, 2. wydanie decyzji o warunkach zabudowy niezgodnej z planem zagospodarowania przestrzennego gminy, 3. nieuszanowanie ich prawa do współdecydowania o kształcie ich najbliższego sąsiedztwa. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] października 1998 r. W odpowiedzi na skargi organ administracji wniósł o ich oddalenie, powołując argumentację zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne, na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sygn. akt IV SA/Wa 659/09 W rozpoznawanej sprawie skargi wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego w marcu 1999 r. Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2002 r. zawieszono postępowanie sądowe i nie podjęto go do 1 stycznia 2004 r. W tej sytuacji, właściwym do rozpinania sprawy jest wojewódzki sąd administracyjny. Ponieważ skargi dotyczą decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., to zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), właściwym w sprawie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2009 r. podjął postępowanie sądowe. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to w dacie jego wydania. Sąd administracyjny kontroluje zatem legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisami prawa materialnego i procesowego. Materialnoprawną podstawę ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.), dalej upzp, zgodnie z którym w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzekało się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, na podstawie przepisów szczególnych. Przepis ten - obok art. 40 ust. 3 oraz art. 42 upzp -powołano w podstawie prawnej decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] października 1998 r. Treść powołanego art. 40 ust. 1 upzp jednoznacznie wskazuje, że w ówcześnie obowiązującym stanie prawnym ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego następowało w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. O zgodności przeznaczenia terenu z planowaną inwestycją przesądzały ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego obwiązującego na tym terenie w dacie wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji. W art. 43 upzp jednoznacznie wyłączono dopuszczalność odmowy ustalenia warunków zabudowy Sygn. akt IV SA/Wa 659/09 i zagospodarowania terenu, w sytuacji, gdy na danym terenie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a planowana przez wnioskodawcę inwestycja pozostawała w zgodzie z ustaleniami tego planu. Stanowiąc w tym przepisie, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z przepisami szczególnymi, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, ustawodawca zobowiązał więc właściwe organy administracji do pozytywnego rozpatrywania wniosków i ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zawsze, gdy planowana przez wnioskodawcę inwestycja nie naruszała postanowień planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego na terenie tej inwestycji. W art. 41 ust. 3 ustawodawca jednoznacznie wyłączył także dopuszczalność uzależnienia wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych, obowiązującymi przepisami, świadczeń lub warunków. Przedmiotowa inwestycja, określona jako budowa gminnej ulicy "Bez nazwy" na odcinku od ul. [...] do ul. [...] (obejmującej w liniach rozgraniczających nawierzchnie drogowe, chodniki docelową infrastrukturę podziemną, oświetlenie, zieleń), przewidziana do realizacji w Gminie W., na wskazanych w decyzji Burmistrza Gminy W. działkach ewidencyjnych, planowana była na terenie oznaczonym jako UT-8 w obowiązującym wówczas Miejscowym Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego W., przyjętym uchwałą Rady W. z dnia [...] września 1992 r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia [..] października 1992 r. Nr[...],poz. 184). Powołany Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego W. został uchwalony na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 Iipca1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1989 r. Nr 17, poz. 99 ze zm.), która w art. 26 ust. 1 przewidywała sporządzenie planów miejscowych jako planów ogólnych i szczegółowych. Obowiązywał on w dacie wejścia w życie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r., to jest w dniu 1 stycznia 1995 r. Zgodnie z art. 67 ust. 1 tej ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy, traciły moc po upływie 5 lat od dnia jej wejścia w życie, z zastrzeżeniem ust. 2. Ustawa ta nie przewidywała Sygn. akt IV SA/Wa 659/09 rozróżniania na plany ogólne i szczególne. Zatem przyjęty uchwałą rady W. z dnia [...]września 1992 r. Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego W., po wejściu w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym obowiązywał nadal, zarówno w dacie wydania decyzji organu pierwszej instancji, jak i w dacie wydania zaskarżanej decyzji. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jego ustalenia przesądzały więc o zgodności przedmiotowej inwestycji z obowiązującym przeznaczeniem terenu. Ze znajdujących się w aktach sprawy wyrysu i wypisu z powołanego Planu miejscowego wynika, że dla obszaru UT-8 przyjęto ustalenia podstawowe, preferujące rozwój funkcji usługowych II i III stopnia obsługi (administracji, wystawiennictwa, handlu hurtowego, giełd, banków i infrastruktury marketingowej). W obszarze dopuszczono: utrzymanie oraz rozwój funkcji obsługi technicznej miasta, utrzymanie oraz uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej w istniejących zespołach, utrzymanie oraz lokalizowanie nieuciążliwych obiektów produkcyjnych. W obszarze wykluczono: lokalizowanie nowych zespołów zabudowy mieszkaniowej oraz lokalizowanie obiektów, których uciążliwość i szkodliwość dla środowiska wykraczałyby poza granice terenu inwestycji. Mając na względzie, że w Planie ustalono funkcje preferowane, podkreślić trzeba, że preferowanie na obszarze UT-8 określonych funkcji w żadnym wypadku nie oznaczało, że nie było tam dopuszczalne innego rodzaju budownictwo. Potwierdzenie tego stanowią postanowienia Planu dopuszczające funkcje inne niż preferowane, w tym utrzymanie i rozwój funkcji obsługi technicznej miasta oraz utrzymanie oraz uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej w istniejących zespołach. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do twierdzenia, że planowana inwestycja w postaci budowy ulicy gminnej jest sprzeczna z postanowieniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego W., przyjętego uchwałą Rady W. z dnia [...] września 1992 r. Wszak, budowa ulicy wiąże się z budownictwem mieszkaniowym. Ulica ułatwia mieszkańcom gminy korzystanie z istniejącej zabudowy mieszkaniowej i usługowej. W tej sytuacji, zgodnie z art. 43 upzp, Burmistrz Gminy W. zobligowany był do pozytywnego rozpatrzenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Sygn. akt IV SA/Wa 659/09 Należy podkreślić, że dla stwierdzenia zgodności planowanej inwestycji z powoływanym Planem miejscowym nie miało znaczenia niewyznaczenie na rysunku Planu linii rozgraniczających teren przeznaczony pod planowaną ulicę. Jak już bowiem wskazano, plan miejscowy przyjęty uchwałą Rady W. z dnia [...] września 1992 r. był planem ogólnym uchwalonym pod rządami ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym. Z treści art. 26 ust. 2 oraz art. 27 ust. 1 tej ustawy wynika, że to w planach szczególnych, a nie ogólnych organy uchwałodawcze gmin zobowiązane były wyznaczyć linie rozgraniczające grunty o różnym przeznaczeniu. Odnosząc się do zarzutów skarg, w pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 46 ust. 2 zd. 1 upzp decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, a stosownie do treści art. 46 ust. 3 upzp wnioskodawcy, który nie uzyskał prawa do terenu, nie przysługuje roszczenie o zwrot nakładów poniesionych w związku z otrzymaną decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Na tle art. 46, a także pozostałych przepisów Rozdziału 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Ustalanie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego) ukształtowało się jednolite orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ma charakter promesy, uprawniającej co prawda do uzyskania pozwolenia na budowę, na warunkach w niej określonych, ale dopiero wówczas, gdy spełnione zostaną warunki określone w przepisach Prawa budowlanego. W orzecznictwie tym konsekwentnie podkreślano, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu pozostaje bez wpływu na przedmiot i zakres ewentualnych roszczeń co do własności nieruchomości tak współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości, jak i właścicieli nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością, na której inwestycja ma być zlokalizowana (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 1999 r. sygn. akt IV SA 667/97. LEX nr 48764). Wskazywano, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie ocenia się celowości zamierzeń inwestycyjnych, uprawnień wnioskodawcy do terenu, czy też rozwiązań techniczno-budowlanych. Podkreślano, że te kwestie mogą być przedmiotem rozważań na Sygn. akt IV SA/Wa 659/09 etapie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 909/06). Sąd w pełni podziela powyższe stanowisko i związku z tym stwierdza, że powoływane przez skarżących zarzuty, dotyczące: kolizji planowanej inwestycji z infrastrukturą istniejącą na ich działce, sprzeczności decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji z udzielonym im pozwoleniem na budowę, pozbawienia dostępu do mediów w istniejącej drodze są niezasadne, ponieważ nie mają znaczenia dla oceny legalności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, która stwierdzać ma jedynie, czy planowana inwestycja jest zgodna z przeznaczeniem terenu w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Sąd stwierdza, że przytoczone wyżej, podnoszone przez skarżących zarzuty są przedwczesne. Ochrona interesów osób trzecich na etapie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę, wobec czego nie może być tak konkretna i szczegółowo określona, jak w pozwoleniu na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy - zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 6 upzp - określa linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w stosowanej skali. Załącznik graficzny do decyzji w postaci mapy nie wyznacza jednak dokładnej lokalizacji konkretnej inwestycji ani jej dokładnego usytuowania, a jedynie wskazuje linie, w ramach których inwestor musi "zmieścić się" z planowaną inwestycją. Dopiero na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, właściwe organy administracji architektoniczno-budowlanej, działając na podstawie ustawy Prawo budowlane oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy, zatwierdzają szczegółowe usytuowanie obiektu budowlanego. Udzielają one wnioskodawcy pozwolenia na budowę wyłącznie w sytuacji, jeżeli będzie on miał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Niezasadne jest również powoływanie się przez skarżących na naruszenie procedury ustalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli w ocenie skarżących, procedura planistyczna została naruszona, to powinni skorzystać ze środków prawnych przysługujących im w postępowaniu planistycznym oraz ewentualnie zaskarżyć uchwałę podjętą przez właściwy organ gminy (miasta) do sądu administracyjnego. Sygn. akt IV SA/Wa 659/09 Jak już wywiedziono, dla oceny zgodności przeznaczenia terenu z planowaną inwestycją miarodajne są wyłącznie ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego obwiązującego na tym terenie w dacie wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem, jak wyjaśniono powyżej, planowana inwestycja w postaci budowy gminnej ulicy "Bez nazwy" na odcinku od ul. [...]. do ul. [...] (obejmującej w liniach rozgraniczających nawierzchnie drogowe, chodniki docelową infrastrukturę podziemną, oświetlenie, zieleń), przewidzianej do realizacji w Gminie W. była zgodna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego W. zatwierdzonego uchwałą Rady W. z dnia [...] września 1992 r. nr [...]. W tej sytuacji Burmistrz Gminy W. zobligowany był do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego dla tej inwestycji, co też uczynił decyzją z dnia [...] października 1998 r., zawierając w niej wszystkie elementy wymagane przez art. 42 upzp. Po rozpatrzeniu odwołań wniesionych od decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] października 1998 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. również stwierdziło zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego na jej terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji prawidłowo orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W istocie, jak zauważają skarżący, organ odwoławczy nie ustosunkował się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do podniesionych przez nich w odwołaniu zarzutów. Zarzuty te są tożsame z zarzutami skargi. Z przedstawionych powyżej przez Sąd powodów nie miały one wpływu na ocenę dopuszczalności ustalenia przez organ administracji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. prawidłowo ustaliło okoliczności prawnie istotne w sprawie, to jest relacje pomiędzy przeznaczeniem terenu w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego a przeznaczeniem terenu zamierzonym przez wnioskodawcę w związku z planowaną przezeń inwestycją. Nieodniesienie się przez organ odwoławczy do okoliczności irrelewantnych dla ustalenia warunków i zagospodarowania terenu nie miało jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. Sygn. akt IV SA/Wa 659/09 Ocena legalności zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Brak jest podstaw do uznania, iż w postępowaniu nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jej uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest należyte. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.