IV SA/Wa 672/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Protokolant spec. Anna Nader, po rozpoznaniu w dniu 4 września 2015 r. na rozprawie wniosku D. G. w przedmiocie uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 672/15 w sprawie ze skargi D. G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy p o s t a n a w i a oddalić wniosek o uzupełnienie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 672/15 w sprawie ze skargi D. G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, w pkt 1 uchylił zaskarżone postanowienie, w pkt 2 określił, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, natomiast w pkt 3. zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania. W dniu 30 czerwca 2015 r. wpłynął do akt sprawy wniosek skarżącej z dnia 29 czerwca 2015 r. – reprezentowanej przez pełnomocnika będącego córką skarżącej – o uzupełnienie wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o uchyleniu także decyzji organu pierwszej instancji zgodnie z żądaniem zawartym w treści skargi. Wnioskodawca podniósł, że sentencja wyroku jest obarczona oczywistą niedokładnością, ponieważ przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie organu drugiej instancji utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, a nie jak to przyjął nieprawidłowo sąd postanowienie rozstrzygające merytorycznie w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy. Z uwagi na powyższe powinno to skutkować uchyleniem rozstrzygnięcia organu odwoławczego oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, czego sąd nie uczynił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W ocenie Sądu, wniosek skarżącej w przedmiocie uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2015 r. nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., określanej dalej jako "P.p.s.a.") strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie z § 2 wymienionego artykułu, wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. W świetle powołanego przepisu przesłanką uzupełnienia wyroku jest pominięcie przez sąd w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu. Innymi słowy uzupełnienie wyroku uwarunkowane jest wydaniem wyroku częściowego, a taka sytuacja nie zachodzi w rozpatrywanej sprawie, bowiem wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 maja 2015 r. należy przypisać cechę zupełności. Odnosząc się do wniosku skarżącej o uzupełnienie wyroku w zakresie orzeczenia uchylenia decyzji organu I instancji, wypada podkreślić, że zgodnie z treścią art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę na decyzję administracyjną wnosi się do sądu po wyczerpaniu środków odwoławczych, które przysługiwały stronie w postępowaniu administracyjnym, za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Skargę taką wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie decyzji ostatecznej, zaś przedmiotem skargi może być tylko jeden akt. Natomiast w myśl art. 135 P.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Nie może być wątpliwości co do tego, że granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny, a tym samym i orzekania, wyznacza jej rozstrzygnięcie zaskarżonym aktem. Wniosek ten da się wywieść z art. 134 § 1 ab initio P.p.s.a., którego nie wolno pomijać interpretując art. 135 tej ustawy, a zwłaszcza zawarty w nim zwrot: "w granicach sprawy, której dotyczy skarga". Istnieją zatem dwa warunki skorzystania z tej instytucji. Po pierwsze sięgnięcie przez sąd administracyjny po wprowadzone ustawą środki służące usunięciu naruszenia prawa wchodzi w grę wyłącznie w odniesieniu do sprawy rozstrzygniętej zaskarżonym aktem, "jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia". A contrario – możliwość jej załatwienia w inny sposób, tj. poprzez uchylenie jedynie zaskarżonego aktu powoduje brak możliwości zastosowania tej instytucji. Po wtóre skorzystanie w konkretnej sprawie z przepisu art. 135 P.p.s.a. zależy wyłącznie od oceny sądu, tj. ustalenia przez sąd, czy w danej sprawie zachodzi potrzeba zastosowania tego przepisu. Wniosek zgłoszony w tej materii przez samą stronę nie jest dla sądu wiążący (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2008 r., sygn. akt II FSK 1726/07, publ. LEX nr 446989). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 października 2006 r., sygn. akt II FSK 1003/06 (publ. LEX nr 280391), wskazał, że wprawdzie art. 135 P.p.s.a. nakłada na Sąd obowiązek stosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów (w tym decyzji) wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, ale tylko w sytuacji, gdy jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Ocena, czy taka sytuacja zachodzi należy do sądu administracyjnego. Sąd jest zobowiązany wyjaśnić, dlaczego uchylił inne jeszcze – niż zaskarżony – akty administracyjne. Nie ma takiego obowiązku, gdy nie znalazł podstaw do zastosowania art. 135 P.p.s.a. Zdaniem WSA w Warszawie nie zaszła konieczność uchylenia rozstrzygnięć obu instancji i zastosowania art. 135 P.p.s.a. W uzasadnieniu wyroku z 12 maja 2015 r. Sąd ten wskazał zarzuty wobec uchylonego postanowienia wskazując, że rozstrzygnięcie to "jest nieuzasadnione i przedwczesne w zakresie uznania, że miejsce inwestycji znajduje się w pasie 100 m od brzegu zbiornika wodnego. Przede wszystkim podkreślić należy, że jedynym dowodem znajdującym się w aktach sprawy jest wydruk ze strony geoportal.gov.pl. Na wydruku tym nie ma uwidocznionej działki inwestycyjnej [...], stąd trudno określić odległość od zbiornika wodnej znajdującego się na działce [...] oraz na działce nr [...]. Ponadto istnieje rozbieżność pomiędzy ustaleniami organów pierwszej (wskazanie, że istnieje 1 zbiornik) i drugiej instancji (wskazanie, że istnieją 2 zbiorniki) w zakresie ilości zbiorników wodnych znajdujących się przedmiotowym terenie. Poza tym w aktach sprawy brak jakiegokolwiek innego dowodu, który potwierdzałby, że miejsce inwestycji znajduje się w pasie 100 m od brzegu zbiornika wodnego. (...) Wobec braku materiału dowodowego w sprawie niemożliwa jest weryfikacja postanowienia przez Sąd. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że wydane rozstrzygnięcie oparte zostało na niepełnym materiale dowodowym, co stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i obliguje sąd administracyjny do uchylenia zaskarżonego postanowienia, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 c ppsa". Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż w skardze zawarła wniosek o uchylenie postanowień obu instancji, zwrócić należy uwagę, że sąd administracyjny działający jako sąd I instancji nie jest związany granicami skargi, ani wnioskami w niej zawartymi co do sposobu rozstrzygnięcia. Jak wskazuje się w piśmiennictwie "dla sądu skarga jest jedynie niewiążącą informacją (sygnalizacją) o wadliwości orzeczenia (A. Adamczyk, Znaczenie zarzutów skargi dla rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, PPP 2014/10/52-65). Zatem bez względu na treść skargi sąd administracyjny musi zbadać pod kątem legalności całe zaskarżone orzeczenie i w razie stwierdzonych naruszeń prawa usunąć je z porządku prawnego, przy czym sposób usunięcia jest uzależniony od rodzaju stwierdzonej wady, o czym była mowa wcześniej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 157 § 1, w związku art. 160 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.