IV SA/Wa 683/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska – Pietrzak, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec (spr.), Protokolant ref. staż. Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2011r. sprawy ze skargi M. S.A z siedzibą w W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego – oddala skargę – IV SA/Wa 683/11 U Z A S A D N I E N I E Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8.02.2011 r., sygn. akt I OSK 449/10 przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, po uprzednim uchyleniu jego wyroku z dnia 24.11.2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1468/09, uchylającego decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...].07.2009 r. oraz poprzedzające ją pismo tego organu z dnia [...].05.2009 r., uznane za decyzję administracyjną, umarzające jako bezprzedmiotowe postępowanie z wniosku M. S.A. z siedzibą w W., w sprawie zmiany decyzji nr [...] Ministra Infrastruktury z dnia [...].02.2008 r., zmieniającej decyzję w sprawie ustalenia terenów, przez które przebiegają linie kolejowe, jako terenów zamkniętych (Dz. Urz. MI nr [...], poz. [...]). Wskazane rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] lutego 2008r. decyzją nr [...] Minister Infrastruktury zmienił decyzję w sprawie ustalenia terenów, przez które przebiegają linie kolejowe, jako terenów zamkniętych. Decyzja ta została wydana w oparciu o art. 4 ust. 2a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 oraz z 2007 r. Nr 21, poz. 125, określanej dalej u.p.g.k.). Na podstawie tej decyzji do terenów zamkniętych została włączona działka będąca w użytkowaniu wieczystym P. SA, której właścicielem jest Skarb Państwa. Na działce tej od 1996 r. Spółka M. S.A. prowadzi automatyczną myjnię pojazdów, na podstawie długoterminowej umowy dzierżawy z P. S.A. z dnia 1996 r. Decyzję tę opublikowano w Dzienniku Urzędowym Ministra Infrastruktury nr [...], poz. [...] z 2008 r. W dniu [...] stycznia 2009 r. przedmiotowa Spółka dzierżawiąca wskazany teren, złożyła do Ministra Infrastruktury wniosek o zmianę decyzji z dnia [...] lutego 2008 r., poprzez wyłączenie z terenów zamkniętych działki ewidencyjnej nr [...], obręb [...], położonej w W. przy ul. [...]. Pismem z dnia [...] maja 2009 r. o nr [...] Minister Infrastruktury odmówił zmiany tej decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że z uwagi na konieczność przygotowania infrastruktury kolejowej do obsługi znacznych ilości podróżnych w trakcie Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej Euro 2012, podjęto działania zmierzające do modernizacji linii średnicowej w układzie dalekobieżnym i podmiejskim. Realizacja tego zadania wymaga podjęcia prac związanych z modernizacją układu torowego stacji W., która czasowo przejmie ruch linii średnicowej. Ponadto Minister podkreślił, że stacja W. jest częścią II europejskiego korytarza transportowego Berlin- Warszawa- Mińsk - Moskwa- Niżnyj Nowogród. Z uwagi na ograniczoną przepustowość linii średnicowej, stacja W. jest w tym stadium przewidziana jako dworzec międzynarodowej kolei dużych prędkości. W dniu [...] listopada 2008 r. Wojewoda [...] wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej na przedmiotowej działce. Minister wywodził, że realizacja wielofunkcyjnego budynku dworcowego oraz zapewnienie prawidłowej obsługi komunikacyjnej tego obiektu dworcowego możliwe jest wyłącznie poprzez zagospodarowanie działki nr [...]. Na działce zlokalizowany będzie układ komunikacyjny - drogowy do obsługi dworca kolejowego zapewniający dojazd do zlokalizowanego na poziomie -1 parkingu, nowoprojektowany peron nr 4, przejście podziemne dla pieszych łączące stacje metra z stacja P. W. oraz przejście dla pieszych do zlokalizowanych przed budynkiem dworca przystanków autobusowych i tramwajowych. W dniu [...] maja 2009 r. Spółka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczącej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2009 r., wskazując iż pismo z dnia [...] maja 2009 r. traktuje jako decyzję Ministra wydaną w tej sprawie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...].07.2009r. Minister Infrastruktury umorzył postępowanie w sprawie żądanej zmiany decyzji zmieniającej, jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu wywiódł, że w dniu [...] lutego 2008 r. P. S.A. złożyło wniosek w sprawie włączenia do ewidencji terenów zamkniętych działki ewidencyjnej nr [...]. W dniu [...] lutego 2008 r. Minister Infrastruktury wydał decyzję nr [...] zmieniającą decyzję w sprawie ustalenia terenów przez, które przebiegają linie kolejowe, jako terenów zamkniętych i włączył do ewidencji terenów zamkniętych m.in. działkę ewidencyjną nr [...]. Minister stwierdził, że decyzja z dnia [...] lutego 2008 r., zmieniająca decyzję w sprawie ustalenia terenów, przez które przebiegają linie kolejowe jako terenów zamkniętych nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu Kpa. Wydana została na podstawie art. 4 ust. 2a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym tereny zamknięte są ustalane przez właściwych ministrów i kierowników urzędów centralnych w drodze decyzji. Przepisy ustawy nie wskazują jednak, że decyzja o której mowa powyżej jest decyzją administracyjną w rozumieniu K.p.a. Organ stwierdził, że kodeks postępowania administracyjnego posługuje się pojęciem "decyzja administracyjna" w wielu miejscach, jednak tego pojęcia nie definiuje. Artykuł 104 Kpa ogranicza się jedynie do stwierdzenia, że "organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba, że przepisy kodeksu stanowią inaczej". Przepis ten nawiązuje zatem wyraźnie do treści art. 1 pkt 1 Kpa, który określając przedmiot postępowania administracyjnego, jednocześnie zaznacza, ze jest ono wszczynane i prowadzone w celu rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy administracyjnej konkretnego adresata. Ta cecha decyzji jako aktu stosowania prawa, a zatem aktu indywidualnego i konkretnego, pozwala odróżnić decyzję administracyjną od aktów stanowienia prawa, a zatem aktów o charakterze generalnym i abstrakcyjnym. Minister wywodził, że pogląd, iż decyzje w rozumieniu Kpa nie są aktami stanowienia prawa jest utrwalony w orzecznictwie sądowym, a na poparcie swoich twierdzeń powołał się na postanowienie NSA z 21 kwietnia 1982r., II SA 590/82, ONSA 1982r, nr 1 poz. 37 oraz postanowienie NSA z dnia 20 lipca 1982r.ll SAB 9/82, ON SA 1982, nr 2, poz. 74. W ocenie Ministra decyzja wydana na podstawie art. 4 ust. 2a prawa geodezyjnego i kartograficznego nie posiada cech aktu indywidualnego, a zatem adresowanych jedynie do ściśle określonych stron postępowania, ale posiada cechy aktu stanowienia prawa o charakterze ogólnym. Za takim rozumieniem przepisów ustawy przemawia ponadto fakt, że decyzja ta nie została doręczona ewentualnym stronom postępowania w trybie przewidzianym przez Kpa, ale ogłoszona została w Dzienniku Urzędowym Ministra Infrastruktury jako akt normatywny organu wydającego dziennik, urzędowy. W ocenie Ministra powyższe względy przesądziły o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego. Skargę na tę decyzję wniosła M. S.A. zarzucając, iż została ona wydana w sprzeczności z poprzedzającą ją decyzją z dnia 13 maja 2009 r. oraz z naruszeniem art. 104 K.p.a. Spółka wywodziła, że Minister zachowuje się rozbieżnie, raz odmawiając zmiany decyzji i nie podzielając argumentacji wnioskodawcy, następnie umarzając postępowanie, z uwagi na brak decyzji w przedmiotowej sprawie. Jego rozstrzygnięcia wzajemnie się wykluczają. Skarżąca stwierdziła, że błędne jest stanowisko organu, iż wydana w dniu [...] lutego 2008 r. decyzja nie jest decyzją w rozumieniu art. 104 K.p.a. Przez decyzję administracyjną rozumie się kwalifikowany akt administracyjny stanowiący przejaw woli administrujących w państwie organów, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego o charakterze władczym i zewnętrznym rozstrzygający konkretną sprawę, konkretnie określonej osoby fizycznej lub prawnej, w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne. Decyzja jest zatem aktem władczym. Zdaniem Skarżącej, ukształtowanie w drodze orzeczenia z dnia [...] lutego 2008 r. kształtu terenu zamkniętego, stanowi rozstrzygnięcie konkretnej sprawy, mające istotny wpływ na kształtowanie praw i obowiązków konkretnych podmiotów. Rozstrzygnięcie to stanowi zewnętrzny akt, zawierający oświadczenie woli organu administracji publicznej, które na podstawie norm prawa materialnego tj. prawa geodezyjnego i kartograficznego, ustanawia konsekwencje prawne dla zindywidualizowanego stanu faktycznego, dotyczącego konkretnej nieruchomości i konkretnych adresatów. W ocenie Skarżącej nie można podzielić również argumentacji Ministra Infrastruktury, przemawiającej za odmową zmiany swojej decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie, podzielając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Stwierdził nadto, iż pismo z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] nie stanowiło decyzji administracyjnej, bowiem podpisał je Dyrektor Departamentu Kolejnictwa, który nie posiadał upoważnienia Ministra Infrastruktury do wydawania decyzji w tym przedmiocie. Sąd pierwszej instancji w swym wyroku z dnia 24.11.2009 r. podzielił argumentację Skarżącej i podkreślił, iż nie można zgodzić się z poglądem Ministra Infrastruktury, że decyzja nr [...] z dnia [...].02.2008 r. nie jest decyzją w rozumieniu Kpa, a aktem normatywnym, generalnym. Minister podkreślił, że brak legalnej definicji decyzji administracyjnej w Kodeksie postępowania administracyjnego nie oznacza, że w judykaturze i doktrynie istnieją braki co do rozumienia tego pojęcia. Decyzją administracyjną jest pismo zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwianej w drodze decyzji, nawet wówczas, gdy nie posiada wszystkich elementów decyzji określonych w art. 107 Kpa, jeżeli pochodzi od organu administracji, skierowane jest na zewnętrz systemu administracji publicznej i w sposób władczy rozstrzyga o prawach i obowiązkach prawnych osób fizycznych lub prawnych w sprawie indywidualnej, choćby dla rozstrzygnięcia takiego brak było podstawy prawnej (por. Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Piotr Przybysz, Wydanie 4, Wydawnictwo Prawnicze, LexisNexis, Warszawa 2007, s. 232). W tym kontekście uznał pismo Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] za decyzję administracyjną, skoro zostało podpisane przez upoważnioną osobę, opatrzone numerem, skierowane do konkretnego adresata oraz rozstrzyga merytorycznie o prawach i obowiązkach osoby, do której zostało skierowane. Jednocześnie decyzję Ministra z [...].07.2009 r. uznał za rozstrzygniecie tego organu, wydane na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł Minister Infrastruktury, zarzucając przytoczonemu wyrokowi: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 4 ust. 2a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027) poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, związanego ze stwierdzeniem, iż decyzja Ministra Infrastruktury w rzeczonej sprawie została wydana wyłącznie w wyniku inicjatywy P., przez co należy rozumieć, że postępowanie to ma charakter wnioskowy. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8.02.2011 r., sygn. akt I OSK 449/10 podzielił stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji Ministra i uwzględnił skargę kasacyjną organu. Stanął bowiem na stanowisku, że decyzja z dnia [...] lutego 2008 r., zmieniająca decyzję w sprawie ustalenia terenów, przez które przebiegają linie kolejowe jako terenów zamkniętych nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu Kpa, a aktem o charakterze generalnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wywiedziona skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (/Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm./ - określanej P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy, nie jest jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi. Jest natomiast związany w myśl art. 190 P.p.s.a. wykładnią prawa dokonaną w danej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, w rozpatrywanym przypadku zawartą w wyroku z dnia 8.02.2011 r., sygn. akt I OSK 449/10. Zasadniczą kwestię w niniejszej sprawie stanowiło rozstrzygnięcie sporu, sprowadzającego się do ustalenia, czy decyzja Ministra Infrastruktury Nr [...] z dnia [...].02.2008 r., zmieniająca decyzję w sprawie ustalenia terenów, przez które przebiegają linie kolejowe, jako terenów zamkniętych (Dz. Urz. MI z dnia [...] marca 2008 r.) stanowi decyzję administracyjną w rozumieniu przepisów Kpa, co pozwalałoby na jej zaskarżenie lub żądanie jej zmiany m. in. przez skarżącą Spółkę. Spór ten, w sposób wiążący, rozstrzygnął NSA w powołanym wyroku. Skład WSA obecnie orzekający w tej sprawie, zobowiązany był zatem do podzielenia przyjętej przez NSA wykładni prawa, dotyczącej wskazanej materii. Stąd stanowisko WSA w tym zakresie posiłkuje się ustaleniami zawartymi w wyroku NSA z dnia 8.02.2011 r., sygn. akt I OSK 449/10. Bezsporne jest, iż decyzja, której zmiany zażądała Spółka została wydana w oparciu o art. 4 ust. 2a u.p.g.k. Stanowi on, iż tereny zamknięte są ustalane przez właściwych ministrów i kierowników urzędów centralnych w drodze decyzji. W decyzji tej określane są również granice terenu zamkniętego. Dokumentacja geodezyjna określająca przebieg granic i powierzchnię terenu zamkniętego przekazywana jest przez organy wydające decyzje o zamknięciu terenu właściwym terytorialnie starostom w trybie art. 22 tej ustawy. Legalną definicję "terenu zamkniętego" zawiera natomiast art. 2 pkt 9 tej ustawy, zgodnie z którym tereny zamknięte to tereny o charakterze zastrzeżonym ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa, określone przez właściwych ministrów i kierowników urzędów centralnych. Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera wprawdzie przepisu określającego materialną definicję pojęcia "decyzji". Mieści jednakże wiele przepisów, które regulują warunki formalne decyzji administracyjnej, treść decyzji itp. (np. art. 104 do 107 Kpa), a więc pojęcie decyzji administracyjnej w znaczeniu procesowym. Do konstytutywnych składników treści decyzji tj. takich, których istnienie decyduje o tym, że w danym przypadku mamy do czynienia z decyzją administracyjną zalicza się: oznaczenie organu administracji wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji publicznej. Brak któregokolwiek z tych elementów powoduje, że dany akt nie może być uznany za decyzję administracyjną w rozumieniu przepisów Kpa. Jak wywiódł NSA w powołanym wyroku, decyzja nr [...] Ministra Infrastruktury z dnia [...].02.2008 r., zmieniająca decyzję w sprawie ustalenia terenów, przez które przebiegają linie kolejowe, jako terenów zamkniętych (Dz. Urz. MI nr [...], poz. [...]) nie zawiera wszystkich konstytutywnych składników decyzji administracyjnej, wymienionych w art. 107 Kpa. Nie zawiera ona indywidualnego rozstrzygnięcia. Nie jest to zatem decyzja administracyjna w rozumieniu przepisów Kpa, lecz akt administracyjny, wydany na podstawie przepisów prawa materialnego tj. ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Przedmiotowa decyzja Ministra Infrastruktury z [...].02.2008 r. nie orzeka o istocie sprawy, czy o uprawnieniach lub obowiązkach konkretnie oznaczonej strony postępowania administracyjnego. Jest skierowana do bliżej nieokreślonej liczby adresatów znajdujących się na określonym obszarze, które to cechy charakteryzują akt generalny, a nie indywidualny. Charakter generalny tego aktu potwierdza również konieczność opublikowania go w dzienniku urzędowym, co nastąpiło w Dzienniku Urzędowym Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2008 r. Nr [...] poz. [...]. Artykuł 12 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. nr 95 z 2010r. poz.17) stanowi bowiem, iż w dziennikach urzędowych ministrów kierujących działami administracji rządowej oraz w dziennikach urzędowych urzędów centralnych ogłasza się akty normatywne organu wydającego dziennik urzędowy i nadzorowanych przez niego urzędów centralnych. Uznać zatem należy - za NSA - iż ogłoszenie w dzienniku urzędowym decyzji Ministra Infrastruktury, określającej przebieg terenu zamkniętego, nadaje jej charakter aktu normatywnego. Decyzja ta reguluje stan prawny określonego obszaru, który uzyskuje w ten sposób status terenu zamkniętego, tworzonego ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa. Nie reguluje ona natomiast stanu prawnego poszczególnych nieruchomości nią objętych. Nie była ona również doręczana jej adresatom. Nadanie temu rozstrzygnięciu nazwy decyzji nie przesądzało zatem o tym, iż jest to decyzja administracyjna w rozumieniu Kpa. Sposób nazwania wydanego w niniejszej sprawie aktu jako decyzji nie może przesądzać o jego zakwalifikowaniu jako decyzji administracyjnej i z tej przyczyny, że forma ta nie wynika jednoznacznie z art. 4 ust. 2a u.p.g.k., na podstawie którego akt ten został wydany. Ustawodawca w ustawie prawo geodezyjne i kartograficzne wyraźnie określił przypadki rozstrzygane indywidualnie w formie decyzji, czego przykładem może być art. 33 ust. 1 i 3 tej ustawy, zgodnie z którym właściwy organ wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron i - przede wszystkim - strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi. Gdyby zatem decyzja podejmowana w trybie art. 4 ust. 2a u.p.g.k. miała być decyzją administracyjną w rozumieniu Kpa, ustawodawca dałby temu wyraz, jak uczynił to w pozostałych przepisach u.p.g.k. Należało zatem przyjąć, że adresatem decyzji Ministra Infrastruktury nr [...] z dnia [...]..02.2008 r. nie była skarżąca Spółka, skoro decyzja ta nie posiada charakteru rozstrzygnięcia indywidualnego. Nie stanowi ona władczego i jednostronnego rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach konkretnego podmiotu, stąd żądanie jej zmiany przez dzierżawcę jednej z działek nią objętych, było bezprzedmiotowe. W ocenie Sądu, Spółka trafnie wywiodła, co zostało zaakceptowane przez WSA, a nie było podważone przez NSA, iż pismo z dnia [...] maja 2009 r. o [...], podpisane przez zastępcę dyrektora Departamentu Kolejnictwa Ministerstwa Infrastruktury, stanowiące reakcję na wniosek Spółki, o zmianę decyzji zmieniającej Ministra Infrastruktury nr [...] z dnia [....].02.2008 r., którym Minister Infrastruktury odmówił zmiany tej decyzji – stanowiło decyzję administracyjną Ministra, wydaną w tej sprawie, od której przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z wywodów zawartych w tym piśmie wynika, iż stanowiło odmowę zmiany decyzji zmieniającej z dnia [...].02.2008 r. Decyzji Ministra z dnia [...].07.2009 r. nie można było zatem uznać za pierwsze rozstrzygnięcie Ministra, wydane z wniosku strony o zmianę z dnia [...].12.2008 r., który do Kancelarii Głównej Ministra Infrastruktury wpłynął [...].01.2009 r. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że decyzją administracyjną jest każdy wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa, władczy i jednostronny akt organu administracyjnego, rozstrzygający konkretną sprawę i skierowany do indywidualnie oznaczonego adresata, niezwiązanego z organem ani węzłem zależności organizacyjnej, ani też podległości służbowej (por. wyrok NSA z 20 lipca 1981 r. sygn. SA 1163/81, OSPiKA 1982, Nr 9-10, poz. 169). Z rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej powinno więc wyraźnie wynikać, jakie uprawnienia lub jakie obowiązki zostały nałożone na stronę przez przepisy regulujące procedurę (decyzja wyposażona jest w atrybut ważności, jeżeli jej adresat może się od niej odwołać, stosując środki przewidziane w prawie, a w razie niewykonania decyzji mogą być zastosowane przewidziane prawem środki przymusu). Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie wielokrotnie zajmował stanowisko, iż o tym czy mamy do czynienia z decyzją, postanowieniem czy też pismem, decyduje nie forma i nazwa dokumentu, lecz jego treść (por. wyrok NSA z dnia 19 marca 1986 r., I SA 1644/85, ONSA 1986 Nr 1 poz. 20). W tym kontekście istniały podstawy do przyjęcia, iż pismo z dnia [...].05.2009 r. stanowi decyzję wydaną w tej sprawie w imieniu Ministra. Strona wniosła konkretne żądanie, należało zatem domniemywać, iż rozstrzygnął je usytuowany w ramach organizacyjnych Ministerstwa, uprawniony do wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie pracownik, działający z upoważnienia Ministra. Wobec tego uznać należy, że decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...].07.2009 r. stanowiła rozstrzygniecie organu naczelnego, wydane na skutek złożonego przez Spółkę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzja ta umarzała postępowanie, z wniosku o zmianę owej decyzji zmieniającej - jako bezprzedmiotowe. Choć błędnie wskazano, jako jej podstawę art. 105 § 1 Kpa, przyjmując iż jest to pierwsza decyzja Ministra w tej sprawie, to w istocie należy uznać, że wydana została w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 Kpa. Finalny skutek pozostaje tożsamy. Nie mogło się toczyć postępowanie o wprowadzenie żądanej zmiany decyzji z dnia [...].02.2008 r. z wniosku Spółki będącej dzierżawcą - było ono bezprzedmiotowe, skoro decyzja ta stanowi akt generalny, a nie indywidualny. Z racji zastosowania w zaskarżonej decyzji trafnej wykładni przepisów prawa, mających w niej znaczenie zasadnie przyjęto, iż prowadzenie postępowania w żądanym zakresie jest bezprzedmiotowe. Pomimo uchybień zaskarżona decyzja odpowiadała więc prawu. Brak pouczenia o możliwości wywiedzenia skargi do WSA i warunkach skorzystania z niej, nie stanowił uchybienia mającego istotny wpływ na wynik sprawy, zważywszy iż strona z zachowaniem terminu skorzystała z tego środka. Uchybienie to nie przyniosło więc jej negatywnych skutków prawnych. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji. .