IV SA/Wa 685/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2014 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - Zarząd Dzielnicy [...] m. W. decyzją z [...] września 2013 r., po rozpatrzeniu wniosku K. O. (dalej: "skarżący") odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego o ogród zimowy (dotyczący możliwości legalizacji dokonanej rozbudowy na terenie dz. ew. nr [...], [...], [...] z obrębu [...] przy ul. P. [...] w W. - Dzielnica [...]. Skarżący w odwołaniu od powyższej decyzji zarzucił organowi I instancji brak rzetelnego przeprowadzenia postępowania. Podniósł również, iż nie zapewniono mu czynnego udziału w postępowaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazało, że w celu ustalenia wymagań dla planowanej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, z powodu braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyznaczono wokół przedmiotowej działki granice obszaru analizowanego i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Z 2012 poz. 647, dalej: "u.p.z.p."). Podniosło, że w niniejszej sprawie istotne znaczenie mają ustalenia odnośnie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki oraz obowiązującej linii zabudowy. Z analizy tekstowej jak i graficznej obszaru analizowanego wynika, że średni wskaźnik procentowy powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki na analizowanym terenie wynosi 32,5%. Natomiast wskaźnik procentowy powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki na terenie objętym wnioskiem łącznie z budynkiem objętym wnioskiem a zrealizowanym bez wymaganych decyzji wynosi ok. 80%, a więc znacznie odbiega od średniego wskaźnika na terenie analizowanym. Przekracza również maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy na terenie analizowanym, który wynosi 61%. Brak jest zatem możliwości ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki zgodnie z § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej: "rozporządzenie"). Wskaźnik powierzchni zabudowy na terenie objętym wnioskiem po zrealizowaniu budynku objętego wnioskiem jest istotnie większy od średniego wskaźnika powierzchni zabudowy występującego na terenie analizowanym, przekracza także maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy występujący na terenie analizowanym, a więc jego ustalenie prowadziłoby do usankcjonowania pogłębienia zróżnicowania terenu. Podkreśliło, że pogłębianie zróżnicowania terenu, na którym została zrealizowana inwestycja jest niezgodne z naczelną zasadą planowania i zagospodarowania przestrzennego wynikającą z art. 1 u.p.z.p. W tej sytuacji - zdaniem organu odwoławczego - projektowana inwestycja nie stanowi kontynuacji wskaźników intensywności wykorzystania terenu. Narusza zatem zasadę "dobrego sąsiedztwa" oraz art. 2 pkt 1 u.p.z.p., Ponadto Kolegium wskazało, iż samowolna rozbudowa budynku została dokonana z naruszeniem istniejącej linii zabudowy i nie stanowi jej kontynuacji, a więc nie jest możliwe ustalenie linii zabudowy zgodnie z dyspozycją § 4 ust. 1 rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie nie ma również zastosowania ust. 2 i 3 tego paragrafu gdyż budynek objęty wnioskiem jest usytuowany na działce z naruszeniem przepisów odrębnych tj. art. 43 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 260), jak również linia zabudowy na działkach sąsiednich nie tworzy uskoku. Z analizy nie wynika także, aby można było ustalić linię zabudowy w inny sposób. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2014 r. wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Zarządu Dzielnicy [...] m. W. z dnia [...] września 20I3 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 7, 77 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutów skarżącego oraz brak wszechstronnej oceny sprawy; - § 4 i § 5 rozporządzenia oraz art. 61 u.p.z.p. poprzez ich zastosowanie pomimo, że niniejsza sprawa powinna być oceniana wg przepisów oraz miejscowego planu z chwili budowy, a nie z chwili wydawania decyzji; - art. 2, 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która narusza zasady państwa prawnego, zasadę zaufania obywatela do państwa i prawa, oraz zasadę ochrony własności i zasadę proporcjonalności. Ponadto uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania, skarżący podniósł, że organy obu instancji nie dokonały wszechstronnej analizy przedmiotowej sprawy. Wskazał, że zabudowa i jej charakter jest bardzo zróżnicowana w Dzielnicy [...]. Organy przyjęły jednak zbyt mały i niereprezentatywny obszar do analizy, niekorzystny dla oceny zabudowy na działce skarżącego. Niedaleko działki skarżącego znajdują się bowiem inne działki, zabudowane w analogiczny sposób zarówno pod kątem linii zabudowy, jak również intensyfikacji zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki. W ramach procedury legalizacji (której częścią w tym przypadku jest uprzednie wydanie warunków zabudowy) ma to bardzo istotne znaczenie. Uwzględnienie reprezentatywnego obszaru w analizie wykazałoby, że legalizacja w przypadku skarżącego nie doprowadzi do zróżnicowania zabudowy na tym terenie. Co więcej, zabudowa działki skarżącego jest wpisana w tkankę miejską. Ogród zimowy znajduje się na poziomie terenu działki, ma charakter jednokondygnacyjny o wys. ok. 3,5 do 4 metrów, a ponieważ jest zrealizowany jeszcze przy części usługowej usytuowanej na parterze, jest od 20 lat wpisany w tkankę miejską, a nawet jest znakiem charakterystycznym znajdującym się na skrzyżowaniu ulicy. Następnie uzasadniając pozostałe zarzuty wskazał, że realizacja przedmiotowego obiektu odbyła się w okresie, kiedy obowiązywał miejscowy plan ogólny miasta W., wówczas działka skarżącego znajdowała się w obszarze oznaczonym MU 29. W ówczesnym miejscowym planie nie było żadnych ograniczeń co do powierzchni zabudowy, ani innych parametrów (dziś wynikających z art. 61 u.p.z.p. oraz § 4 i § 5 rozporządzenia). Obecnie na terenie dzielnicy [...], w tym rejonie, nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania, tak więc w celu przeprowadzenia legalizacji konieczne jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, które powinno oceniać się w oparciu nie tylko o ówczesne (tj. z okresu wybudowania budynku) przepisy budowlane, ale także o ówczesne normy prawne w zakresie zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z dnia 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Material no prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r. poz. 647 ze zm.). Treść art. 4 ust. 2 u.p.z.p. stanowi, iż w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawanej na wniosek inwestora, który zgodnie z treścią art. 52 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy powinien zawierać: określenie granic obszaru objętego wnioskiem oraz charakterystykę planowanej inwestycji, obejmującą m.in. planowany sposób zagospodarowania terenu oraz charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, oraz parametrów technicznych inwestycji. Z kolei art. 59 ust. 1 u.p.z.p. mówi, iż zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - z zastrzeżeniem określonych sytuacji, które nie mają zastosowania w niniejszej sprawie - wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 omawianej ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 tejże ustawy. 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Odnosząc się do powyższych kwestii należy wskazać, iż sposób ustalania w decyzji o ustaleniu warunkach zabudowy, wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, w tym wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych) określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe rozporządzenie stanowi, iż przez pojęcie funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy rozumieć sposób użytkowania obiektów budowlanych oraz zagospodarowania terenu zgodny z przepisami odrębnymi (§ 2 pkt 2 rozporządzenia). Natomiast mówiąc o cechach zabudowy i zagospodarowania terenu - należy przez to rozumieć w szczególności gabaryty, formę architektoniczną obiektów budowlanych, usytuowanie linii zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu (§ 2 pkt 3 rozporządzenia). Z kolei obszar analizowany to teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania (art. 2 pkt 4 rozporządzenia). W związku z tym zgodnie z § 3 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 u.p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Z uwagi, iż w niniejszej sprawie brak było planu zagospodarowania przestrzennego, w celu ustalenia wymagań dla planowanej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, organ wyznaczył wokół przedmiotowej działki granice obszaru analizowanego i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W ocenie Sądu organ, po prawidłowym wyznaczeniu granicy obszaru analizowanego w odległości trzykrotności szerokości frontu przedmiotowej działki, słusznie wskazał, że wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki stanowi przekroczenie dopuszczalnej wielkości zabudowy działki w aspekcie średniej w obszarze analizowanym. Z analizy tekstowej i graficznej obszaru analizowanego wynika bowiem, że średni wskaźnik procentowy powierzchni zabudowy w stosunku do działki na analizowanym terenie wynosi 32,5 %, natomiast wskaźnik procentowy powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni przedmiotowej działki (łącznie z budynkiem wybudowanym bez wymaganych decyzji) wynosi ok. 80 %. Wskaźnik ten zatem nie tylko przekracza średni wskaźnik zabudowy, ale także maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy który na analizowanym terenie wynosi 61 %. Zgodnie z treścią § 5 ust. 1 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Natomiast § 5 ust 2 rozporządzenia stanowi, że opuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. W ślad za organem stwierdzić zatem należy, że w przedmiotowej sprawie brak jest możliwości ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni do powierzchni działki. Jak już powyżej wskazano, wskaźnik powierzchni zabudowy na terenie objętym wnioskiem po zrealizowaniu budynku objętego wnioskiem przekracza nie tylko średni ale także maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy występujący na terenie analizowanym, dlatego też jego ustalenie prowadziłoby do usankcjonowania pogłębienia zróżnicowania terenu. Zgodnie natomiast z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1424/09, LEX nr 746530, niezgodne z naczelną zasadą planowania i zagospodarowania przestrzennego wynikającą z art. 1 u.p.z.p., a więc zasadą ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju, jest pogłębienie zróżnicowania terenu, na którym ma być sytuowana nowa inwestycja. Ponadto zauważenia wymaga, że przedmiotowa samowolna rozbudowa budynku nie stanowi przedłużenia istniejącej linii zabudowy na działkach sąsiednich dlatego też nie jest możliwe ustalenie linii zabudowy zgodnie z treścią § 4 ust. 1 rozporządzenia który stanowi, że obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W ocenie Sądu prawidłowo także organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie nie znajdzie także zastosowania § 4 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia. Zgodnie z treścią § 4 ust. 2 rozporządzenia w przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami. Natomiast § 4 ust. 3 rozporządzenia stanowi, że jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Mając zatem na uwadze, że budynek o którym mowa w przedmiotowym wniosku nie spełnia wymogów o których mowa w art. 43 ustawy z 31 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260, dalej: "u.d.p.") jak również, iż linia zabudowy na sąsiednich działkach nie tworzy uskoku w przedmiotowej sprawie nie można zastosować ww. § 4 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd stwierdził, że słusznie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że przedmiotowa inwestycja nie stanowi kontynuacji wskaźników intensywności wykorzystywania terenu jak również nie stanowi przedłużenia linii zabudowy na działkach sąsiednich. Tym samym przedmiotowa inwestycja nie realizuje zasady "dobrego sąsiedztwa" o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Ponadto zauważyć także należy, że w przedmiotowej sprawie nie został także spełniony warunek zawarty w art. 61 ust. 5 u.p.z.p. Zgodnie z treścią ww. art. 43 u.d.p. obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 6 m (w terenie zabudowy w drodze gminnej). Wskazać należy, że pismem z dnia 22 sierpnia 2013 r. zarządca drogi gminnej tj. Wydział Infrastruktury dla Dzielnicy [...] negatywnie zaopiniował przedmiotową inwestycję. Mając zatem na uwadze, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z przepisami odrębnymi tj. ww. art. 43 u.d.p. uznać należy, że warunek zawarty w art. 61 ust. 5 u.p.z.p. także nie został spełniony. Sąd nie podziela zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia przez organ art. 2 Konstytucji wskazać należy, że w wyroku z 30 października 2007 r. (P 28/06; OTK-A 2007, nr 9, poz. 109) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że: "Ogólna zasada nakazująca organom administracji publicznej stosowanie przepisów obowiązujących w chwili wydawania decyzji administracyjnej musi być wykładana w świetle standardów państwa prawnego wynikających żart. 2 Konstytucji. (...) Ustalając podstawę rozstrzygnięcia, organy administracji publicznej muszą mieć na uwadze treść zasady ochrony praw nabytych. Ogólna zasada nakazująca organom administracji publicznej stosowanie przepisów obowiązujących w chwili wydawania decyzji administracyjnej powinna ustąpić przed konstytucyjnym nakazem ochrony praw nabytych." W ocenie Sądu, taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje. Fakt obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w trakcie samowolnej rozbudowy budynku nie kreuje bowiem na rzecz wnioskodawcy jeszcze żadnych "praw nabytych" w powyższym rozumieniu, w szczególności nie petryfikuje stanu prawnego mającego stanowić normatywną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie. Fakt ten nie jest nawet źródłem jakiejkolwiek ekspektatywy (prawnie chronionego oczekiwania), której przedmiotem byłoby uzyskanie rozstrzygnięcia (decyzji) określonej treści. Skoro skarżący dokonał rozbudowy budynku w warunkach samowoli budowlanej, to nie można uznać, że w związku z dokonaniem tej samowoli nabył określone prawa, które winny być chronione i dają podstawę do wydania decyzji zgodnie z oczekiwaniami skarżącego nie zaś z obecnie obowiązującym stanem prawnym. Za nieuzasadniony Sąd uznał także zarzut naruszenia przez organ art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji poprzez naruszenie prawa własności. Należy zauważyć, że konstytucyjne prawo własności nie ma charakteru absolutnego. Rozwinięcie treści prawa do własności znajduje się w art. 64 Konstytucji. Zgodnie z ust. 3 tego przepisu własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Ustawą ograniczającą, w dozwolonym zakresie, chronione konstytucyjnie, prawo własności jest ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ograniczenie prawa własności nieruchomości w zakresie prawa do jej swobodnej zabudowy nie ma prymatu nad prawem korzystania z nieruchomości sąsiednich. Ponadto organ orzekający w sprawie warunków zabudowy musi mieć na uwadze nie tylko prawo własności przysługujące wnioskodawcy, ale także ochronę interesu publicznego. Takie rozumienie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest sprzeczne z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 kpa zauważyć należy, iż organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie ustosunkował się w sposób wyczerpujący do sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu zarzutów. Zważywszy jednak na wnikliwość z jaką organ I instancji przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, która doprowadziła do wydania decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. oraz uwzględniwszy ocenę Sądu co do prawidłowości tego rozstrzygnięcia, uznać należy, że wskazane naruszenia przez Kolegium przepisów postępowania nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 poz. 1270), orzekł, jak w sentencji wyroku.