IV SA/Wa 688/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi H. I. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za repatrianta oddala skargę I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: "organ II instancji" lub "Minister") z [...] stycznia 2016 r., znak: [...] (dalej również: "zaskarżona decyzja"). Decyzją tą Minister utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda" lub "organ II instancji") z [...] grudnia 2011 r., nr [...], odmawiającą uznania za repatrianta H. I. (dalej: "skarżąca" lub "wnioskodawczyni"). II. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. II.1. W dniu 22 grudnia 2014 r. H. I. zwróciła się do Wojewody [...] z wnioskiem o uznanie za repatrianta. Pismem z dnia 2 stycznia 2015 r. Wojewoda wezwał Wnioskodawczynię do uzupełnienia braków, jednocześnie szczegółowo pouczając o tym, jakie warunki winna spełniać osoba ubiegająca się o uznanie za repatrianta. Ponieważ brak formalny w postaci złożenia wniosku na formularzu wymaganym przepisami rozporządzenia, Wojewoda [...] pozostawił sprawę bez rozpoznania. Pismem z dnia 29 stycznia 2015 r. wnioskodawczyni złożyła wniosek o uznanie za repatrianta na wymaganym formularzu załączając do niego ponownie dokumenty, które złożyła uprzednio. W dniu 4 lutego 2015 r. Wojewoda ponownie wezwał wnioskodawczynię do uzupełnienia braków formalnych poprzez załączenie do wniosku dokumentów wymaganych przepisami prawa, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pismem z 13 lutego 2015 r. Pani H. I. uzupełniła wniosek o zaświadczenie z Konsulatu Generalnego RP w [...], o dyplom ukończenia [...] Instytutu Technologicznego, o zaświadczenie z Ambasady Republiki [...] oraz o akt uznania za obywatela polskiego. Pismem z dnia 24 lutego 2015 r. Wojewoda [...] wezwał Wnioskodawczynię do ponownego usunięcia braków formalnych - pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W dniu 13 marca 2015 r. skarżąca wystąpiła wnioskiem do Wojewody [...] o wydanie w stosunku do niej decyzji administracyjnej w przedmiocie uznania za repatrianta. Wojewoda [...] pismem z dnia 19 marca 2015 r. ponownie wezwał wnioskodawczynię do uzupełnienia braków formalnych. W odpowiedzi na to pismo wnioskodawczym wskazała, iż wniosła o wydanie w stosunku do niej decyzji administracyjnej w przedmiocie uznania za repatrianta i nadal żądanie swoje podtrzymuje. W odpowiedzi Wojewoda udzielił szczegółowych wyjaśnień w zakresie ustawowych przesłanek do uznania za repatrianta i ponownie wezwał do uzupełnienia wniosku. Pismem z 17 kwietnia 2015 r. H. I. poinformowała, iż wszystkie dokumenty niezbędne do rozpoznania sprawy zostały przez nią załączone i znajdują się w aktach sprawy. Wojewoda [...] pismem z 29 kwietnia 2015 r. wezwał po raz kolejny do uzupełnienia braków formalnych pod rygorem pozostawienia sprawy bez rozpoznania. H. I. 11 maja 2015 r. wystąpiła do Wojewody [...] z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, wynikającego z braku rozstrzygnięcia administracyjnego w jej sprawie o uznanie za repatrianta. W odpowiedzi na to wezwanie Wojewoda po raz kolejny powołał się na przesłanki ustawowe do uznania za repatrianta i poinformował, iż z uwagi na brak usunięcia braków formalnych wniosek H. I. pozostawia bez rozpoznania. W dniu 17 czerwca 2015 r. H. I. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wojewody [...]. W dniu 9 września 2015 r. WSA w Łodzi wydał wyrok, w którym zobowiązał Wojewodę [...] do wydania decyzji rozstrzygającej wniosek H. I. w przedmiocie uznania za repatrianta (sygn. akt III SAB/Łd 32/15). II.2. W dniu 23 grudnia 2015 r. Wojewoda [...] wydał wskazaną na wstępie decyzję, na mocy której odmówił uznania wnioskodawczyni za repatrianta. W uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda w szczególności przywołał treść art. 16 ustawy z 9 listopada 2000 r. o repatriacji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1392 ze zm., dalej: "ustawa o repatriacji") oraz wskazał, że z przedłożonych dokumentów wynika, iż wnioskodawczyni urodziła się w 29 września 1950 r. w miejscowości [...] ([...]), jako H. Z., córka J. i S. (odpis aktu urodzenia nr [...], wydany przez Urząd Stanu Cywilnego w [...]). W dniu 21 maja 1983 r. zawarła w [...] związek małżeński ze S. I. i przyjęła nazwisko męża (odpis aktu małżeństwa nr [...], wydany przez Urząd Stanu Cywilnego w [...]). Wnioskodawczyni wskazała iż przebywa w Polsce od 1994 r. 27 lipca 1994 r. Wojewoda [...] wydał wnioskodawczyni kartę stałego pobytu nr [...]. Decyzją z [...] kwietnia 2001 r., nr [...] Wojewoda [...] uznał H. I. za obywatela polskiego na podstawie art. 9 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. z 2000 r., Nr 28, poz. 353 ze zm.). Obecnie wnioskodawczym legitymuje się dowodem osobistym nr [...], wydanym w dniu [...] maja 2011r. i zamieszkuje w [...] przy ul. [...]. Wojewoda podniósł, że uznany za repatrianta może być cudzoziemiec polskiego pochodzenia, który przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia o którym mowa w art. 144 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (zezwolenie na pobyt czasowy w celu kształcenia się na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia lub jednolitych studiach magisterskich albo studiach trzeciego stopnia), ukończył naukę w szkole wyższej i uzyskał dyplom. Powyższe jednoznacznie wskazuje, iż intencją prawodawcy było określenie ukończenia szkoły wyższej w Rzeczypospolitej Polskiej jako jednego z niezbędnych warunków do uznania za repatrianta. Wnioskodawczyni nie spełniła powyższego warunku, gdyż ukończyła szkołę wyższą w Republice [...] ([...]Instytut Technologiczny). Bezsprzecznym jest, iż zgodnie z art. 16 ust. 3 ustawy o repatriacji, tryb uznania za repatrianta, którego rezultatem, w przypadku wydania decyzji pozytywnej, jest nabycie obywatelstwa polskiego, przewidziany jest tylko i wyłącznie dla osób nieposiadających w dniu złożenia wniosku obywatelstwa polskiego. Z przedstawionych dokumentów wynika, iż wnioskodawczyni posiadała w dniu złożenia wniosku o uznanie za repatrianta obywatelstwo polskie, które nabyła z dniem wydania decyzji Wojewody [...] (tj. [...] kwietnia 2001 r.) o uznaniu jej za obywatela polskiego. Ponadto, jak wskazano w art. 16 ust. i pkt 2 ustawy o repatriacji z 2000 r., za repatrianta może być uznana osoba, która przed dniem wejścia w życie ustawy zamieszkiwała na stałe na terytorium, o którym mowa w art. 9 (republiki azjatyckie powstałe po rozpadzie Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich oraz azjatycka część Federacji Rosyjskiej). W prowadzonym postępowaniu wnioskodawczyni nie wykazała, iż kiedykolwiek zamieszkiwała na określonym w ustawie terytorium. Z akt sprawy wynika, iż przed przyjazdem do Polski mieszkała w Republice [...]. II.3. Pełnomocnik wnioskodawczyni adwokat J. G. złożył odwołanie od decyzji Wojewody z [...] grudnia 2015 r. II.4. Minister wydając zaskarżona decyzję uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Wnioskodawczyni posiada polskie pochodzenie, co stwierdzone zostało decyzją Kierownika Wydziału Konsularnego Ambasady RP w [...] z dnia [...] listopada 2001 r. Jednakże wnioskodawczyni nie spełnia przesłanki terytorialnej, o której mowa w art. 16 ust. pkt 2 ustawy o repatriacji, tj. nie zamieszkiwała przed dniem wejścia w życie ustawy (do 31 grudnia 2000 r.) w azjatyckiej części byłego ZSRR. Ponadto wnioskodawczyni nie przebywała na terytorium RP na podstawie zezwolenia w związku z pobieraniem nauki w polskiej uczelni wyższej, a tym samym wnioskodawczym nie spełnia przestanki art. 16 ust. 1 pkt 4. Do akt sprawy załączyła dyplom ukończenia w 1974 r. [...] Instytutu Technologicznego. Tym samym termin określony w art. 16 ust. 1 pkt 5 nie mógł być przez wnioskodawczynię dotrzymany. Dla uznania za repatrianta w trybie art. 16 ustawy o repatriacji wszystkie określone w nim przesłanki winny zostać spełnione łącznie, co w przypadku H. I. nie miało miejsca. Dodatkowo Wojewoda przytoczył art. 41 ustawy o repatriacji i stwierdził, że H. I. nie spełnia również zawartych w nim przesłanek, gdyż nie nabyła obywatelstwa polskiego przed dniem wejścia w życie ustawy o repatriacji, tj. do dnia 31 grudnia 2000 r. (za obywatela polskiego została uznana przez Wojewodę [...] [...] kwietnia 2001 r.), a do 1991 r. nie zamieszkiwała na stałe, przez co najmniej 5 lat, na terytorium azjatyckiej części byłego ZSRR. Ponadto wnioskodawczym z wnioskiem o uznanie za repatrianta wystąpiła w dniu 22 grudnia 2014 r., a więc po upływie wskazanego wyżej terminu do złożenia wniosku o uznanie za repatrianta. Należy zaznaczyć, że termin złożenia wniosku o uznanie za repatrianta jednoznacznie określał przepis art. 41 ustawy o repatriacji. Przedmiotowy termin upłynął w dniu 31 grudnia 2001 r. Jest to termin nieprzywracalny, powodujący wygaśniecie uprawnień i obowiązków, w znaczeniu materialnoprawnym. A zatem jest to termin, któremu uchybiać nie można, bez narażenia się na negatywne konsekwencje takiego działania. III.1. Z decyzją Ministra nie zgodziła się skarżąca. W skardze sporządzonej przez adwokata wnioskodawczyni wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody. W skardze zarzucono naruszenie: (A) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 41 ust. 1 ustawy o repatriacji w z w. z art. 2 w zw. z art. art. 31 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez jego zastosowanie w realiach przedmiotowej sprawy w sytuacji, gdy w/w przepis jest niezgodny z przywołanymi w treści przedmiotowego zarzutu przepisami Konstytucji w zakresie, w jakim ogranicza możliwość uznania za repatrianta osoby, które nabyły obywatelstwo polskie wyłącznie przed dniem wejścia w życie ustawy o repatriacji, a więc przed dniem 31 grudnia 2000 r., wyłączając w ten sposób pewną kategorię podmiotów, które uzyskały obywatelstwo w niedługim czasie po wejściu w życie w/w ustawy, a nadto spełniają pozostałe warunki determinujące pozytywne rozstrzygnięcie w przedmiocie uznania za repatrianta; (B) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: (i) art. 7 k.p.a. w zw. z art, 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. - poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i jego dowolną ocenę w zakresie, w jakim organ pomija istotne dla rozstrzygnięcia sprawy fakty płynące ze strony skarżącego, a w szczególności przyczyn uzyskania obywatelstwa polskiego w terminie późniejszym, aniżeli wymaganym ustawą o repatriacji, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń w zakresie sytuacji prawnej skarżącej związanej z możliwością uznania jej za repatrianta; (ii) art. 15 k.p.a. - poprzez zaniechanie przez organ drugiej instancji ponownego i merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, z uwzględnieniem wszystkich jej okoliczności faktycznych, jak również prawnych, a nadto ograniczenie postępowania odwoławczego jedynie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji; (iii) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. - poprzez brak należytego uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonej decyzji, która w przeważającej mierze ma wyłącznie charakter czysto sprawozdawczy, a nadto zmierzający do potwierdzenia słuszności zastosowania przepisów oraz ich wykładni zastosowanych przez organ I instancji; III.2. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: IV.1. Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu. IV.2.1. Przesłanki uznania za repatrianta wskazano w art. 16 ust. 1 ustawy o repatriacji. Zgodnie z tym przepisem, za repatrianta może być uznana osoba, która spełnia łącznie następujące warunki: 1) jest polskiego pochodzenia; 2) przed dniem wejścia w życie ustawy zamieszkiwała na stałe na terytorium, o którym mowa w art. 9; 3) nie zachodzą wobec niej okoliczności, o których mowa w art. 8; 4) przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 144 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach; 5) złoży wniosek do wojewody w terminie 12 miesięcy od ukończenia szkoły wyższej. Zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o repatriacji, organem właściwym do wydania decyzji o uznaniu za repatrianta osoby, o której mowa w ust. 1, jest wojewoda właściwy ze względu na zamierzone miejsce osiedlenia się tej osoby. W myśl zaś art. 16 ust.3 cytowanej ustawy, osoba, o której mowa w ust. 1, nabywa obywatelstwo polskie z dniem, w którym decyzja o uznaniu za repatrianta stała się ostateczna. Ponadto, zgodnie z art. 16 ust. 4 ustawy o repatriacji, decyzja o uznaniu za repatrianta osoby, o której mowa w ust. 1, powoduje, że przy ustalaniu prawa tej osoby do świadczeń emerytalnych i rentowych oraz ich wysokości w Rzeczypospolitej Polskiej okresy zatrudnienia za granicą uwzględnia się jako okresy składkowe. IV.2.2. Mając na uwadze podane wyżej przesłanki uznania za repatrianta w trybie art. 16 ustawy o repatriacji, a także ustalony w sprawie stan faktyczny, nie budzi najmniejszych wątpliwości, że skarżąca nie spełniała rzeczonych wymogów. Należy przy tym z cała mocą podkreślić, że dla uwzględnienia wniosku koniczne jest łączne spełnienie wszystkich przesłankę z art. 16 ust. 1 ustawy o repatriacji. Przede wszystkim przed dniem wejścia w życie ustawy o repatriacji skarżąca nie zamieszkiwała na stałe na terytorium, o którym mowa w art. 9, czyli na terytorium obecnej Republiki [...] Republiki [...], Republiki [...], Republiki [...], Republiki [...], Republiki [...], Republiki [...], Republiki [...] albo azjatyckiej części Federacji [...]. Z życiorysu znajdującego się na k. 13 akt administracyjnych wynika, że skarżąca od urodzenia do 1994 r. stale zamieszkiwała na [...], po tej dacie zamieszkała na stale w [...]. Po drugie, skarżąca szkołę wyższą ukończyła w 1974 r. ([...] Instytut Technologiczny), czyli wniosek nie został złożony w terminie określonym w art. 16 ust. 1 pkt 5. Po trzecie, skarżąca nie przebywała w Polsce na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy w celu kształcenia (art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o repatriacji). Należy dodać, że z art. 16 ust. 3 ustawy o repatriacji wynika, że tryb przewidziany w tym przepisie może mieć zastosowanie tylko do osoby, która nie ma polskiego obywatelstwa. Tymczasem skarżąca obywatelstwo polskie nabyła już w 2001 r. (k. 9 akt administracyjnych). IV.3.1. Trafnie również przyjął Minister, że wobec skarżącej nie mogły mieć zastosowania przepisy art. 41 ustawy o repatriacji. Przepis ten, zamieszczony w rozdziale 9 omawianej ustawy, ma następujące brzmienie: "Art. 41. 1. Osoba, która przed dniem wejścia w życie ustawy nabyła obywatelstwo polskie na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. z 2000 r. Nr 28, poz. 353, z późn. zm.) może być uznana za repatrianta, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: 1) złoży w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy wniosek o uznanie za repatrianta do wojewody właściwego ze względu na miejsce zamieszkania; 2) była w dniu uzyskania zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatelem Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich lub jednego z państw powstałych po jego rozpadzie; 3) jest polskiego pochodzenia. 2. Za repatrianta może być również uznana osoba spełniająca łącznie następujące warunki: 1) złoży w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy wniosek o uznanie za repatrianta do wojewody właściwego ze względu na miejsce zamieszkania; 2) jest polskiego pochodzenia; 3) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na osiedlenie się; 4) do 1991 r. zamieszkiwała na stałe, przez co najmniej 5 lat, na terytorium, o którym mowa w art. 9; 5) nie zachodzą co do niej okoliczności, o których mowa w art. 8 ustawy. 3. Do nabycia obywatelstwa polskiego przez małoletniego pozostającego pod władzą rodzicielską osoby uznanej za repatrianta na podstawie ust. 2, stosuje się przepisy art. 7. 4. Przepisy art. 16 ust. 2-4 stosuje się odpowiednio". Wniosek skarżącej w oparciu o powołany przepis art. 41 ustawy o repatriacji nie mógł być uwzględniony już z tego powodu, że został złożony po upływie 12 miesięcznego terminu od dnia wejścia w życie ustawy o repatriacji, czyli 1 stycznia 2001 r. Termin ten ma charakter zawitego terminu prawa materialnego, a nie procesowego. Dotyczy on bowiem dokonania określonej czynności celem nabycia uprawnienia materialnoprawnego. Stąd też nie znajduje do niego zastosowania instytucja przywrócenia terminu (por. np. A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do art.58 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX 2016; wyrok NSA z 27 lutego 2013 r., I OSK 1423/12, CBOSA). Jeżeli zaś chodzi o przesłanki z art. 41 ust. 1 ustawy o repatriacji, to skarżąca nie spełnia również przesłanki nabycia obywatelstwa polskiego przed wejściem w życie ustawy. IV.3.2. Sąd nie dostrzega niezgodności art. 41 ustawy o repatriacji z Konstytucją RP. Tym samym Sąd nie znalazł podstaw do wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Zgodnie z art. 193 Konstytucji RP, każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, instytucja pytania prawnego, przewidziana art. 193 Konstytucji RP, nie daje skarżącemu w postępowaniu sądowoadministracyjnym uprawnienia do skutecznego domagania się przedłożenia przez sąd pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu. Warunkiem wystąpienia z pytaniem prawnym jest bowiem wątpliwość powstała w składzie orzekającym co do zgodności przepisu prawa z Konstytucją RP, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 września 2011, I OZ 653/11, CBOSA). Innymi słowy, to wyłącznie wątpliwości co do ewentualnej niekonstytucyjności ustawy powzięte przez skład orzekający (a nie stronę postępowania) uzasadniają skorzystanie z możliwości wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę takich wątpliwości nie powziął. Uzupełniająco warto dodać, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 29 maja 2012 r. (SK 17/09, OTK ZU A z. 5, poz. 53, punkty 5.3.6 - 5.3.7 uzasadnienia) wskazał, że w granicach przysługującej swobody, ustawodawca był legitymowany do określenia przedziału czasowego, w jakim uprawnione osoby mogły złożyć wniosek o uznanie za repatrianta do właściwego wojewody. Art. 41 ustawy o repatriacji jest przepisem przejściowym, który stworzył możliwość uzyskania decyzji o uznaniu za repatrianta wszystkim tym osobom, które mogły być uznane za repatrianta, ale formalnie nie miały takiego statusu. Stanowiąc art. 41 ustawy o repatriacji, ustawodawca stworzył możliwość uznania za repatrianta również osobom polskiego pochodzenia, które przed wejściem w życie ustawy nabyły obywatelstwo polskie na podstawie ustawy o obywatelstwie polskim w innym trybie niż repatriacja. Ustawodawca umożliwił zatem osobom polskiego pochodzenia, które przed wejściem w życie ustawy nabyły obywatelstwo polskie na podstawie ustawy o obywatelstwie polskim w innym trybie niż repatriacja, uzyskanie statusu repatrianta, a wraz z nim zaliczenia okresów zatrudnienia za granicą jako okresu składkowego podczas ustalania prawa do świadczeń emerytalnych i rentowych. Dążąc do uporządkowania sytuacji prawnej w zakresie praw repatriantów, ustawodawca wyznaczył 12-miesięczny termin złożenia wniosku o uznanie za repatrianta. Do kompetencji ustawodawcy należy bowiem nie tylko rozstrzygnięcie o terminie wejścia ustawy w życie, ale także o tym, do jakich (kiedy powstałych i kiedy zakończonych) stanów rzeczy, zdarzeń i stosunków mają być stosowane normy zawarte w ustawie. Trybunał stwierdził wyraźnie, że "biorąc pod uwagę długość tego terminu oraz całokształt regulacji ustawy o repatriacji, Trybunał stwierdza, że ustawodawca nie przekroczył wyznaczonych mu w Konstytucji granic swobody". Uzupełniająco można dodać, że zawężenie kręgu terytorialnego w art. 9 ustawy o repatriacji do tzw. republik azjatyckich i części azjatyckiej Federacji Rosyjskiej nie jest przypadkowe, ale ma związek z celem ustawy, tj. pomocą osobom pozostałym w azjatyckiej części byłego Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, i na skutek deportacji, zesłań i innych prześladowań narodowościowych lub politycznych nie mogli w Polsce nigdy się osiedlić (zob. preambułę do ustawy). IV.4. Bezzasadne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Należy przede wszystkim wskazać, że zarzut taki może okazać się skuteczny tylko wówczas, gdy skarżący wykaże, że uchybienia związane z treścią uzasadnienia mogły mieć istotnych wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a.). Pamiętać przy tym należy, że Sąd orzeka na podstawie akt (art. 133 § 1 p.p.s.a.), a zatem okoliczność, że pewnych kwestii nie poruszono w uzasadnieniu (art. 107 § 3 k.p.a.) nie oznacza jeszcze, że zachodzi podstawa do uchylenia decyzji (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 listopada 2013 r., II OSK 1261/12, CBOSA). Sąd nie stwierdził uchybień proceduralnych, które mogłyby uzasadniać uchylenie decyzji Ministra. Podkreślić przy tym należy, że stan faktyczny był w sprawie w istocie bezsporny, a rozstrzygniecie zostało oparte na dokumentach przedłożonych przez skarżącą. IV.5. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.