IV SA/Wa 69/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 22 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego P. W. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie ze skargi K. K., K. K. i S. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: - przyznać r.pr. P. W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 240 zł tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 55,20 zł stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług. Postanowieniem z dnia 21 września 2015 r. referendarz sądowy przyznał r. pr. P. W. kwotę 240 zł oraz kwotę 55,20 zł stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie ze skargi K. K., K. K. i S. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Od powyższego postanowienia pełnomocnik skarżących wniósł sprzeciw podnosząc, w sprawie reprezentował troje skarżących i już z tego powodu powinien otrzymać wynagrodzenia trzykrotnie większe niż to, które zostało mu przyznane. Wskazał również, że pomiędzy skarżącymi nie zachodzi współuczestnictwo materialne, a współuczestnictwo formalne, co również uzasadnia przyznanie kwoty 720 zł powiększonej o stawkę podatku VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Przepis ten miał zastosowanie w niniejszej sprawie ponieważ postępowanie w sprawie zostało wszczęte przed dniem 15 sierpnia 2015 r, a więc przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 250 § 1 powoływanej ustawy, ustanowionemu w ramach instytucji prawa pomocy radcy prawnemu przysługuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490). Według § 15 tego rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4. Zgodnie zaś z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, stawką minimalną w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie innej niż ta, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego jest kwota 240 zł. Ustalona w powyższy sposób opłata podlega podwyższeniu zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia o stawkę podatku od towarów i usług, czyli o 23 % ustalonej kwoty wynagrodzenia (55,20 zł). W ocenie Sądu niezasadne jest stanowisko pełnomocnika, że należy mu się wynagrodzenie w kwocie 720 zł z tego tytułu, że reprezentował troje skarżących. Zauważyć należy, że w niniejszej sprawie K. K., K. K. i S. K. wnieśli jedną skargę, podnosząc takie same zarzuty. Następnie zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I z dnia 16 października 2012 r. zostali wezwani do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego. Wobec tego uznano, że zachodzi między nimi współuczestnictwo materialne. Następnie zostało przyznane im prawo pomocy i Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła dla nich pełnomocnika w osobie r.pr. P. W. Ustanowiony pełnomocnik podejmował te same czynności procesowe w stosunku do wszystkich skarżących (por. postanowienie NSA z dnia 20 listopada 2014 r., sygn. akt I OZ 1035/14). Z akt sprawy nie wynika, by charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia przemawiał za przyznaniem wielokrotności stawki minimalnej określonej w cytowanym rozporządzeniu ani też, by stawkę tę należało przyznać odrębnie dla każdego ze skarżących, zwłaszcza, że między skarżącymi istniała zasada współuczestnictwa materialnego. Z tych względów na podstawie powołanych przepisów należało orzec jak w sentencji.